Avontuurlijk Music Meeting Festival 2023 verdient meer publiek.

Burgermeester Bruls opent het festival met positieve woorden: als een festival al 38 jaar bestaat moet het wel goed zijn.

Muzikaal trapt ADJA af op het buitenpodium Nikko. Het is voor haar het eerste optreden buiten België, ze is nog wat onzeker en ze kan de aandacht nog niet de hele tijd vasthouden. Referenties aan Erykah Badu en Selah Sue zijn duidelijk aanwezig zowel in tekst als in de gespeelde souljazz.

Jammer genoeg staat het optreden van Marja Mortensson en Daniel Herksendal qua aanvangstijd te krap gepland, zeker omdat het een flinke wandeling is naar de Hortus (mijn stappenteller heeft overuren gemaakt). Daardoor mis ik het eerste kwartier van een fascinerend en hypnotiserend optreden van deze jonge Sami vrouw. Het is tevens een vurig pleidooi voor het bewaren van cultuur, taal en tradities van haar thuisland (wij noemen het foutief Lapland) of nog beter: ieder thuisland. Ik ontkom er niet aan om qua (keel)klank, melodie en stijl parallellen te horen met Chinese muziek, geen idee hoe dat kan. Prachtige tuba/bugelbegeleiding met gebruik van de loopstation (die we nog vaker gaan tegenkomen gedurende het festival). Het geluid is meer dan voortreffelijk.

Dat laatste kunnen we helaas niet zeggen van het concert van Salaasa in de nieuwe tent Ziro, een probleem dat we bij meerdere concerten daar gaan tegenkomen. Ook muzikaal niet erg overtuigend, een wat moeilijke zoektocht.

Een beetje verborgen in het bos vind je na wat zoeken Luc Ex, die de drie dagen van MM uitvoeringen geeft met wisselende medemuzikanten. Zijn Objet Sonore is niet alleen de naam voor zijn performance maar ook voor de grote zelf ontworpen hoorn-luidspreker die dient als PA. Visueel een prachtig object, de onvermijdelijke kleuring van de hoorn geeft een authentiek vintage geluid. Ada Rave piept en knort, Luc kraakt en tovert soundscapes, een aangename sprong terug in de tijd.

Terug naar Mystic voor het Jelena Popržan Quartett. Een zeer interessant concert in een stijl waar geen etiket op te plakken valt. Is het jazz, is het klassiek, is het Balkan folk, is het Duits interbellum-cabaret? Maakt niet uit, het is spannend, strak samenspel met fraaie klarinet/sax-partijen en Jelena's altviool en felle stem verzorgen een adembenemend en zeer gewaardeerd uur.

Het wordt weer rennen naar de Ziro voor ESINAM & Sibusile Xaba. De Belgische heeft een muzikale samenwerking gezocht met de Zuid-Afrikaanse gitarist Xaba, maar ze zijn duidelijk zoekend. Soms springt de vonk over, maar vaak is de symbiose niet aanwezig. Fluit. percussie, beats en gitaar willen niet echt samenkomen, slecht geluid helpt ook niet echt.

Tussendoor bezoeken we regelmatig de ALL EARS AREA, waar interessante interviews worden gehouden. Je kunt een koptelefoon opzetten om ongestoord te luisteren naar de gesprekken of om te genieten van mini-concertjes van de artiesten die geïnterviewd worden. Zo heeft Sounds of Change een heel positieve boodschap over samenspelen van musici uit alle culturen en geven ze het goede voorbeeld met HAN Here And Now + Nawras Altaky, Maryana Golovchenko and Sander van Goor. Ook Jamie Peet geeft met zijn Artez-studenten een goed optreden

De, koude, avond wordt buiten afgesloten door EABS meets Jaubi. Een Poolse jazz-rockformatie met uitstekende musici. Ze spelen samen met twee traditioneel Pakistaanse instrumentalisten op Sarangi (knieviool) en tabla. Zohaib Hassan Khan is duidelijk bevlogen in het spelen van jazzy solo's met zijn Sarangi en vindt zeer muzikale oplossingen om elementen van Pakistaanse muziek met westerse jazz te verbinden. Hij soleert zonder problemen samen met trompettist Jakub Kurek en tenorsaxofonist Olaf Węgier, twee uitstekende solisten. De thema’s zijn vaak simpel van structuur, maar ontwikkelen zich gaandeweg tot complexe en intrigerende muzikale bouwwerken.

Foto's: Steven Trooster

De tweede dag begint wat vroeger (14:00 uur) met het Anna Maria Jopek Quartet,

niet superopwindende jazz (maar daar denkt het publiek anders over) met een beetje saaie stem (à la Gretchen Parlato) in het Pools gezongen. Het wordt veel leuker als Anna Maria wat uit haar comfortzone gaat. De uitstekende bassist geeft in zijn fraaie solo op elektrische bas nog een ode aan Jaco Pastorius.

In de All Ears Area speelt Jamie Peet in triobezetting met Reinier Baas en Petter Eldh spetterende rhythm explosions met sterke samples, geweldige (synth)gitaarpartijen en zeer krachtig contrabas-uithalen. Voor sommigen misschien teveel informatie-per-seconde, maar ijzersterk. Of dit het beste concert is van de MM is, zoals presentator Erk Willemsen voorspelt… dat gaat nog moeilijk worden!

Na afloop snel het in de zon badende veld oversteken naar de Nikko waar Esinam Dogbatse al is begonnen. De dwarsfluit is weer terug in de muziek, het begeleidende trio bas-drums-gitaar zet een professionele, swingende set neer, maar weet me nog niet helemaal te overtuigen. De beats en samples klinken soms wat verloren in het muzikale geheel. Met Linda Frederiksson op baritonsax is het ook flink aftasten, het komt niet echt op stoom.

Het is weer prettig vertoeven daarna in Mystic met Multifarious, een trio met vijf-snarige banjo, saxen en cello. Bij banjo denk je al snel aan country, maar ze maken wereldmuziek met uitstapjes naar Pakistan, waarin de banjo plots de rol van Sarangi én tabla vervult (misschien geleerd in een korte jam met de musici van Jaabi de dag ervoor), Polen, Chicago, Schotland en Andalusië (maar per se geen flamenco). Superzuivere saxofoniste en mooie cellobegeleiding, het publiek geniet.

Ancient Istanbul Tales met Emine Bostanci is een schitterend uitgecomponeerd werk van Ardashes Agoshianvoor piano, vibrafoon, basklarinet, lavta (luit), kemenche (vedel) en percussie. Wat een rijkdom en tonale pracht. Misschien wel iets te subtiel voor deze omgeving, het lawaai van buiten is afleidend en de versterking is slecht (daar zal ik nu verder over ophouden).

Gyedu-Blay Ambolley & His Sekondi Band geeft in een heerlijk zonnetje een gelikt concert buiten. De diverse high-life variaties zetten het publiek al snel aan tot dansen. Gyedu-Blay doet het allemaal wat plichtmatig en speelt zelf nauwelijks saxofoon. De solo-rol laat hij over aan Peter Somuah. In het enigszins repertoire-vreemde Blue Moon krijgt hij de ruimte.

Terug naar de Hortus. Jelena Popržan solo met een altviool, wandelstok en loopstation. Kun je op je eentje met anderhalf instrument een publiek veertig minuten boeien, vraag je je van tevoren af. Nou, meer dan dat! Ronduit fascinerend is het, ze zingt een Frans chanson, een Dave Swarbrick folksong, een Bosnisch lied en dat alles met een orkest dat ze uit haar loopstation tovert door telkens stukjes altviool en zang toe te voegen aan een loop. Mooie stem ook! De gimmick “de zingende wandelstok” uit Wenen, de trilling van de enkele snaar die via de resonantie van hoofd en mondholte bijna een vocoder wordt (denk ook een beetje aan Peter Framptons I Want You) wordt nooit goedkoop. Over gitaristen gesproken: Jimi Hendrix komt ook nog langs door een keelmicrofoon aan te sluiten op een distortion-amp waarna de zingende Jelena een gillende gitaar wordt. Als het concert er eigenlijk op behoort te zitten en het publiek denkt dat het voorbij is, geeft ze nog één toegiftje (extra long for those who survived me and want to stay) van een kwartier, waarin ze op altviool en met stem, gefluit en loops een aantal La folia-variaties genereert, de een nog mooier dan de ander.

Kutu speelt moderne Ethiopische dance-music met een sterk Frans accent. Wel wat gelikt: Théo Ceccaldi, de violist en conceptman, weet (iets te) goed hoe je het publiek moet bespelen om iedereen aan het dansen te krijgen. Hewan Gebrewold is een wat hese zangeres die laat horen dat Ethiopische muziek dicht tegen de Arabische ligt. Akemi Fujimori-Poivre steelt wat mij betreft de show met haar uitstraling en lekkere synth-partijen. Het publiek danst uitbundig.

Tijd om even weer over te steken naar de All Ears Area, waar Gyedu-Blay Ambolley & His Sekondi Band worden geïnterviewd en waar nog een paar nummers worden gespeeld. Plots hoor je, nu het show-element weg is, wat een geweldige band dit is en hoe mooi alles ritmisch in elkaar steekt. Peter Somuah speelt de sterren van de hemel op zijn trompet en Mark Peters maakt er een sonisch feestje van. Hetzelfde geldt overigens ook een uur later voor Kutu op datzelfde podium. Eigenlijk komt in een kleinere enscenering de muziek beter tot zijn recht, lijkt het wel.

Jamika & the Argonauts komt in de Ziro niet uit de verf. Gitaar is niet te horen, stem verdrinkt in de galm maar muzikaal maakt het ook geen indruk op uw recensent.

Dan de Meridian Brothers als slotact van een mooie dag. Knotsgekke non-macho salsa met fantastische echo’s, galmveren, vreemde geluiden als in een soundtrack van Morricone, lullige Farfisa-orgeltjes en nog veel meer. Fijne bas, geen felle koperblazers, maar een elektrische gitaar. Eblis Javier Álvarez is gek van vintage synths blijkt. Het wordt op een gegeven moment wel wat al te cheesy met Son of a Preacherman maar dat deert niemand. Stem wordt gepitched tot een vrouwenstem, geen probleem. Grappig en gezellig!

Voor de afterparty zondagnacht in Merleyn, had uw recensent helaas geen energie meer.

Foto's: Peter van Esch

Emine Bostancı Dareyn Kwartet begint de derde dag zeer rustig in de tent. Zang, kemenche (vedel) en cello vullen elkaar mooi aan, Franz von Chossy is een fantastische pianist en over het geluid zeg ik dus niks meer. Emine lijkt wat onzeker en zoekt veel oogcontact met de medemusici. Op een gegeven moment wordt het wat heftiger met veel percussie en dat doet het concert goed. Het publiek is zeer enthousiast.

Jamie Peet krijgt carte blanche om op het Nikko-podium samen met Niels Broos vrij te improviseren (lijkt het). Jamie is een fantastische drummer, maar na zo'n twintig minuten ADHD drumming (op liefst 2 drumstellen) en een zoekende Niels op synths en sequencer, vergaat mij het plezier en ga ik voor een kopje koffie.

Poil Ueda is een onwaarschijnlijke combi van progressieve hardrock en fijnzinnige Japanse zang en dito biwa (luit). Als dat maar goed gaat? Maar al snel blijkt in de Ziro-tent dat het heel goed samengaat. Wel wat luid, maar spannend en opwindend van begin tot eind. De ijle Boeddhistische zangpartijen van Junko Uedo mengen vaak goed met de vervormde gitaren. Het dak gaat er af!

Net op tijd terug in de Hortus voor het Chieko Donker Duyvis Ensemble. Hier wordt op het allerhoogste niveau gespeeld. Braziliaanse choro’s, jazzy nummers, klassiek, het is allemaal prachtig uitgevoerd en gezongen door celliste Chieko. Ze wordt begeleid door een toptrio op gitaar, bas en klarinet/fluit. Wat klinkt het allemaal hemels! De Mystic is voor velen toch wel het favoriete podium, maar een paar frontale lampen zou de beleving nog beter maken: het publiek heeft nu veel tegenlicht van de zon van buiten, waardoor de expressie op de gezichten van de musici niet zichtbaar is.

Een beetje een tegenvaller is daarna Mordai. Hongaarse dark folk op een bedje van niet al te enerverende rock. De saxofoon en viool maken het af en toe bijzonder, maar dat gebeurt helaas niet vaak genoeg.

Maria Mazzotta betovert daarentegen haar publiek in de Mystic met fenomenale liederen, begeleid door een zeer virtuoze Antonio de Luca op accordeon. Haar stem is enorm lenig, kent vele kleuren en is hartverscheurend, in de tarantella’s zowel als in andere zuid Italiaanse liederen. Het publiek is verrukt!

Helaas is het weer rennen naar de ZIro (wegens overlapping) want Maija Kauhanen belooft ook leuk te worden. Niet voor niets gerend, want Maija maakt de belofte meer dan waar. Weer een vrouw helemaal solo en weer imposant. In een prachtige roze jurk met hoge pofmouwen heeft ze wel wat weg van de jonge Björk. Wat ze uit haar kantele (een grote citer) haalt is mede door effecten en stevig klinkende bassnaren zowat een heel orkest. Mede dankzij de potten en pannen uit oma’s keuken is er ook gestemde percussie. De beats komen ook allemaal uit echte objecten, geen loopstation deze keer. Een Nikkelen Nelis zogezegd, maar dan wel van het hoogste niveau. En dan heb ik haar prachtige stem nog niet vermeld, die vooral in een paar dromerige Finse liederen vervoert. Een leuk verhaal over haar vader, een politieagent, die als hobby kanteles is gaan bouwen, zorgen voor een ontspannen sfeer en het kost Maija daarna ook geen enkele moeite de hele zaal mee te laten zingen. Het publiek en uw recensent zijn geraakt door de Finse.

De zon is weer ondergegaan en dat betekent dat het weer behoorlijk koud wordt. Dat weerhoudt er zangeres Liraz Carhi niet van om op het buitenpodium, in een topje met blote buik, Iraanse popnummers te zingen Ze merkt nog wel fijntjes op dat ze in Iran hiervoor waarschijnlijk de doodstraf zou krijgen. Ze is zelf weliswaar in Israël uit Iraanse ouders geboren, maar heeft wel een sterke band met dat land. Ze pleit ervoor dat Iraanse vrouwen vrij zouden moeten zijn om te zingen en dansen zoals zij doet. Een ontwapenende zangeres, maar de muziek heeft helaas een hoog songfestivalgehalte.

Het Music Meeting Festival wordt afgesloten met het geheel uit (feministische) vrouwen bestaande Collectivauit de UK. De zes activistische musici zijn een collectief en spelen latinmuziek op een hoog niveau. De stukken zijn gevarieerd, origineel en hebben mooie arrangementen. Vette krachtige salsa soms, zeer dansbaar maar dus niet macho/hanig! Er wordt heerlijk gedanst.

Dan is het festival afgelopen en gaat het, inmiddels toch wel sterk uitgedunde, publiek tevreden naar huis. Martyna van Nieuwland, haar programmeurs en haar team hebben een mooi festival neergezet dat meer aandacht en publiek verdient.
Nog een slotopmerking: de site is mooi vormgegeven, handig en zeer informatief. Vanuit het blokkenschema is alle info direct oproepbaar. Ik zou alleen in dat schema liever de tijd bovenin hebben gehad, dat is handiger.

Foto's: Hans de Groot