Vaderland heet het en de zaal van Theater De Klif zit tot de nok toe vol. Rob Marrevee heeft, na een gelijknamig boek, een voorstelling gemaakt over zijn ervaringen als adoptie ouder. Die waren niet allemaal positief. Vanavond een theatrale vorm voor het eerlijke verhaal.
Rob zingt, speelt scenes na, danst, laat ontroerende filmpjes van de jongens zien. De voorstelling zou gaan over adoptie, maar het echte verhaal gaat over liefde. Echte liefde met hobbels en tegenslagen, boosheid en frustratie, maar toch, liefde. Ook de liefde van de hoofdrolspeler om de waarheid onder ogen te zien, en zich daarmee te verhouden. Nee, het is geen roze sprookje, er zijn eigenlijk ook geen slechteriken, alleen maar mensen die keuzes maken, zoeken, tasten, op hun schreden keren, zich aanpassen.
Marrevee is op zijn breekbaarst als hij liedjes zingt. Hij heeft geen dijk van een stem, maar er moet duidelijk iets verteld worden, een verhaal van moed en teleurstelling, en doorgaan. Verhaal en voorstelling vormen een mooie eenheid. Hoogtepunt is als een van zijn adoptief zonen, die de hele tijd op de achtergrond al gitaar speelt, naar voren stapt en zijn versie van het verhaal vertelt. Rustig, volwassen en al net zo evenwichtig als Rob zelf.
En al die tijd gaat de voorstelling op zoek naar beslissende momenten, waarop iets kantelt of gered kan worden. Zoals Marrevee het ergens verwoordt: “Alleen op de plaats van de wond kan heling plaatsvinden”. Kippenvel als hij hierover zingt. Een toeschouwer mompelt: “Wat een lef heeft die man!” En dat is zo, lef om de pijnlijke zaken onder ogen te zien. Zo hebben de weeskinderen opeens toch een vader, ontstaat er frustratie en geweld in het gezin, lijkt liefde ‘niet vanzelfsprekend te zijn’. Maar echte liefde is toch nooit vanzelfsprekend? Echte liefde is toch altijd iets wat kan groeien en vergaan, here today, gone tomorrow. Lef om naar die pijn toe te bewegen en een antwoord te vinden. En wat het antwoord ook is, hier zit een dapper man, met een dappere zoon, en samen vertellen ze een verhaal. En daarvoor moet er iets overwonnen worden, maar zoals Marrevee citeert: “Angst is mar veur eben, spiet is veur altied.”
