Een bezoekje aan het muZIEum vergeet je niet snel. Midden in het centrum van Nijmegen stap je even in een andere wereld.
Het bezoek start met de Blikopener, waar ik meteen een eerste indruk krijg over het muZIEum. Blikopener, een ironische naam als je het mij vraagt. Je blik wordt geopend in een bioscoopstoel, geblinddoekt en met een koptelefoon op. Tijdens de Blikopener ervaar je hoe het is om geen gebruik te kunnen maken van het zicht. Hier worden met name je oren geprikkeld. Deze audioshow is een introductie met genoeg humor. Ik ga hier niet al teveel over verklappen, geen spoiler alert. Dit mag je zelf zien, beter gezegd horen.
Het donker in
Het is zover… Ik mag eindelijk de duisternis betreden. Het muZIEum biedt twee donkerbelevingen, namelijk: Een dag uit het leven van... of Op vakantie met... Ik ga op vakantie met Bart, een man die ik leer kennen door middel van zijn stem en omdat ik zijn hand mag vasthouden. Het heeft ook wel iets speciaals, niet afgeleid te worden door iemands uiterlijk. Zo vorm je een ander beeld (gek woord in deze context) van iemand. Op vakantie gaan als blinde is een behoorlijke opgave, maar Bart legt uit over hoe het toch wél goed kan gaan. Natuurlijk wel met wat hulp hier en daar.
Ook hier wil ik niet al te veel verklappen over wat je allemaal beleeft. Wel kan ik vertellen dat het ervaren van diepte écht heel spannend is; een klein bruggetje overlopen is een totaal andere ervaring als je niet kan zien waar je heen gaat. Het grappige aan deze beleving is hoe vertrouwd de geluiden van een kroeg zijn en hoe prettig het is om met mijn handen een houten barkruk en een bar te voelen. Bart nodigt me uit om ook een keer een dag uit zijn leven te komen beleven, dan kan ik meemaken hoe het thuis is in het duister. Zodra we weer in het licht stappen, wat echt weer wennen is, laat hij trots zijn smartphone zien en dat hij net als ik alle apps kan gebruiken. Indrukwekkend!
Liefde is blind
Voordat ik het doe-plein ga ontdekken en een creatieve activiteit mag gaan doen, is het tijd voor koffie. De jongeman bij de bar heeft een bijzondere tattoo op zijn arm, in braille geschreven: "Liefde is blind". De barman is slechtziend en op de bar naast de tafel liggen ook simulatiebrillen die je op kan zetten. Zoiets vanzelfsprekends als het drinken van een kopje koffie is hierdoor ineens heel anders.
Op het doe-plein kan je allerlei spelletjes spelen, filmpjes bekijken en beluisteren en verschillende objecten bewonderen. Zo vind ik het schrijven van mijn naam in braille buitengewoon leuk. Het filmpje over echolokalisatie kan ik iedereen aanraden, my mind is blown away. Ik zou nog meer kunnen opnoemen, maar ook dit is weer een geval van: bijzijn is meemaken.
Voelschilderij
Met Jan-Willem ga ik lekker op de creabeatoer. Hij is slechtziend, houdt van poëzie (vooral haiku’s) en schilderen. Tijdens het maken van een voelschilderij krijg ik opnieuw een simulatiebril op waardoor ik zelf ook op slag slechtziend ben. Jan-Willem laat mij experimenteren met complementaire kleuren en met verschillende materialen. Het resultaat is een soort verbeelding van een overgang van warm naar koel, een soort schemer die de nacht inluidt. Als je minder goed ziet, ga je inderdaad meer op gevoel handelen. Het is moeilijk en confronterend, maar ook mooi en inspirerend. Het voelschilderij mag ik later als herinnering mee naar huis nemen.
Elke vakantieperiode biedt het muZIEum een andere creatieve activiteit aan. Ook hebben ze nóg een andere beleving: de expeditie ribbelroute! Misschien heb je dit weleens gezien in het centrum; een groepje mensen met een VR-bril op die zich, enigszins klungelend, onder begeleiding in de openbare ruimte voortbewegen. Ik heb deze route nooit gelopen en ik ben daar nog steeds heel benieuwd naar.
Al met al is het muZIEum een interactief museum dat bijdraagt aan de emancipatie van blinden en slechtzienden. Tegelijkertijd is het een experimenteel uitje dat leuk én leerzaam is voor jong en oud. Niet voor niets wonnen ze vorig jaar al de prijs 'Uitje van het Jaar'.
Getagd onder
