De Nijmeegse jazzpianist Michiel Braam startte zijn carrière in 1986 meteen groots met de dertienkoppige Bik Bent Braam naast het kwintet Bentje Braam. Daarna volgden nog vele formaties, zoals Reeds & Deeds en Nos Otrobanda, en ontving hij meerdere prijzen, waaronder de prestigieuze Boy Edgar Prijs. Hij is net terug van het North Sea Jazz Festival, waar hij optrad met Son Bent Braam. Hiermee speelt hij een latin-versie van de compositie The XYZ of Bik Bent Braam. Michiel Braam is ook nog hoofd van de pop- en jazzafdeling van het ArtEZ conservatorium in Arnhem.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
“Eigenlijk bij het horen van mezelf, want als ik had gehoord dat het prut was zou ik het liever gelaten hebben. Maar het schoolconcert van het Willem Breuker Kollektief op het Canisius College, waar ik de middelbare school doorlopen heb, is ook wel bepalend geweest. Hoe genuanceerder ik later ook ging denken over de WBK-clownerie op het podium en vooral de latere bewondering voor Willems band, door met name alles wat niet lollig was, kwam dat concert als een raket binnen: dat wilde ik ook wel.”
Welke plaat is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
“Er zijn er best veel die steeds maar terugkeren en die om een andere reden belangrijk zijn geweest. Ik kan bijvoorbeeld het hele oeuvre van Charles Mingus wel hebben als aperitief, voor- hoofd-, nagerecht en digestief. Zit alles in qua vrijheid, link met traditie, sterke neiging een persoonlijk verhaal te vertellen. Ik zeg altijd dat je een orang-oetan kunt leren Keith Jarrett te spelen beter dan Keith het zelf kan. Afgezien dat dat een heel aardige YouTube-hit zou kunnen opleveren is er geen reden dat te doen, alleen je eigen verhaal heeft zin, inclusief alle makkes en wat dies meer zij. Onder andere dat besef heb ik van Mingus geleerd.”
Welk liveconcert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
“Cecil Taylor solo, North Sea Jazz 12 juli 1987. Eerst een enthousiaste set, gevolgd door ongeveer tien toegiften van een minuutje, telkens af en weer op. Magisch.”
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móeten luisteren?
“Rollins in Holland is erg goed. Dubbel-cd met opnamen uit mei 1967 van saxofonist Sonny Rollins in Nederland, met Ruud Jacobs op contrabas en Han Bennink op drums, en dan vooral de cd erin die live is opgenomen in de Rietveldkantine op ArtEZ Arnhem. Hier zie je wat er gebeurt als Rollins een band heeft met muzikanten die niet alleen gedwee volgen wat Rollins aanreikt, maar ook terugspelen. Dat kan vooral live weergaloze muziek opleveren, waarin niet alleen Rollins’ stem fascineert (doet-ie altijd!) maar bandprocessen een geweldige laag toevoegen. Volgens Hans Dulfer was het concert op ArtEZ het mooiste concert dat hij ooit meemaakte. We hadden een dik jaar geleden een fijn releaseconcert in diezelfde kantine.”
