Review De Perzen door Dood Paard in Schouwburg Arnhem

17 april 2012 | Stefanie Hesseling | Theater

Ook zonder klassieke voorkennis zeer de moeite waard

Eerder toog ik naar de nieuwste voorstelling van toneelgroep Dood Paard: ‘De Perzen’ een bewerking van het oudst bekende Griekse stuk. Met enige vrees ging ik, een vrees die voornamelijk voortkomt uit het feit dat mijn klassieke scholing te wensen over heeft gelaten. Mijn kennis van sagen, legenden en interessante mythologische incestverhoudingen strekt niet verder dan de basis. Grieks of Latijn heb ik op de middelbare school niet gehad en hoewel de werkwoordsvervoegingen hun onontbeerlijkheid tot op heden nog niet hebben doen gelden, vind ik het zonde dat ik naast mijn licht gebrek aan dode-taal-gerelateerde basisvaardigheden ook een schrijnend gebrek aan ontzag voor gedoodverfde klassiekers lijk te hebben ontwikkeld.

Uw verslaggeefster zette zodoende sceptisch in.

Het toneelstuk handelt over de enorme legermarkt der Perzen die ten strijde trekt tegen de absurd veel kleinere maar overduidelijk sterkere (want zegevierende) legermacht van Athene. Het publiek kijkt mee met de thuisblijvers die enkel kunnen wachten. De bühnegebonden Perzen, koningin en beschermers, die overblijven in een manloze stad kunnen niets anders dan hopen en bidden. Het stuk neemt je mee in hun verwarring en de ontzetting die volgt wanneer de eerder zo zekere overwinning uitblijft.

Mijn persoonlijke gebrek aan achtergrondkennis en het daardoor verminderde begrip van het stuk daargelaten, is de voorstelling prachtig te noemen. De drie spelers en hun energie hebben mij van begin tot eind weten te boeien, al moet ik toegeven dat dat soms eerder was door de vorm van het spel dan door de inhoud van het verhaal. De goudgeschminkte gezichten van de hoofdrolspelers, de breed uitgemeten mimiek die geen seconde van die gezichten week en daarmee soms zelfs tijdens de dieptepunten met gelach van het publiek werd ontvangen terwijl eigenlijk een stilte (ontlokt door medeleven of ontzetting) passender was geweest, zorgde ervoor dat de tijd voorbij vloog.

Het gebruik van het podium krijgt bij deze ook nog een speciale vermelding. De zee van krukjes, honderden krukjes in alle soorten en maten, die door het verhaal heen omgedraaid werden als metafoor voor gevallen Perzen en constant de spelers hun bewegingsvrijheid ontnamen, was even pijnlijk als hilarisch.

Conclusie: hoewel ik niet wil zeggen dat Dood Paard in staat is geweest een modernere klassieker te produceren, vind ik dat je als kijker zeker in staat moet zijn je eigen klassieke kader te laten varen en mee te gaan in de uitbundige waanzin van dit stuk. Jezelf die mogelijkheid onthouden zou verschrikkelijk zijn omdat je vervolgens zoekt naar overeenkomsten die in dit stuk juist niet de basis vormen. Wanneer je wilt kijken naar een creatief stuk met elektrische Ikea-karretjes als zegewagen, liters cola als plengoffer en een kuchende bewoner der onderwereld dan mòet je gaan. Excessief maar innemend, dat was het.

Een trailer van het stuk is hieronder te bekijken.