Jeroen van Vliet ontving in 2014 de prestigieuze Buma Boy Edgar prijs, waarna hij in 2015 een tournee deed met zijn nieuwe Moon Trio. Het Moon Trio speelt composities waarbij de akoestische pianoklank aangevuld wordt met elektronica. Een nieuwe wereld van klanken ontstaat. Het Moon Trio wil muziek maken die onze verbeelding aanspreekt. Als ik op deze langste en warme dag aankom bij Brebl, zitten veel mensen nog buiten. Ook de leden van het Moon Trio zijn daar nog. Ik ben benieuwd of mijn nieuwsgierigheid bevredigd wordt.
Het concert begint met flarden van akoestische pianomelodieën en improvisaties, aangevuld met elektronica. Een open sfeer van klanken vult de zaal van Brebl. De bassist en de drummer vullen het stuk subtiel aan. Met dit eerste nummer, Gravity, is de sfeer van het concert Earth-Time gezet. Ik ben nieuwsgierig naar meer. Met een lekkere groove vervolgt het Moon Trio zijn pad met Mountain Hike.
Jeroen houdt de laptop al spelend in de gaten. Duidelijk is dat het bijbehorende muziekprogramma nog niet helemaal is opgestart. Gelukkig is dit van tijdelijke aard. Het pianogeluid van Jeroen van Vliet heeft nu een meer sonore en wollige klank. Als de muziek tijdens het stuk rustig en transparant wordt, waan ik mij op een berg waar de lucht ijler wordt, kijkend naar het mooie uitzicht. De drummer heeft zijn ogen gesloten en gaat duidelijk op in zijn spel.
De band zet Earth-Time, met zijn heldere thema, prachtig neer. De luisteraandacht van het publiek is groot en de emotionele, krachtige muziek dringt tot ons door. Bassist Cord Heineking vertaalt de sfeer van de stukken perfect op zijn instrument, vult aan met groove en speelt op contrabas een prachtige solo. Een stuk dat er echt uitspringt is Spider. Onheilspellende elektronische klanken, pianoriffs en clusters zorgen voor een onrustige sfeer. Het klinkt mij meer dan een vrije improvisatie. Ik word er zelf onrustig van en terwijl ik om mij heen kijk, bemerk ik dat er meer mensen onrustig worden, gaan verzitten of even wat zeggen tegen hun buurman of -vrouw. Het laatste stuk voor de pauze is Loose. Een zangerig pianothema met subtiele overgangen en lyrische melodieën veroveren de zaal op weg naar de pauze.
Zuiver en transparant
Na de pauze speelt het trio Wanderer. Het pianospel van Jeroen van Vliet heeft, voor wie hem eerder gehoord heeft, een eigen herkenbare klank; zuiver en transparant. Gebogen zittend achter de toetsen speelt Van Vliet met een concentratie alsof hij de compositie nu net op dit moment ontdekt. Dan weer opgericht en communicerend naar zijn medemusici, die zijn spel aanvullen zonder in muzikale clichés te vervallen.
Meditatieve sferen klinken door in Ozone, met elektronische klanken, piano en belletjes. Het publiek is muisstil en wordt meegenomen in de muziek. Repetitieve pianoklanken zorgen dat de spanning wordt opgevoerd, het klinkt alsof we een reis door het universum maken. Bij Use My Time krijg ik het gevoel een beetje meer van hetzelfde te horen. Het drumspel van Mark Schilders, met snerpende klanken op de bekkens, zorgt dat ik weer wakker word. Het nummer wordt mooi afgebouwd.
Het laatste nummer is een nieuwe compositie van Van Vliet, getiteld Dark Site. Het Moon Trio maakt er nog even een feestje van op het podium met dit meer stevige en groovende stuk. Er volgt een staande ovatie, en dat heb ik nog niet eerder meegemaakt in het laagdrempelige Brebl, waar de scheidslijn tussen publiek en artiest klein is.
De cd Earth-Time wil een ode aan deze aarde en het universum zijn en dat kun je goed horen in de composities van Jeroen van Vliet en zijn Moon Trio. Associaties naar andere werelden glijden ja als luisteraar voorbij tijdens dit prachtige concert.
Getagd onder
