Met regelmaat schrijft onze columnist Ted Chiaradia een stukje over wat hem bezighoudt op cultureel gebied, wat hij meemaakt, wat hij vindt of – zoals in dit geval – over het feit dat hij niet weet waaop te stemmen en dat hij nog minder weet waarom Kwatta stopt. En natuurlijk heeft Ted nog tips.
Vanochtend op weg naar het stembureau realiseer ik me dat ik eigenlijk nergens iets van af weet. Op wie moet ik nu stemmen en waarom? Weet echt niet meer hoe de hazen lopen bij het gemeentelijke politieke spel. Vroeger stemde ik dan trouw op mijn vrienden van de PVDA. Inmiddels heb ik daar meer vrienden, dan die partij leden. Groen Links deed ik ook wel eens aan en door al die progressieve prominenten in de buurt, was het een keuze tussen mijn linker- of mijn rechter buurman, letterlijk! De SP is niet mijn ding. En nu zij hun communistische veren hebben afgeschud al helemaal niet meer. Trouwens, ben wel tegen de bebouwing van Veur-Lent, dan weten de toekomstige raadsleden dat alvast. De VVD dan? Jaren geleden best leuk gesproken met zo’n jonge heer, maar toch net iets teveel een afgedragen kostuum van Mark Rutte. En het CDA? Dat kan niet, want Hubert Bruls is geen kandidaat. D66 passeert ook nog wel eens de revue, alleen stapt men bij die club vaak na een paar teleurstellingen weer over op een of andere lokale splinter. Niet alleen in Nijmegen, maar ook in Eindhoven en Arnhem. En, de idealen: ‘laat iedereen vrij, maar niemand vallen’ blijken vakkundig met ducttape te zijn afgeplakt. Volt had dit jaar best gekund, ik houd wel van een beetje reuring en een drankje. Echter de brave borsten is het niet gelukt hier ter stede een geschikte Nilüfer Gündoğan te vinden. Jammer dan. Kortom: ‘Het is lood om oud ijzer in de politiek’, mijn oude vader had gelijk!
Aangekomen bij de stemlocatie is het stil, leeg zelfs; het Badhuis is gesloten, geen stembureau meer. Bizar gewoon, want jarenlang heb ik daar gestemd, altijd zo vertrouwd, Groen of Links. En gezellig dat het was! Ik herinner me nog die keer dat het zo druk was, dat we een paar minuten voor sluitingstijd met zijn allen naar een ander dichtbij zijnde stemlocatie gedirigeerd werden, voor het tijdig uitbrengen van je stem. En nu niets, alleen een felblauwe loper voor een gesloten deur.
Binnenkort zal de deur gesloten blijven, voorgoed, in dat Badhuis. Huisgezelschap Jeugdtheater Kwatta – voortgekomen uit TeJAter TeNEEter, opgericht in 1976, de bakermat van kinder- en jeugdtheater in Nijmegen – stopt ermee: ze krijgen geen structurele subsidie meer. Niet van het Rijk, niet van de Provincie en vervolgens ook niet van de Gemeente. Maar waarom geen subsidie meer? Ik begrijp het niet. Als enige provincie in Nederland heeft Gelderland nu na 45 jaar definitief geen professionele jeugdtheatergroep meer, terwijl – mijn hemel – het bruine Limburg inmiddels twee bloeiende gezelschappen kent.
Over het hoe en waarom weet ik te weinig. Ik hoor wel eens dat de artistiek leider Josee Hussaarts, al twintig jaar in voor en tegenspoed aan het roer, een lastige, tegendraadse tante is. Kwatta kent de laatste jaren een geschiedenis van conflicten, intriges en geruzie. Bestuurders, zakelijk leiders en personeel stapten op. Het moet bij tijd en wijle een waar shakespeareaans drama zijn geweest daar aan de Daalseweg. Toch gaat Hussaarts al twintig jaar onverstoorbaar door met al haar creatieve talent, passie en doorzettingsvermogen. Met tal van bekroonde en zeer succesvolle producties, nationaal en internationaal, op haar palmares.
Wat er uiteindelijk misging, het blijft slechts gissen: te arrogant, te elitair, te internationaal georiënteerd, te weinig borging in het Nijmeegse, teveel flair, te goed? Kwalitatief en professioneel jeugdtheater lijkt me juist nu, in deze tijd met al zijn brandhaarden in de wereld, een eerste levensbehoefte voor onze kinderen.
Daarom bezocht ik afgelopen weekend de laatste voorstelling van Kwatta, Metamorfosen. Een prikkelende, muzikale voorstelling over goden en mensen. Hoe oude verhalen naadloos aansluiten op onze tijd. Op meesterlijke wijze weet de regie het zware thema van de eindigheid van het leven luchtig te vertalen. En hoe actueel, met de wereldwijde milieucrisis en de oorlog in het oosten van Europa. Het stuk begint en eindigt in het niets. Een lichtende kroonluchter geeft in het eindbeeld nog een sprankje hoop.
Het komt niet vaak voor, maar na deze voorstelling was ik tamelijk aangeslagen. Met name ook door zijn prachtige symboliek. Je moet maar durven om in je allerlaatste voorstelling te eindigen in het niets.
Metamorfosen is een waar laatste eresaluut voor Josee Hussaarts en haar Kwatta. Een mooier zelf georkestreerd einde had Kwatta Nijmegen niet kunnen bieden. En hoewel ik niet thuis ben in jeugdtheater, ik was zondagmiddag na de voorstelling ontroerd.
Na afloop van het poëtische Metamorfosen maakte ik maar een ommetje, niet al te hoopvol gestemd. Ik verdwaalde een beetje en stond plots voor de ingang van Rustoord, de begraafplaats aan de Postweg. Stil was het. Stil zal het binnenkort ook zijn in het Badhuis, voorgoed.
Ga naar Metamorfosen! Nog te zien op zaterdagavond 19 maart, 30 april en 7 mei om 19.30 uur of anders zondagmiddag 1 mei om 15.00 uur. Voor de allerlaatste keer zondagavond 8 mei om 19.30 uur. En neem dan een gele narcis mee. Als je in de voorstelling zit weet je waarom. Maar ook combineert het perfect met de blauwe loper bij de entree; met het blauw/geel zijn we dan voor even verbonden met het leed in de Oekraïne.
Nu ik voor de gesloten deur aan de Daalseweg sta, moet ik toegeven, ik weet er te weinig van. Je zou ze een rijke weldoener gunnen, die mensen van Kwatta. Uiteindelijk kom ik met mijn stemkaart bij de Loge uit, het voormalige Steigertheater. Ook hier is het al jarenlang stil. Waar ga ik op stemmen? Ik denk voor even weer aan mijn oude vader: ‘Of je nu door de hond of de kat gebeten wordt’. Ik pak het stembiljet en kras ruw met koeienletters: ‘Kwatta mot blieven!’ Daarna stop ik het vel in de grote stembus. Ik hoop dat ze mijn stembiljet zullen traceren en het vervolgens willen inlijsten. Waarom? Om het op te hangen op de werkkamer van de aanstaande wethouder van Cultuur
Een vorige wethouder, jaren geleden, heb ik goed gekend. Ik kwam vaak op zijn kantoor. Achter hem hing de iconische The Joshua Tree-foto van U2, gemaakt door Anton Corbijn. Laatst zag ik op tv dat die foto uit 1986 nu ergens in Breda aan de muur van een burgemeesterskamer hangt. Meteen vroeg ik me af, waarvan is dat portret destijds betaald? Toch niet van ons belastinggeld? Ik hoop voor de nieuwe wethouder dat er geen bonnetjesaffaire van komt. Weten doe je het nooit bij zo’n idealistische band met hun brievenbusfirma op de Amsterdamse Zuidas. Lang niets meer van gehoord trouwens, van Bono en U2. Hadden zij niet allang moeten spelen voor Oekraïne? Toch niet gecanceld, mag ik hopen. Of weten zij net als ik ook nergens van.
U2 © Anton Corbijn
