Op de laatste vrijdag van september vertrek ik net voor de bui naar LUX om de voorstelling Fields van Astrid Boons te zien. Ik had vooraf een gesprek met de choreografe en was mede daardoor extra benieuwd naar de voorstelling. De zaal was goed gevuld toen de eerste tonen en bewegingen in gang werden gezet. Fields is een spel van dans, muziek en licht waarbij de toeschouwer als getuige wordt betrokken bij de transformaties die de dansers doormaken. Een abstracte en gedurfde voorstelling.
Ik ga met een bepaalde regelmaat naar dansvoorstellingen en laat me natuurlijk het liefst verrassen door nieuwe, geen traditionele choreografieën. Te vaak zie je de laatste jaren dezelfde dansbewegingen, weliswaar in andere contexten, andere kostuums en verschillende podia maar weinig vernieuwend. Deze zomer word ik maar liefst drie keer verrast met frisse choreografieën. Fields is nummer vier en weer heel anders.
De voorstelling begint met een danser die zich ontworstelt uit een cocon. Waarmee vecht deze danser? Opgelegde onvrijheden of beperkingen? De daarmee gepaarde uitputting is hoorbaar en voelbaar. De bewegingen van de dansers zijn soms weerzinwekkend, het gekronkel van de lichamen en de elasticiteit intrigeert. De bewegingstaal is heftig, de intensiteit van de voorstelling groot en de kwetsbaarheid van de dansers voelbaar.
De muzikale begeleiding van de componist Parada, maakt het er niet makkelijker op. De zware, indringende muziek, is soms op het irritante af. Blijf ik zitten, loop ik ervoor weg? Een vraag die toch een paar keer door het hoofd flitst. Het is een abstracte voorstelling waarbij iedereen zijn eigen verhaal ziet en ervaring beleeft. En dat blijkt ook uit de reacties in de zaal, muisstil en bij het applaus wordt de staande ovatie niet door iedereen gedeeld. Maar de moed om een dergelijke voorstelling te maken, is een inspiratiebron voor anderen.
Getagd onder
