De week begon stevig afgelopen maandag. In een uitverkochte Paarse Zaal van Doornroosje stonden Carach Angren en Fleshgod Apocalypse, twee giganten van de metal op het podium, voorafgegaan door Nightland, een symfonische death metalband uit Italië. De optredens waren onderdeel van een loodzware tour: 21 concerten in 22 dagen. In Nijmegen was het tiende in tien dagen, maar de mannen brachten het alsof het hun eerste gig was.
Door omstandigheden mis ik het eerste optreden, van Nightland, een band uit Italië. Ugenda-fotograaf Matthijs is er wel en hij is goed te spreken over het schreeuwende viertal. Voor mij begint de avond echter met, wat later blijkt, het hoogtepunt: Carach Angren.
De band uit Landgraaf timmert al sinds 2003 aan de weg en dat doen de beschilderde heren niet onverdienstelijk. Eind vorig jaar waren ze trouwens nog onderdeel van discussie in Amstelveen, waar de plaatselijke ChristenUnie zich fel verzette tegen deze ‘satanische’ band, die kerstavond kwam opleuken.
Onverstaanbaar
Maandagavond in Doornroosje gaat op een goed moment het zaallicht uit als voorbode van het optreden. Het blijft echter langer donker dan de bedoeling is. Blijkbaar gaat er ergens iets mis, waardoor het nog niet meteen begint. Na die té lange periode van duisternis klinkt onheilspellende muziek, waarbij de band, onherkenbaar geschminkt, aantreedt. Een tweetal dingen valt meteen op: de microfoonstandaard van zanger Dennis Droomers is de zeis van Magere Hein en de band heeft geen bassist. Door de keyboardkunde van Clemens Wijers wordt deze ook niet gemist.
Carach Angren is een behoorlijk grote naam in de (symfonische) black metal, wat ze vanavond meer dan waar maken. Onvermoeibaar spelen de heren een set van een uur voor hun eigen, Nederlandse, publiek. Onvermoeibaar en onverstaanbaar. Zodanig onverstaanbaar zelfs dat Veerle van Tilborg (26) uit Nijmegen de teksten op haar telefoon heeft opgezocht en zo meeleest.
Rond het einde van het optreden vraagt Droomers om een 'Wall of Death', de overtreffende trap van een moshpit. Dit is voor mij de eerste keer dat ik de muur in Doornroosje zie.
Nederland wint van Italië
Na opvallende pauzemuziek (De vier jaargetijden van Vivaldi) is het de beurt aan de hoofdact van de avond, het Italiaanse Fleshgod Apocalypse. Nadat ze vorig jaar op FortaRock Festival een spetterend optreden gaven, zijn ze nu, ruim een halfjaar later, weer in Nijmegen en weer voor FortaRock.
Ook nu opent het optreden met een ietwat corpulente dame die, gekleed in een barokjurk, met een grote staf in haar hand over het podium loopt. Gaandeweg blijkt deze mevrouw over een flinke strot te beschikken, als ze zanger Tommaso Riccardi regelmatig met operagezang bijvalt. Bovendien luistert het spel van Francesco Ferrini op de piano de set af en toe op en leest Riccardi voor uit Dantes Inferno. Dat kan echter niet leiden tot de conclusie dat Fleshgod Apocalypse de beste act van de avond is. De mannen missen de gedrevenheid en het enthousiasme dat Carach Angren wél heeft laten zien. Kortom, in Roosje is het maandagavond Italië – Nederland: 0 – 1.
