Rodrigo y Gabriela: nieuwe goden aan het firmament

Precies vier weken nadat ik Tommy Emmanuel tot god uitriep, moet ik al op mijn schreden terugkeren. Blasfemie was het! Pure godslastering! Wat blijkt namelijk? De goden van de akoestische gitaar stonden dinsdag 25 oktober in Doornroosje. Het in Dublin wonende Mexicaanse gitaarduo Rodrigo Sánchez en Gabriela Quintero, of, zoals ze in de showbusiness heten: Rodrigo y Gabriela, gaven een van de gaafste feestjes die de Rode Zaal van Roosje dit jaar heeft gezien.

In het voorprogramma zou je, als liefhebber van de hoofdact, een redelijk stevig bandje verwachten. Of een forse, harde solist. Maar niets is minder waar. Demi Knight komt haar dingetje doen. Demi Knight is een ‘Giel-meisje’, een jonge dame die enigszins naam heeft gemaakt als deelneemster aan het tv-programma De beste singer-songwriter van Nederland van Giel Beelen. Een niet erg geschikt opwarmertje. Niet alleen is het genre van Demi geheel anders dan van hetgeen waarvoor men gekomen is, ook is het publiek dermate onder de indruk van Demi’s optreden, dat er vreselijk gekletst wordt. Wat trouwens superonbeschoft is. Maar… wel een teken aan de wand.

Verder richting podium staan er opvallend veel mannen met baarden en schoudertassen, en andere mensen die zichzelf erg interessant vinden, zo opvallend mogelijk met gesloten ogen te genieten van dit zingmeisje en haar banjobegeleider. Op zich is Demi niet slecht. Sterker nog: ze is best goed. Alleen niet op dit moment. Niet hier, niet nu. Wel sluit ze af met een oprecht klinkend dankwoord en lijkt ze een en ander te beseffen: ‘Heel erg bedankt dat jullie naar me hebben geluisterd en heel veel plezier bij de volgende act. Waarschijnlijk zijn zij een stuk luider dan ik.’

Wapperende hand

De grote zaal van Doornroosje is niet uitverkocht, maar het is gezellig druk. Liefhebbers vooral, zo blijkt uit het oorverdovende applaus zodra Rodrigo en Gabriela het podium betreden. Als ze beginnen te spelen, blijkt direct de rolverdeling: Rodrigo speelt de leadgitaar. Gabriela ‘begeleidt’ hem. En hoe! Bij tijd en wijle gaat haar rechterhand zo snel over de snaren heen en weer, dat die nauwelijks te volgen is. En blijkbaar krijgt ze het ook nog eens voor elkaar om met die wapperende hand met alle vijf vingers achter elkaar snaren aan te slaan, waardoor de indruk ontstaat dat ze meerdere gitaren tegelijk bespeelt. En dan eindigt het eerste nummer met de eerste noten van Ride the Lightning van Metallica.

 Direct daarna blijkt waarom. Na een algemeen praatje van Rodrigo, over het feit dat ze eigenlijk een nieuw album aan het opnemen zijn, maar dat ze het leuk vinden om eens op plaatsen te spelen waar ze eigenlijk nooit kwamen (‘How do you actually pronounce Nijmegen?’), weidt hij erover uit dat hij en Gabriela hun carrière zijn begonnen in de metalscene. Toen echter bleek dat ze het met hun bandje niet zouden gaan maken, besloten ze met z’n tweeën én akoestisch verder te gaan ‘because acoustic guitars are much lighter than electric guitars.’ Hij besluit zijn monoloog met de opmerking dat ze eigenlijk geen setlist hebben en suggereert dat ze maar wat aanklooien.

Metallica

Dat dát met een korrel zout moet worden genomen, blijkt meteen daarna. Ze zetten weer een paar nummers neer die klinken als een klok en waarbij het publiek betrokken wordt door ze allerlei ritmes te laten klappen. Uit de zaal klinkt vervolgens de roep om Metallica en wat volgt levert van top tot teen kippenvel op. Rodrigo en Gabriela spelen een medley van verschillende Metallica-nummers op een manier die alleen door het viertal zelf zal kunnen worden overtroffen. Waarom elektrische gitaren gebruiken, of bassen of drumstellen als je het ook allemaal kunt laten horen op twee akoestische gitaren?

 
Vervolgens wordt het publiek op het podium uitgenodigd. Nadat één of twee mensen twijfelend op het aanbod zijn ingegaan, komt het op gang en al snel staan er twintig tot dertig mensen achter hen te swingen. Zoveel interactie tussen artiesten en publiek is vrijwel uniek en geweldig om te zien en te beleven. Afgesloten wordt met hét nummer van het duo: Tamacun. Ik besef dat ik een van de beste concerten van dit jaar heb gezien.