In 1984 zijn de Britse mijnwerkers in staking, als reactie op een besluit van de regering Thatcher om mijnen te sluiten. Een groepje voorvechters van homo-emancipatie besluit om geld in te zamelen voor de mijnwerkers. Na heel veel weigeringen om de donaties aan te nemen is er in een dorpje in Wales, Onllwyn, wel een afdeling van de vakbeweging die in zee wil met de actiegroep ‘Lesbians and Gays Support the Miners’.
In Pride worden ware gebeurtenissen gedramatiseerd op een manier die eigenlijk alleen lijkt te kunnen op de Britse eilanden. Meerdere zeer serieuze onderwerpen worden samengepakt, maar met zoveel luchtige levendigheid en plezier. Het is geen wonder dat deze film dit jaar de Queer Palm binnenharkte op het Internationaal Filmfestival van Cannes.
Het klopt
Pride is een toegankelijke film die doel treft. Dat is mede te danken aan de fantastische cast, met onder andere hoogvliegers als Bill Nighy, Imelda Staunton en Paddy Considine, elk met een dik Welsh accent, de tv-favorieten Dominic West (The Wire) en Andrew Scott (Sherlock) en heel veel jong talent. Niemand laat na om een typecasting een extra lekker bijsmaakje te geven, of om een onverwachte casting helemaal naar zijn hand te zetten. Het klopt gewoon.
Vermoedelijk is dat ook aan de ruime theaterervaring van regisseur Matthew Warchus te danken. Hij wordt genoopt om een brei aan thema’s, emoties en genres in elkaar te verweven. Het wordt sentimenteel, maar nooit te. Het wordt hilarisch, maar nooit te. Het wordt zwaarmoedig, maar nooit te. Belangrijker nog, is dat het niet afgevlakt wordt. Daardoor voel je alles mee, zowel de angst als de euforie.
Schaakspel
Elke keer dat je denkt dat het de goede kant opgaat, gebeurt er iets wat roet in het eten gooit. Elke keer dat de moed iedereen in de schoenen zakt, is er weer iets wat een positieve draai aan alles geeft. Dat maakt het alsof je de hele film naar een soort schaakspel zit te kijken, dat geen moment saai wordt. Zelfs voorspelbare eindjes – bijvoorbeeld een karakter dat nog niet uit de kast is gekomen; wat zal daar toch mee gebeuren? – zijn netjes uitgewerkt. Dat komt waarschijnlijk doordat er zoveel op het spel staat.
Denk bijvoorbeeld aan de erbarmelijke staat van de homorechten in de jaren tachtig, en de beginnende dreiging van hiv/aids. En realiseer je goed dat deze mijnwerkers het gevoel kregen dat ze werden uitgehongerd door de overheid om weer aan het werk te worden gedwongen. Mensen gingen tot het uiterste.
Tijd
De film is een monument voor de jaren tachtig, de maatschappelijke wrijvingen en de popcultuur. Hoe sterk dit in de film zit, wordt extra benadrukt op het allerlaatste einde, wanneer de eerste gitaarnoten klinken van There is Power in a Union van Billy Bragg. Dat lied ademt gewoon tijdsgeest, zoals de hele film dat daarvoor eigenlijk al steeds heeft gedaan.
****
