In de aankondiging van het dubbelconcert van Joel Ross 'Good Vibes' en Melissa Aldana in LUX op zondagavond 31 oktober, viel het woord 'apotheose'. Dat werd het ook. Van het naar binnen gerichte muzikale universum van Ross naar de communicatieve structuur van Aldana. Die laatste verdient de kwalificatie 'hoogtepunt' ten volle.
Maar eerst Ross. Hij voldoet helemaal aan de verwachtingen als hij zijn eerste stuk impressionistisch begint met een opbouw van kwinten. Geheel in de stijl van Milt Jackson. Ook met twee stokken in plaats van de gebruikelijke vier. Ross gaat met het grootste gemak, soms halverwege een opmaat, op de vleugel over. Daardoor krijgen de soms weergaloze klankpatronen meer variatie en wordt ook het gemis van altsaxofonist Immanuel Wilkins dragelijker. Een nadrukkelijk compliment verdient de bijdrage van drummer Jeremy Dutton. Met een volmaakte subtiele techniek eist deze slagwerker onverstoorbaar en autonoom zijn plek op. Zonder te overheersen.
Het concert geeft de indruk een organisch geheel te zijn, met relaxte nonchalance opgebouwd. Doorzichtige simpele motieven ontwikkelen zich via een boogconstructie tot een complex middenstuk om vervolgens weg te ebben in een frêle en serene sfeer.
Joel Ross 'Good Vibes' © Peter van Esch
Het trio heeft genoeg aan zichzelf en aan de muziek. In het verleden stond op ditzelfde podium trompettist Ambrose Akinmusire. Ook hij wekte de indruk dat applaus en reacties van publiek onnodig zijn en entertainment uit den boze. Kan zijn dat het een recente stroming met een filosofische insteek binnen de jazzwereld is. Neemt niet weg dat het publiek getuige was van een geweldig concert van een trio dat suggereert dat alles ter plekke wordt uitgevonden en er toch in slaagt de toehoorders via de muziek aan zich te binden.
Dan Melissa Aldana. Saxofoniste van Chileense afkomst. Beïnvloed door Don Byas en Mark Turner, maar vooral ook door Sonny Rollins. In 2018 verscheen haar album Vision. Daarop werkte ze al samen met vibrafonist Joel Ross. Over netwerken gesproken…
Melissa zoekt contact en heet het publiek welkom. Bij het a capella intro van het eerste stuk is het meteen raak. Haar mooie volle donkere toon treft en charmeert. Razendsnelle arpeggio’s afgewisseld met een op spanning gerichte langzame opeenvolging van lage en falsettonen. Geen effectbejag, geen overdaad aan versieringen. Gewoon muzikale intelligentie die overkomt en je raakt. De gitaar van Mike Moreno legt een tapijt van jazzakkoorden die volledig in het jargon passen. Dat is ook het geval bij zijn solo’s.
Melissa Aldana © Peter van Esch
Duidelijk waarneembare Latin-invloeden. Als het kwartet na twee stukken echt op gang komt, spat het speelplezier er vanaf. Het meest bij de interactie tussen bassist Menares en drummer Abadey. Wat de laatste betreft: voor de tweede keer deze avond zit er een geweldig talent achter het drumstel. Wat een gevoel voor timing, afwerking en stuwende kracht bij uptempo’s!
Het concert eindigt met Visions, een compositie waarvoor de doeken van de Mexicaanse schilder Frida Kahlo een bron van inspiratie zijn geweest. Een waardige afsluiting van een fantastische jazzavond.
