Een film door Nijmegenaren, voor iedereen. De korte film Hannah’s Dream, die te zien was op het Nederlands Film Festival, laat een goede indruk achter doordat er vrijwel geen dialoog in zit; de muziek leidt de film.
De tienjarige Hannah (Linne Pasveer) staat op het balkon met een blokfluit in haar handen. Ze laat haar hoofd zakken wanneer ze niemand van de binnenplaats buiten ziet. Dan hoort ze van onder gefluit en de slag op een mini-xylofoon. Ze ziet haar onderbuurman enthousiast in de weer met zijn instrumenten om zijn nek. Lachend speelt ze zelf een paar noten mee op haar blokfluit. Even verderop is een vrouw met een trompet naar haar dak gekomen en haakt aan op de melodie. In een raamopening stemt een andere vrouw haar viool, waarna ook zij meespeelt. Meerder buurtbewoners haken één voor één aan met onder andere zang en gitaar. Hannah glundert, haar vaders bladmuziek krijgt eindelijk geluid.
De film, die zich afspeelt in de wijk Bottendaal, gaat over Hannah die bij haar neerslachtige vader woont. Hij is componist, maar het musiceren lukt niet helemaal. Hannah probeert op verschillende manieren zijn aandacht te trekken. Pas als ze zijn muziek door de buurt laat spelen, krijgt hij weer inspiratie.
Het is indrukwekkend hoe Hannah’s Dream in zo’n korte tijd zo’n mooi verhaal vertelt. Hannah heeft niet één woord gesproken, maar via tekeningen die tot leven komen en boven haar hoofd spelende muzieknoten, vertelt ze wat haar bezighoudt. De muziek is de leidraad en het is mooi om te zien dat, op het moment dat de buurt samen speelt, alle muziekstijlen samenkomen.
De film is momenteel alleen op filmfestivals te zien.
Getagd onder
