Lars Bos. Zo heet-ie in het echt. We kennen hem allemaal veel beter onder zijn artiestennaam: Snelle. Afgelopen zaterdagavond werd zijn op 14 december jl. gecancelde show ingehaald. Op het podium van de Stadschouwbrug in Nijmegen voelt Snelle zich als een vis in het water. Hij zet een geweldige show neer.
Daar waar Snelle vanavond ook moeiteloos een Doornroosje had kunnen uitverkopen, is er gekozen voor een theatershow. Dit tot vreugde van de vele jonge kinderen die fan zijn en nu hun idool in elk geval kunnen zien in plaats van dat ze tegen ruggen en konten van anderen aankijken in een zaal waar ze moeten staan. De show van vanavond lijkt ook veel meer op een toneelvoorstelling dan op een concert. Op een erg vermakelijke manier acteert Lars vanavond zijn verschillende nummers aan elkaar.
Snelle neemt regelmatig plaats achter een tafel waarop zijn computer staat en neemt hij het publiek mee tijdens het componeren van een nummer. Al dan niet samen met zijn gitarist, die eveneens een heel script uit zijn hoofd heeft geleerd, vertelt hij over de wijze waarop hij zijn songs vormgeeft.
Via de diverse nummers die hij ten gehore brengt en de toneelstukjes tussen die nummers door horen we verschillende anekdotes uit de tijd dat hij nog niet heel beroemd was, zoals een zomertour waarbij Lars zichzelf, zijn tourmanager en zijn dj – die ook allebei zijn beste vrienden zijn – terugvindt op het strand van Lloret de Mar, onder invloed van allerlei middelen. Via Eindhoven eindigt de reis op Terschelling, een plek die als rode draad door deze voorstelling heen loopt.
Het is niet alleen maar lol wat de klok slaat in de show van Snelle. Zo vertelt hij, zittend op de grond van het podium, over zijn jeugd. Een jeugd waarin hij erg gepest werd met zijn schisis, geconfronteerd werd met de scheiding van zijn ouders, bij zijn vader wilde wonen en daardoor op een nieuwe middelbare school wederom met pestgedrag te maken kreeg.
Prijzenswaardig is de enorme interactie die hij heeft met het publiek. Bij alles wordt het publiek betrokken. Niet alleen wordt het publiek uitgenodigd om mee te zingen en te schreeuwen en te zwaaien en te klappen en te dansen, maar er wordt zelfs een jongetje op het podium gehaald dat Reünie mag meezingen.
De finale van het optreden wordt gevormd door een duet met Maan die – tezamen met het publiek – Blijf Slapen zingt met hem, uiteraard niet live maar via een videoverbinding die eveneens deel uitmaakt van het stuk. Vervolgens komt er een medley voorbij van hardcore-versies van datzelfde Reünie, van Links Rechts van Snollebollekes (voor deze gelegenheid omgedoopt tot Snellebollekes) en 17 Miljoen Mensen. Tijdens deze medley is Lars met zijn gitarist naar het tweede balkon gesneld en daar wordt het laatste couplet van Reünie gezongen.
Een buitengewoon lekker optreden, met leuke, herkenbare muziek, veel humor en hier en daar een serieuze noot. Alles wat een gezellige avond nodig heeft. Wat wil je nog meer?
