"Naamu" is het nieuwe project van basgitarist Teun Creemers. Voor deze band combineerde Teun zijn ervaringen opgedaan in de West-Afrikaanse muziek met zijn passie voor de gitaristische benadering van de basgitaar. Het resultaat? Een uitdagend repertoire met een verfrissende combinatie van traditioneel West-Afrikaanse klanken en hedendaagse jazz. Fotograaf Peter ging erheen en maakte mooie plaatjes. Hij regelende niet één maar twee gastschrijvers om er iets over te zeggen.
Op het programma de cd-presentatie van de nieuwe band van Teun Creemers (basgitaar/composities). Teun heeft naar aanleiding van een compositie-opdracht van Stichting Otis Talent (Meneer Otis) een veelkoppige band samengesteld: Naamu, die vanavond bij Podium JIN in Brebl wordt gepresenteerd. Al snel blijkt dat de cd nog niet helemaal af is en waarschijnlijk pas in mei of later uitkomt. Dat mag de pret echter niet drukken.
Basgitarist en bandleider Teun Creemers
Geïnspireerd óndanks corona, heeft Teun bedacht wat hij aan het muzikale landschap wil toevoegen: West-Afrikaanse ritmes/melodie vermengd met het Europese jazz-idioom. En dat is wat we vanavond horen. De bandleider vertelt ons daarbij dat op de cd ook veel zang te horen zal zijn en een kamele n'goni, een snaarinstrument behorend tot de harpfamilie, dat volgens Teun klinkt als een mix tussen onder andere een bas- en gewone gitaar. De zang is deze avond vervangen door 3 blazers: altsax, tenorsax en basklarinet afgewisseld met sopraansax.
Jesse Schilderink (tenorsax)
Philip Ullrich (gitaar), Mete Erker (basklarinet, tenorsax) en Miguel Boelens (tenor- en altsax)
De kamele n'goni-speler uit Mali is helaas ziek en wordt vervangen door een jonge gitarist. De nummers die ten gehore zijn gebracht heeft Teun omgeschreven om in deze nieuwe bezetting te kunnen spelen.
Teis Semey (gitaar), Teun Creemers (basgitaar), Phillipp Ullrich (gitaar)
Naast de genoemde instrumenten, zijn er nog een extra gitaarspeler, een 'normale' drummer en drie percussionisten op uiteenlopende (Afrikaanse) slaginstrumenten van de partij.
Antoine Duijkers (drums en percussie)
Fantison Araby O'Bryan (mandinka, percussie)
Yannick van ter Beek (percussie)
Yariv Vroom (percussie)
In een volgepakt Brebl - er zijn zo'n 125 bezoekers - begint de avond meteen stevig met een bassolo van Teun. Al snel daarna worden de Afrikaanse ritmes toegevoegd én niet veel later wordt de eerste, maar zeker niet de laatste, (jazz)solo over deze ritmes gespeeld. Gedurende de hele avond - de heren spelen bijna twee uur aan één stuk - volgen de solo's op met name gitaar, basgitaar en de blazers elkaar op. Afgewisseld met zich herhalende riffs en snaarstrakke loopjes.
Vooraan het podium is ruimte vrijgelaten om te dansen en na een wat schuchtere start weten de nodige mensen deze plek te vinden. De opzwepende muziek nodigt ook zeker uit tot bewegen, op deze dansvloer of gewoon op de stoel.
De show wordt gestolen door een piepjonge toeschouwer (hooguit een maand of 10) die - met grote gehoorbescherming op - geheel onbevangen lekker aan het bewegen is op de klanken van de band.
Bands, geïnspireerd op Afrikaanse muziek, hebben nog wel eens de neiging om te vervallen in 'veel van hetzelfde'. Meestal veroorzaakt doordat de ritmes op het eerste gehoor veel op elkaar lijken. Heel af en toe is dat deze avond ook het geval, maar net wanneer dat weer het geval lijkt te zijn (voor het 'lekenoor') verandert er iets en wordt de muziek nooit saai. Benieuwd wat Teun en zijn band er op de cd van gaan maken.
De bijna twee uur vliegen voorbij. Een goed teken, want dat betekent dat de muziek boeit en dat het een leuke avond is.
Het is wachten op de cd en de tour die Teun daarbij aankondigt.
