Als je een hiphopachtergrond hebt, prat gaat op je Ierse roots en je jezelf als singersongwriter wilt profileren, dan moeten je repertoire, je muziek en je performance heel goed zijn om te kunnen overtuigen. 'Whitey Ford' aka Everlast aka Erik Francis Schrody heeft een whiskeystem met de blues. Hij zingt semi-akoestisch cynische verhalen over de zelfkant van de samenleving. Zingt, want rappen lijkt voor hem verleden tijd. House of Pain deed springen en feesten. Doornroosje is uitverkocht: wat gaat Everlast doen?
Ierse Pub
Hoedje en zonnebril op, tattoo's en blond baardje maken zijn image af: hij is de man die heel wat meegemaakt heeft. Hij verpakt dit in scherpe teksten. Zijn muziek voelt aan als die in een rokerige Ierse pub. De sfeer wordt ook pub-achtig: langzaamaan beginnen steeds meer mensen te praten. Hopelijk krijgen we een verrassing van de pianist? What it's Like zal vast en zeker bewaard worden tot het einde. Stones in my head brengt wat tempo in de set. Er wordt na elk nummer hard geklapt, maar vooral bij de rustige nummers gaat het optreden wringen. De nummers hebben een simpel en kaal arrangement. Een mooi startpunt voor een singersongwriter. Maar zijn voordracht getuigt niet van bezieling en de arrangementen verklikken teveel gemeenplaatsen - de nummers lijken zo op elkaar. Zou hij een slechte dag hebben? Dan zal hij juist meer moeten voelen en deze dag in bezield spel moeten stoppen. Dat lukt mondjesmaat. De ballad I'll kill anyone anytime for you is cynisch mooi. Black coffee confronterend. Maar veel van de nummers ontstijgen de sfeer van het kampvuur aan het strand niet.
Ommekeer?
Plots doet hij zijn zonnebril af, wordt hij kwaad en ageert tegen het pratende publiek: "What the fuck are you talking about (...) Seriously, what's so important? (...) What the hell - it's your evening anyway". Misschien wordt hij wakker. Hij speelt Folsom Prison Blues van Johnny Cash en een leuke versie van House of Pains hit Jump Around, met de enige drumbeat van de avond - uit een laptop.
Dan zwakt het helaas weer af, begint het publiek weer te praten en worden er biertjes besteld. What It's Like doet hij akoestisch, met keyboard-akkoordjes. Dan volgt een cover van Bill Wither's Grandma's Hands, lopen ze het podium af en denk ik dat hij niet meer terug komt voor de toegift. Maar het publiek houdt vol en uiteindelijk doet de pianist veelbelovend wat akkoordjes van Cocker's Woman to Woman en Dr Dre's Next Episode. Maar na onder andere Put Your Lights On gaat het licht uit.
Voor mij was een energieke, emotionele voordracht van zijn prachtige songteksten genoeg geweest. Zoals een beatpoet dat zou hebben gedaan. Of Henry Rollins. De muzikale hoogtepunten luister ik daarna wel thuis. Van een CD. Met meer dan gitaar en piano. Het was echt een optreden voor de fans. Die waren er. Voor de hits en die paar covers. Maar na het concert waren ze ook snel weer weg: zo gezellig was het niet in de 'Ierse Pub'.
Wat: Everlast
Waar: Doornroosje
Wanneer: 20 oktober 2013
Door: Remy Angel
Foto: website
Getagd onder
