De Nijmeegs-Eindhovense band Fayette maakt indie-rock. Up- en downtempo beats worden gecombineerd met sprankelende en stevige gitaarlijnen. Ruud Roodbeen is een van de muzikanten. Naast zijn werk als onderzoeker bij IrisZorg is hij producer en muzikant, en met zijn band Fayette resident bij De Basis in Nijmegen. Zij hebben begin 2025 een nieuwe ep, getiteld Voyage Voyage, uitgebracht en gepresenteerd in Merleyn. In het verleden heeft hij in diverse bands gespeeld, zoals Dead Man’s Curse, en meerdere albums geschreven en geproduceerd, bijvoorbeeld Murder By Millions. Ook voor Fayette is hij verantwoordelijk voor het leeuwendeel van het materiaal. In de toekomst wil hij zich naast Fayette gaan richten op het schrijven en produceren van ambient music en visuals.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
“Oeh, ja, goeie vraag! Ik ben van huis uit opgegroeid met (blues)muziek uit de jaren 60/70, Eric Clapton, The Band, Muddy Waters, Rory Gallagher, maar ook Jimi Hendrix, Led Zeppelin, Queen, Black Sabbath, al die grootheden zeg maar. Bij ons thuis stond dat altijd op, dag in, dag uit, in huis, in de garage, in de tuin, overal. Heel cool vind ik dat zelf. En vanaf die tijd, eigenlijk al zolang ik het me kan herinneren, sjouwde ik rond met gitaren. Wat ik nog weet, is dat ik écht gitarist wilde zijn door gitaarsolo’s die Jimi Hendrix speelde. Vooral zijn solo in Machine Gun. Die vind ik nog steeds ongrijpbaar mooi. Wat ook hielp, was hoe hij er spelend uitzag. Vooral afbeeldingen met z’n ‘Olympic White’ gitaar, op de kop, dat vond ik écht mooi en indrukwekkend. Of ik hierdoor ook besloot muzikant te worden durf ik niet te zeggen, maar dit staat me het scherpste bij. “
Welke plaat of artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
“Ik denk meerdere, in verschillende fasen, in diverse genres. Sowieso eerdergenoemde, die zitten in mijn DNA denk ik. In de beginfase moet ik als eerste denken aan het nummer Heartland van de plaat Rattle and Hum van U2. Met name het delay-geluid op gitaar en hoe dat samenkwam in dat nummer (en deels ook die plaat), maakte veel indruk. Ook Sinéad O'Connor en het nummer Troy is van invloed geweest, door de intensiteit en spanning die het nummer in zich draagt. Dat vond ik heel indrukwekkend. Deze spanning en emotie vond ik ook heel indrukwekkend op het gehele Roseland NYC Live-album van Portishead, alles op die plaat vind ik nog steeds geweldig! Vooral de uitvoering van Glory Box en Roads vind ik écht fantastisch! De plaat Bleach van Nirvana, met het nummer Negative Creep in het bijzonder, maakte door intensiteit en ’hardheid’ ook veel indruk. Via het tv-programma Wet & Wild van MTV (of TMF?) kende ik wel hardere muziek (Pantera, Megadeth, Down), maar op de een of andere manier bleef deze me bij. Vooral de hardcorebands Modern Life is War (nummer: Health, Wealth & Peace) en American Nightmare (nummer: Life Support) zijn door, in mijn ogen, vergelijkbare intensiteit en energie, ook van invloed geweest.”
Tekst gaat verder na de foto.
“In een latere fase maakte de plaat Continuum van John Mayer ook veel indruk (en overigens ook zijn livealbum Where The Light Is), en in het bijzonder het nummer Vultures op beide platen. Zo soepel en cool! Eigenlijk vind ik al die nummers een schot in de roos. Wat ik in die fase ook ervaarde, was dat nummers die je vroeger hoorde ook ineens in een ander licht weer bij je terug kunnen komen: Pyramid Song van Radiohead. Ik vond dat vroeger al een ‘mooi nummer’, maar nu stond ik als aan de grond genageld toen ik het weer hoorde. Dit nummer en deze plaat (en ook latere platen van Radiohead en The Smile) hebben enorme invloed gehad, met name door melancholie en opbouw van nummers. Denk bijvoorbeeld ook aan There, There, Reckoner, Present Tense, allemaal goud!”
“Wat recenter had ik een vergelijkbare ‘aan de grond genageld’-ervaring met het nummer A Drop Of Blood van Tamino. De melancholie en opbouw van dit specifieke nummer hebben veel invloed gehad. Ditzelfde geldt ook voor het latere werk van Ben Howard. Zijn album I Forget Where We Were was voor mij een grote inspiratie voor het schrijven en produceren van de ep Voyage Voyage van Fayette. Ook de plaat Little Heavy Burdens van de band Intergalactic Lovers heeft veel invloed gehad (heerlijk nummer: Northern Rd). Tenslotte heb ik ook een enorm zwak voor film- of filmachtige muziek van Ryuichi Sakamoto (zijn muziek bij The Revenant), Hans Zimmer (zijn muziek bij Interstellar) en Joep Beving (nummer: Little Waltz). Bij het nummer Distance van Fayette heeft deze muziek veel invloed gehad op mijn schrijven en productie. Ja, dit zijn ze zo ongeveer wel denk ik. Ik vergeet er vast een paar (het nummer River van Joni Mitchell schiet me ineens te binnen, over melancholie gesproken), maar ik denk dat dit ongeveer wel de belangrijkste invloeden zijn geweest.”
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
“Ik ga me hier proberen te beperken tot twee liveconcerten waar ik zelf bij was. Op de eerste plaats staat een optreden van Marcus King in Doornroosje, ergens in 2022 dacht ik. Ook daar stond ik als aan de grond genageld. Zijn sound (gitaar en zang, massaal maar toch genuanceerd), zijn spel, zijn band, alles klopte. Hij doet altijd van die onverwachte gave dingen in zijn solo's, en nét als je denkt dat het niet gaver kan doet hij er weer een schepje bovenop!”
“Op de tweede plaats staat een optreden van de band Down in 013 Tilburg (ik dacht tijdens Roadburn in 2007/2008 of zo, toen ze nét de plaat Over The Under hadden uitgebracht in ieder geval). Ik liep toen stage bij Roadrunner Records, en mocht wat werk doen voor deze release van Down. Tijdens het optreden kwam alles een beetje samen. Phil Anselmo, de zanger, was nét weer een beetje aan het opkrabbelen na een aantal operaties aan zijn rug (dacht ik), en juist die enorme kwetsbaarheid, de nummers van die specifieke release, en nog een volledige line-up (mét Rex Brown van Pantera op bas) maakte het een onvergetelijke show!”
Welke artiest moeten we in de gaten houden?
“Ik volg altijd nauwgezet het werk van Tamino en Thom Yorke. Wat laatstgenoemde betreft, zou ik zeker ook zijn recentere werk (2024?) met The Smile checken. En op Instagram vind ik het leuk om bijvoorbeeld ook Marcus King te volgen, en content van hem te zien tijdens recente liveoptredens. Wat dichter bij huis vind ik het altijd interessant om bands als Femme Fugazi, Oh Hazar, Svaun of Black Bottle Riot te volgen. Enorm hardwerkende muzikanten met gave en inspirerende output, erg cool! En ik zou uiteraard vooral ook Fayette gaan volgen op Instagram (😊), en onze recent uitgebrachte ep Voyage Voyage checken!
Website: https://debasisnijmegen.nl/Fayette
