Tell me why, tell me why...?
Het is alweer een tijdje geleden dat Ellen Ten Damme in Doornroosje stond; na jaren was zij op zaterdag 9 mei weer terug op een echt poppodium met de Medusa clubtour. Het leek een brutaler antwoord op haar eerdere succesvolle theatershows te moeten worden. Alles haalde ze weer uit de kast van chanson tot neo punk, theatrale intermezzo’s en intieme ballads. Ook trakteerde ze ons natuurlijk op haar onvervalste koprol en spagaat. Maar uiteindelijk oogde het allemaal wat onevenwichtig en riep het concert direct vragen op: Waarom Ellen, Waarom?
Een uiterst theatrale opening van donkere Visuals met een kronkelende beeltenis van Medusa, waaruit als uit een grot Ten Damme verscheen als een koningin van de nacht, bracht direct de juiste sfeer voor het chanson La Belle Histoire d’Amour van Edith Piaf. Al snel schakelde ze over naar haar eigen repertoire van het nieuwe album dat in het najaar zal verschijnen. Het punkrocknummer Rare dingen, op tekst van Ilja Leonard Pfeijffer. Maar ook het tien jaar oude Alles Draait in een ska versie. Alles kwam langs: Feministische Nederlandse teksten, Frans, Engels, Duits en zelfs klassiek Grieks. Een overtuigende vijfkoppige begeleidingsband gaf Ellen ten Damme de basis om haar staalkaart aan veelzijdigheid te tonen op viool, gitaar, aan de vleugel, dansend, acrobatisch springend met af en toe een humoristisch of camp tussendoortje: ‘Eet, slaap, neuk’, en dan met zijn allen! En toch kwam het in de matig gevulde grote zaal niet allemaal goed en spontaan uit de verf. Met uitzondering van de hardcore fans bleef het publiek zeker in het eerste deel van het concert wat mat. Mogelijk kwam het door het grote aantal Rare Mannen, die ik, eerlijk is eerlijk, eerder in de business lounge van een plaatselijke voetbalclub verwachtte dan in de popzaal van Doornroosje.
Alleen aan de vleugel
Het hoogtepunt van de avond was het sober uitgevoerde Ik moet nog zoveel leren -ook op tekst van Ilja Leonard Pfeijffer-, bijna geheel solo op vleugel gespeeld, waarbij het leek of ze echt iets van zichzelf in de show wilde leggen. Jammer dat in de rest van de avond dit accent te weinig naar vorenkwam. Zo werd de Medusa mythe slechts als beeltenis voor de Visuals van het duistere slangenhoofd gebruikt tijdens de kostuumwissels tussendoor.
Toen de ‘jukebox’ van de bekendere covers openging, kwam de zaal pas goed los. Kate Busch en Nina Hagen’s -Unbeschreiblich Weiblich- dat gaat er altijd wel in. En zo rockte en swingde het op het einde nog flink. Zeker toen Ellen in een soort bokseroutfit nog even het oude bekende Sexreligion er tegenaan gooide, kreeg de zaal waarvoor het gekomen was, haar heidens - en heilig enthousiasme. Madonna en de hoer, zo willen we het blijkbaar nog steeds graag zien.
Waarom deze Medusa clubtour?
Na afloop nam Ellen Ten Damme, zoals altijd natuurlijk, ruim de tijd voor een praatje en de verkoop van de noodzakelijke merchandise aan de fans. Ook op die momenten toont zij een van de meest open en sympathieke performers te zijn. Maar met de door haar gespeelde klassieker Why can’t we live together van Timmy Thomas in het achterhoofd, bleef ik toch met een onbevredigd gevoel achter en vooral met de vraag, waarom deze clubtour? Tell me why, tell me why?
Het Medusa thema -als symbool van kracht en vrouwelijke empowerment- kwam totaal niet uit de verf en je gunde Ten Damme een podium om haar echte verhaal te doen en de mythe van Medusa echt op een persoonlijke manier voor het voetlicht te brengen. En vooral veel meer van haar veelzijdigheid te tonen, als performer, chansonnière en theaterdier.
Het antwoord op mijn vraag kreeg ik sneller dan ik verwachtte. Volgend seizoen staat Ellen Ten Damme met een theatershow Medusa in de diverse theaters. Ook in Nijmegen: LUX, 17 maart 2027. We zullen zien of zij de mythe zal ontrafelen van de door Poseidon verkrachte schoonheid, die door de wraak van Athena veranderde in een monsterlijk wezen met kronkelende slangen op haar hoofd en wiens blik mannen versteende. Pas volgend jaar zullen we weten welke ‘rare’ mannen dit zullen overleven.
