Inmiddels is Mensen Zeggen Dingen bijna een gevleugelde uitdrukking geworden. Vanavond is dit podium voor poëzie en spoken word terug waar het begonnen is: Brebl. De honderdste editie is een feit.
Met de oprichters Cees de Beer en Tim Lenders sprak ik individueel nog voordat het zover was. Beide spraken ze over hoe alle puzzelstukjes op hun plek zijn gevallen. Ze wilden dat hun platform zou groeien en dat is zeker ook gebeurd. Er zijn inmiddels clubshows geweest in meerdere steden in het land en ze zijn ook over de grens naar België gegaan. Om nog maar te zwijgen over de festivals. Ze hebben alle twee heel veel tijd, energie en liefde in Mensen Zeggen Dingen geïnvesteerd. Zowel Cees als Tim weet ook zeker dat ze willen professionaliseren en misschien ook wel meer samenwerken met andere kunstdisciplines. Maar wat die professionalisatie precies zal inhouden, houden ze liever nog een beetje geheim. Dat er mooie dingen gaan gebeuren, is in ieder geval duidelijk. Na een welverdiende vakantie zullen we het wel gaan merken. Tim wilde ook nog graag kwijt dat hij later rijk wil worden zodat hij dan een raket kan kopen om in een vulkaan te gooien. Dit heb ik zwart op wit met handtekening en al op een bierviltje. Maar dat heeft met poëzie verder weinig van doen.
Muisstil
Vanavond in Brebl kun je dichterlijke sfeer wél inademen. De zaal zit vol en het publiek heeft er zin in. Ties (Thijs Bisschops) praat de avond op een fijne, droge manier aan elkaar. Tim Lenders opent met een dodelijk scherp en humoristische monoloog over marketing. Uiteraard is de boodschap hiervan hoe verneukeratief zoveel producten en diensten zijn. We wisten dat al lang, maar tegengeluiden zijn nodig. Daarna wordt het muisstil als Anne Bosveld komt voordragen. Ze verstaat de kunst om, door middel van herhaling en kleine details, een ongelooflijke spanning op te bouwen. Er zit een schoonheid in haar pijn en verdriet, je kunt er de vinger niet precies op leggen. Maar haar woorden gaan dwars door je heen. Lev Avitan laat zich begeleiden op gitaar door Yasin. We worden geconfronteerd met vooroordelen en beeldvorming die er in de maatschappij heersen. Het is duidelijk dat Lev een geëngageerd dichter is. De Turkse Ozan Aydogan die dan volgt, vertelt prachtig over zijn roots. Zijn woorden laten een lofzang horen die bij mij blijft.
Slijk
Teddy Tops uit Utrecht komt weer wat humor brengen. Dit doet ze op een bescheiden, bijna lieve manier. Ze maakt het dertigersdilemma belachelijk en haalt het populaire televisieprogramma Wie Is De Mol compleet door het slijk met toch wel behoorlijk gruwelijke beeldmetaforen. Ik kan me goed voorstellen dat Teddy talent heeft voor het schrijven van korte verhalen. Jesse Laport doet een flinke duit in het zakje door in een prachtig pak gekleed met dikke tong eens lekker vulgair van alles af te kraken. Hij gaat ook slim om met publieksparticipatie. Iets met middelvingers en zo. Het contrast tussen zijn chique verschijning en de verbale luchtvervuiling die hij tentoonstelt, zorgt voor een indrukwekkende performance. Het stukje over dat hij als clown van leeg gebouw naar leeg gebouw gaat, blijf ik mij herinneren omdat ik het zo’n treurig beeld vind.
Bounce
De stoelen worden aan de kant gezet en het is tijd voor de afsluiter: rapper Wolf. Zijn enthousiasme steekt het publiek aan en al gauw zijn er mensen aan het bouncen. Persoonlijk vind ik dat hij erg boos kijkt, terwijl zijn teksten verder niet erg over woede lijken te gaan. En ook zijn uitgestoken tong begrijp ik niet helemaal. Maar de sfeer zit erin en daarna blijven mensen nog lekker nagenieten met lekkere dj-plaatjes. De honderdste editie zit erop. We zullen vanzelf meemaken hoe dit platform zich nog verder zal gaan ontwikkelen. Houd het in de gaten.
Getagd onder
