Alweer voor het vierde jaar op rij streek het internationale tekenfestival The Big Draw in 024 neer. Zowel de binnenstad als ook de Honigfabriek en de Vasim werden daarmee één groot tekenvel. Van 7 tot en met 10 september kon iedereen ergens een beeldende lijn kwijt of bewonderen. Op de Vasim en de Honig spreek ik met een paar deelnemers.
"The Big Draw komt oorspronkelijk uit Londen en is gebaseerd op de ideeën van schrijver en kunstcriticus John Ruskin, die het tekenen dichter bij de mensen wilde brengen omdat het je denken verruimt", meldt de overzichtelijke festivalkrant. En ziedaar meteen de missie, want: "The Big Draw is er voor iedereen." Daarom hoort bij TBDN, dat hier door Expoplu wordt georganiseerd, een scholenprogramma, een scala aan laagdrempelige activiteiten, exposities én een feest.
Al 30.000 jaar Living Lines
Zelf word ik het meest aangetrokken door de activiteiten op de Vasim en de Honigfabriek, gewoon, omdat het er lekker ruim is en met name de Vasim bij mij het meest dat grottekenaarsgevoel oproept. In Franse grotten immers zijn 30.000 jaar geleden de eerste tekeningen gevonden. Heel beweeglijk ogende tekeningen, en daarmee ben ik bij het thema van dit jaar: Living Lines.
Op de Vasim
Tussen allerlei kleinschalige tekenactiviteiten op de Vasim, van tekenen met zand tot zeefdruk en perspectief tekenen op raam, is de eerste beroepstekenaar die ik tref Etske. Zij doet al sinds het eerste Big Draw-uur mee. Op de buitentrap zit ze naast een wand met daarop een collage van tekeningen op karton. Jonge kinderen maken dieren, huizen en nog veel meer, zij knipt ze uit en geeft ze een plek in een fantasiewereld. "Hoe vaak mensen zeggen: 'Ik kan niet tekenen'!", vertelt ze. Vijf minuten later bewijzen ze in de regel het tegendeel. Als ik de grote hal van de Vasim binnenloop, krijgt Etske onmiddellijk gelijk. Verderop ligt een uitnodigende, enorme rol papier over een lange werktafel die over de vloer verdergaat. Eroverheen gebogen staan ouders die in het kielzog van hun kleintjes in de bewegingen van kleurtjes over papier meegezogen worden en driftig meedoen. Ga ik naar rechts, tref ik in een donkere hoek een magisch lichtgevende zandloper, die ondersteboven – maar door een hand gemanipuleerd – lijnen van zand produceert. Bij de zeefdruk ergens op een atelier staat een vrouw van middelbare leeftijd te trappelen om zelf het TBDN-festivaltasje met een mix van diverse prints te bedrukken.
Het zijden draadje
Als ik weer naar buiten ga - niet voordat ik een foto maak van het jochie dat trots zijn ball-made drawing hoog in de lucht houdt - tref ik verderop een groep graffitikunstenaars. Daar spreek ik met Rob Arts, bezield artiest. Hij geeft het thema Living Lines een politiek-maatschappelijk invulling: "We zijn hier in de buurt van De Oversteek. Mijn piece vertelt over het zijden draadje waaraan ons leven hangt door militairen." Dit wat hem betreft zowel in positieve als negatieve zin, als het maar te denken geeft. Op de muur staat het woord 'art' in camouflagepatronen.
In de Honigfabriek
Daar kom ik Angela Vissers tegen, een van de organisatoren. Heel eenvoudig zet ze (jonge) voorbijgangers op het stoepje voor de ateliers lekker aan het krijten. Binnen nodigt Josefina, een van de ateliergebruikers, me uit om een zelfportret in één lijn te maken – de hand mag dus niet van het papier. Het resultaat is dynamisch, beeldvullend en expressief. "Je hebt talent!" roept ze. Ik glunder. Waarom ik dit niet vaker doe, denk ik meteen, en vraag me af of meer bezoekers zo’n helder moment hebben: gewoon wat vaker doen, tijdens een vergadering, op de wc, als opstart van mijn dramales, op die grauwe muur achter mijn huis.
Tekenen van hier naar daar
Met een blos op mijn wangen zorg ik dat ik nog net op tijd bij de virtual-realitytekenaar terechtkom. Twee gezinnen willen om de beurt aan de slag; midden in hun zelfgemaakte wereld blijkt stoppen moeilijk. Als ik eindelijk aan de beurt ben, stoort mijn multifocusbril enorm onder de vr-toeter op mijn neus. Ik moet het dus alsnog oldschool doen, liggend op de bank thuis met de ogen dicht. Wat me niet belet te denken dat de verbeelding bestaat bij de gratie van die ene al of niet echt bestaande lijn, zolang ik hem maar voor me zie. Volgend jaar troon ik trouwens hoe dan ook mijn in het hoge noorden wonende achternichtje naar TBDN mee. Tenzij ze in Groningen ook zo wijs zijn een dergelijk festival op te zetten. Wie weet. In gedachte teken ik alvast een weg van hier naar daar.
