Een beetje moe na een dag werken toog ik zaterdag 14 februari naar LUX voor de dansvoorstelling ‘Talent On the Move’ van Holland Dance. Op het podium stonden derdejaars studenten van Codart. Het decor was eenvoudig, gewoon de kale ruimte met wat extra spots op de vloer. Maar dit bleek totaal niet nodig te zijn. De dansers vulden de ruimte, wat een talenten! Al snel was ik mijn moeheid vergeten en zat ik met volle aandacht te kijken naar de verschillende choreografieën van gevestigde namen zoals Jiří Kylián en Marina Mascarell, maar ook nieuwe talenten als Jone San Martin, Amancio Gonzalez en Felix Landerer. In totaal werden er zes verschillende stukken opgevoerd van verschillende choreografen, met elk hun eigen stijl en sfeer.
Als eerste zag ik een choreografie van Jone San Martin en Amancio Gonzales: ‘Dialogue, Firstext’. Deze is mij het minst bijgebleven. Het was een wirwar van verschillende dansers in het grijs gekleed. Ik vond het persoonlijk moeilijk te volgen en kon er ook geen verhaal in zien. Maar dit is de mening van een leek natuurlijk.
De tweede choreografie; ‘The third person’ van Felix Landerer was erg mooi en ingetogen en leek af en toe bijna in slow motion gedanst, passend bij de muziek. Een mooi spel tussen de danseres en de twee dansers, waarbij de ene dansers de gunsten probeert te winnen van de danseres terwijl haar partner zijn best doet haar bij zich te houden.
Daarna volgde er een stuk van choreografe Marina Mascarell: ‘The eyes’History. Dit was eigenlijk bijna een klein toneelstuk, met een jongen en meisje waarbij een verhaal werd verteld. Het duurde maar 7 minuten maar wat was het pakkend. Ongelooflijk mooi verbeeld door de twee jonge dansers Verena Pircher en Manuel Paolini. Knap hoe je met alleen licht toch verschillende ruimtes kunt weergeven.
Na de pauze kreeg het publiek een stuk te zien van de beroemde choreograaf Jiří Kylián genaamd ‘Stonehenge’. Dit keer met zowaar tien manshoge panelen op wieltjes, aan één zijde wit en aan de andere zijde zwart geschilderd, welke elk door een van de dansers werden voortbewogen over de vloer. Dit gaf een speels effect, waarbij telkens weer twee andere dansers verschenen achter de panelen. Erg origineel, afwisselend en goed gecombineerd met de choreografie.
Het vijfde stuk, ‘Lamento Della Ninfa’ van choreograaf Stephen Shropshire, was een van mijn favorieten. Wat een mooi samenspel van de drie dansers, waarbij de twee mannelijke dansers een danseres ondersteunen, begeleiden en leiden in vloeiende bewegingen alsof ze een zijn, met de muziek van Ane Brun als begeleiding.
Na elke dans volgde er kort een film met daarin interviews met enkele van de dansers en choreografen, waarbij zij iets over hun achtergrond vertelden en/of het verhaal achter de choreografie. Zo verscheen er na de vijfde dans een filmpje van de dansers in een kleedruimte waarbij ze zich klaarmaken om het podium op te gaan. Met hun gympen in de hand lopen zij uit het beeld. De film stopt en de dansers komen datzelfde moment het podium op met de gympen die ze ter plekke aantrekken. Wat daarna volgt is misschien wel het meest verrassende dansstuk wat ik tot nu toe heb gezien. Eigenlijk lijkt het bijna meer een workout. Het is een choreografie van Jan Martens genaamd: ‘The dog days are over’. Tien minuten lang springen de dansers in hetzelfde tempo waarin er ritmisch wordt bewogen in verschillende figuren en passen. Het is zoals ik lees bedoeld om de dansers neer te zetten als circusdieren, waarbij ze hun kunstje doen puur ter vermaak van het publiek. Indrukwekkend en wat een energie!
Het publiek reageert hierna met een luid applaus en dat is dan ook zeer verdiend.
Zelfs voor een leek is dit dé manier om bekend te raken met moderne dans. De choreografieën zijn kort dus mocht er iets bij zitten wat je niet zo aanspreekt dan volgt er al gauw weer een nieuw stuk. Dus mensen, ga eens vaker naar een dansvoorstelling en laat je verrassen, ik kan het aanraden. Gewoon doen!
Tot half maart is deze dansvoorstelling nog in verschillende theaters te zien.
Voor meer informatie kijk op: www.holland-dance.com
Talent on the Move 2015, met choreografieën van Jiří Kylián, Ton Simons, Stephen Shropshire, Konstantin Keykhel, Marina Mascarell, Felix Landerer, Jan Martens en William Forsythe bewerkt door Armancio Gonzalez & Jone Martin.
Getagd onder
