Bewandel de smalle en moeilijke weg. Zo wordt de levensfilosofie van de diep religieuze gemeenschap in Dorsvloer Vol Confetti meerdere malen samengevat. Deze gereformeerde plattelandsbewoners zien het begrenzen van het aardse leven als de weg naar God. Hoe is het om daarin op te groeien, als je kleurrijke verbeeldingskracht zich continu een weg naar buiten baant?
Katalysator
Tallulah Hazekamp Schwab zet in haar debuut als bioscoopfilmregisseur haar tanden in de semiautobiografische bestseller van Franca Treur. De hoofdpersoon, Katelijne Minderhout, staat aan het begin van haar pubertijd. Ze doet haar best om zich in te passen in de doctrine van de gemeenschap en om haar vader en moeder trots te maken. Maar haar fantasie laat zich niet beteugelen. Ze verzint erop los, en vertelt graag fantastische verhalen, waarmee ze soms ook mensen in de problemen lijkt te brengen. Katelijne is een katalysator.
Televisie
Ze is heus niet de enige die zich laat verleiden tot meer levensvreugde. Haar opa neemt haar graag stiekem mee naar de kroeg om een ijsje te eten, haar vriendinnengroep gluurt graag binnen bij dat ene huis in het dorp waar een tv staat en haar oudere broer is stiekem verliefd op een modern meisje. Zelfs Katelijne’s starre moeder begint te stralen als ze in haar mooie tuintje bezig is. Maar het zijn voor anderen steeds kleine dingetjes, terwijl Katelijne vaker in conflict raakt. Ze is simpelweg te intelligent.
Alleen al voor het inzicht in het leven in de Bible Belt, is Dorsvloer Vol Confetti het bekijken waard. Ondanks de wrange humor die de scènes over de gereformeerde starheid met zich meedragen, is de film namelijk vaak ook luchtig. Het is een liefdevol portret, gebaseerd op de levenservaring van Treur. Soms voelt het zelfs een tikkeltje té vrolijk. Met het risico dat ik filmmaker Schwab beledig, zou ik Dorsvloer omschrijven als een uitstekende tv-film.
Zoet
De algemene teneur van de film wordt bijvoorbeeld sterk bepaald door de muziek. Die doet vooral denken aan veel Nederlandse televisiefilms, vooral werk dat op jeugdige kijkers is georiënteerd. Daarnaast zijn er nog veel scènes die meer lijken beïnvloed door tv-drama dan film. Neem bijvoorbeeld de slow motion shots van opa die op een van de kleine broertjes van Katelijne afrent, wanneer deze in een beerput belandt.
Misschien komt het doordat Schwab vooral ervaring heeft met het maken van televisiefilms, dat dit een genre is dat ze op haar duimpje kent. If it ain’t broke, don’t fix it. En het doet ook geen ernstige afbreuk aan het vertellen van een interessant verhaal. Er had alleen wat meer verdieping in gezeten, wat meer beeldpoëzie.
Filmische momenten
Dat neemt niet weg dat Dorsvloer vol confetti toch zeker zijn filmische momenten heeft. Vooral op het einde wordt er uitstekend gebruik gemaakt van de mogelijkheden van cinema, in de beelden waaraan de film zijn titel heeft te danken. Dan zien we dat Schwab een belofte is voor de Nederlandse film. En dat is uiteindelijk toch wat telt?
***
