Zonder script pakte Marieke Niestadt de camera op en ging gewoon filmen. Moest het een documentairefilm worden? Dat wist ze nog niet. Het kwam gewoon over als een goed idee om de wereld van het vrouwenboksen vast te leggen, zonder al rekening te houden met wat het eindresultaat moest worden. Ze mocht de Nederlandse voormalig wereldkampioene Lucia Rijker filmen, en hoe zij haar Australische vedette Diana Prazak traint.
Prazak is een echte vechtersbaas, een rauwdouwer. Ze heeft eindelijk haar droomgevecht kunnen strikken, een match om de titel tegen de Zweedse wereldkampioene Frida Wallberg. Rijker weet één ding zeker: op punten gaat Prazak het niet van de geraffineerde titelhoudster winnen. En dus trainen ze voor een knock-out.
Kwetsbaar
Prazak heeft met deze film een camera binnengelaten in haar intiemste wezen, want er staat voor haar heel veel op het spel. Ze is bang om te verliezen, ze worstelt met haar twijfels; houdt ze van de bokssport, of haat ze die? En ze heeft ontzettend veel moeite om op het juiste gewicht te komen. Zowel lichamelijk als emotioneel wordt er een krachtige Diana Prazak geportretteerd, en tegelijk net zo hard een kwetsbare.
Vanaf het begin worden er korte fragmenten van het gevecht tussen de beelden van de training geknipt. Je ziet niet alleen hoe ze traint, maar meteen al waarvoor ze traint. De beelden van het gevecht zijn door Niestadt zelf gemaakt, vanaf één punt aan de zijlijn. Beelden van een televisieregistratie zijn niet gebruikt. Van begin tot eind – training, gevecht, nasleep – staat de regisseur zelf met een camera dicht op haar beide subjecten. Als kijker zit je zo middenin het verhaal.
Sportfilm
Vaak gaan de beste sportfilms niet echt over de sport zelf. In Bittersweet zien we weinig anders. Zowel fysiek als mentaal worden er twee sterke vrouwen geportretteerd, die gericht zijn op een simpel, helder doel: het verslaan van een tegenstander. De tactiek, de training, het volledige leven wordt voor een bepaalde tijd ingericht met dat ene doel voor ogen. En toch is er zo veel meer aan de hand.
Dit is een film met erin verborgen een heel klassieke filmvertelling; Prazak is tegen Zweedse volksheldin Wallberg de underdog. Er zijn obstakels. En er vindt een erg belangrijke wending plaats, die uiteindelijk alles weer op zijn kop zet. Tijdens het kijken sta je er niet eens bij stil. Natuurlijk zijn er veel soortgelijke verhalen uit de bokswereld, maar deze voltrekt voor je ogen en komt binnen als een mokerslag.
Verhaal
Regisseur Niestadt heeft hier iets simpels gedaan; een camera gericht op iets waar ze benieuwd naar is. Ze heeft echter een verhaal gevonden, en vertelt dat meesterlijk in haar montage. Bittersweet heeft een hart, een brein en – bij gebrek aan een betere uitdrukking – een stevig paar ballen.
****
