De Lindenberg presenteert in samenwerking met saxofonist en componist Bo van de Graaf een serie gesprekken over jazz. Vanavond neem ik deze tweede editie van Jazztalks voor mijn rekening. Deze vrijdag 10 februari zijn fluitist/componist Ronald Snijders (1951) en muziekprogrammeur Marcel Roelofs (1957) aan de beurt. Deze twee professionals uit het vak vertellen ons vanavond hun persoonlijke verhalen over hun liefde voor jazz.
De Karolingenzaal ziet er bij binnenkomst gezellig uit. Een warme huiskamersfeer - met schemerlamp, kleden, lp's en met in de hoek een platenspeler - nodigt uit om gemakkelijk te gaan zitten op de tribune.
Fietsen en Jazz
Marcel Roelofs bijt het spits af. Hij vertelt over de ZomerJazzFietsTour, die hij al jaren organiseert in het hoge noorden. De locaties worden vooral uitgezocht om hun akoestiek. Schuren, kerken en buitenplaatsen worden bezocht door publiek van allerlei pluimage. Routes hebben door de jaren heen verschillende thema’s gekregen. Er volgt een leuk impressiefilmpje. Toch mis ik in zijn verhaal de persoonlijke drijfveer. Het verzandt een beetje in een promotiepraatje en mijn gedachten dwalen af. Marcel praat ook over zijn band met de carrière van saxofonist Sean Bergin (1948-2012), die in 1976 vanuit Zuid-Afrika naar Nederland kwam en hier al snel tot de avant-garde jazzscene in Amsterdam behoorde. Zijn muziek was sterk verweven met invloeden van de Zuid-Afrikaanse jazz. In 1986 richtte hij de groep MOB op en hij won in 2000 de Boy Edgar Prijs, waarvan we een filmpje te zien krijgen. Kortom een stukje jazzgeschiedenisles in De Lindenberg vanavond.
Funky fluit
Nadat het nummer No More Blues, gezongen door Sean Bergin, is het de beurt voor Ronald Snijders. Ik mis tot nu toe wel wat interactie tussen spreker en publiek. Misschien gaat dat met Snijders nu wel gebeuren? Het verhaal van Ronald is al meteen veel persoonlijker en naar ons gericht. Hij vertelt over zijn jeugd, zijn eerste ervaring met muziek. Als zevenjarig jongetje moest hij huilen bij de muziek van Tsjaikovski: ‘Muziek was iets heel dieps in mij, een intieme belevenis uit het universum.’ Nu is Ronald met pensioen en dat vindt-ie fijn: ‘Ik wil mij niet meer alleen verdiepen in de fluit, maar ook bezig zijn met de alledaagse dingen en me gelukkig voelen.’
We beluisteren verschillende fragmenten van fluitisten en muzikanten die Snijders hebben geïnspireerd voor zijn eigen composities en spel. Zo laat hij ons horen hoe de klanken van de Indiase Tabla klinken, als hij ze nadoet op de dwarsfluit. Ja, ik hoor het nu ook, te gek! Ronald heeft het verder over zijn muziekcarrière, musicologiestudie en hoe de heimwee naar Suriname terug te vinden is in zijn composities. Vragend kijkt Ronald Marc aan. Er ontstaat een kort over en weer tussen de twee. Dan vervolgt Ronald: ‘Mijn eigen ontwikkeling loopt parallel met mijn muzieksmaak. Nergens bij horen en toch een deel van de wereld zijn. Muziek is een bevlieging.’
Getagd onder
