De in Nijmegen geboren en getogen Rocco Hueting is al meer dan vijftien jaar actief in de muziekwereld. Met zijn band De Staat, waar hij toetsenist, percussionist en zanger is, heeft hij op zo ongeveer alle podia in Nederland en vele grote festivals als Pinkpop en Down the Rabbit Hole gespeeld. Ook internationaal trok De Staat de aandacht. Zo speelden ze in het voorprogramma van dEUS, Muse en afglopen jaar Biffy Clyro tijdens de Euopeese tours.
Met drummer en broer Jimmi (bekend van Jo Goes Hunting) en jeugdvrienden Cas en Teun Hieltjes (Going Back to the Zoo), richtte Rocco Hueting in 2021 de band 4B2M (een afkorting voor 4 Brothers 2 Mothers) op en bracht een aantal maanden later de gelijknamige plaat uit. Daarnaast is Rocco ook actief binnen De Basis en als beoordelaar bij het Cultuurfonds Gelderland en het Music Support Gelderland fonds.
Bij het horen van welke plaat besloot je muzikant te worden?
Ik heb nooit echt besloten om muzikant te worden, altijd wel veel interesse gehad in muziek en alles eromheen, toch het nooit echt als een realistische mogelijkheid gezien. Maar toen ik in 2001 Is This It? van The Strokes hoorde had ik voor het eerst het gevoel dat ook ik in een band zou kunnen zitten. Mijn eerste zelfgekochte album was You've Come a Long Way Baby van Fatboy Slim. Ik was gefascineerd door de opzwepende muziek, volledig bestaande uit samples. Ik begreep totaal niet hoe je ooit zulke toffe muziek kon maken, die ook nog eens bestond uit delen van andere liedjes. Bij The Strokes was dit allemaal anders, veel meer 'what you see is what you get'. En ze zagen er zo cool en ongeinteresseerd uit, zo wilde ik ook zijn. Jammer genoeg had ik van die bonkige voetbalbenen dus de strakke hoogwater broeken met gaten en daaronder all stars zaten heel anders dan bij de spillebenen van The Strokes.
Welke band is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Ik heb in de tijd dat ik bij De Staat speel echt van die periodes waarin ik helemaal gegrepen ben door een bepaalde artiest of nummer. Helemaal in het begin bijvoorbeeld, toen we in Engeland op tour mochten met dEUS was ik helemaal into de eerste plaat van MGMT. Dat liep destijds over in de eerste plaat van Fleet Foxes, die heb ik samen met drummer Tim en tourmanager Sebas een keer geluisterd terwijl de zon opkwam. Magistraal!
Verder is Soulwax, ofwel de broertjes Dewaele, ook een constante bron van verbazing, vermaak en verafgoding. De manier waarop zij zichzelf steeds opnieuw weten uit te vinden zonder hun herkenbare geluid op te offeren is meer dan bewonderswaardig. Part of the Weekend Never Dies is een toffe docu uit de Nite Versions-periode waarin het maniakale van wat Stephen en David klaar weten te spelen mooi is weergegeven. Ook de laatste plaat van Soulwax (met drie drummers) is wat mij betreft wederom een blijk van hun genialiteit. En dan alle artiesten in de Deewee-stal, stuk voor stuk eigenzinnige artiesten (bijvoorbeeld Charlotte Adigery) met die herkenbare analaoge klanken uit de Deewee-studios. Letterlijk en figuurlijk een powerhouse waar ik mijn pet voor af neem.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Dan schieten er gelijk twee in mijn hoofd, een recente en eentje wat langer geleden. De eerste was een optreden van de Groningse groep Bonne Aparte dat ik met Torre (Florim, zanger van De Staat, red.) zag tijdens festival Valkhof Affaire in 2008. Het optreden duurde nog geen twintig minuten maar wat er gebeurde was compleet overdonderend voor mij. De beste omschrijving is misschien een soort gecontroleerde chaos en waanzin, gekanaliseerd in hele korte wilde piep knor achtige freak nummers met twee drummers, twee feedbackende gitaren, synths, schreeuwende vocalen en instrumenten waar totaal niet voorzichtig mee omgegaan werd. Zoiets had ik nog nooit gezien, dit kon en mocht dus ook. Echt een compleet andere aanpak dan hoe wij het destijds met De Staat deden. Ik herkende de overgave, maar zij gingen daar duidelijk nog een paar stappen verder in Dat was iets nieuws voor mij toen. Ik hou ervan hoe muziek me soms een kijkje door andermans ogen biedt, waardoor je ook weer anders naar jezelf kan gaan kijken.
De tweede was een concert van levende jazzlegende Han Bennink 25 juli 2021 in de Brebl in Nijmegen. Dit was midden in die klote coronadagen toen we net weer wel weer even naar concerten mochten. Bennink liet zien hoe je als oude mens springleven kan zijn. Zijn vrije spel raakte me diep en roerde me zelfs even tot tranen. Het herinnerde me aan hoe muziek, en dan specifiek concertbezoek, voor mij van levensbelang zijn. Het zijn gebeurtenissen waar artiesten en gelijkgestemden samen komen en samen dezelfde muzikale reis, compleet op hun eigen manier, doormaken. Ze bieden mij daarmee de mogelijkheid tot reflectie en daarmee tot zelfontwikkeling.
Welke nieuwe artiest moeten we in de gaten houden?
Een toffe nieuwe band uit Rotterdam is Smudged. Ze maken wilde eclectische krautrock die live nog beter tot zijn recht komt. Zij hebben net een ep uit, het nummer Live a Little is te gek. Verder luister ik heel veel naar de laatste plaat van Louis Cole, een super muzikale alleskunner uit LA. Park Your Car on My Face is een funky nummer met aan het einde wat geweldige vocale hoogstandjes. Ook het nummer I Love Louis Cole van de wonderbassist Thundercat is echt een aanrader.
De geheimzinnige rapper Doevoe uit de Pijp in Amsterdam volg ik nu ook al een hele tijd met veel genoegen. Hij is volgens mij de hardste rapper van Nederland op dit moment. In iedere song die hij uitbrengt zit wel weer een line die me raakt. Dit is ook weer een voorbeeld van muziek als portaal naar de wereld van een ander, een sicke duif uit de Pijp in dit geval. Het nummer Jazz van het laatste album van de Nederlandse veteranen van Hallo Venray is ook echt een briljantje. Prachtige tekst, geweldig drums en outro om je vingers bij af te likken. Ik luister al twee weken niets anders.
https://www.destaat.net
https://www.4b2m.nl
Getagd onder
