Een dikke maand geleden berichtte ik over de donkere en veel te serieuze confrontatie tussen Batman en Superman. Aangezien Marvel Studios doorgaans veel meer lucht in hun films stoppen, was ik niet echt bang dat ik bij Captain America: Civil War – een soort ‘Captain America vs. Iron Man’ – hetzelfde zou ervaren. Terecht niet, zo blijkt. Wat mij betreft eindigt ‘Marvel vs. DC Comics’ in een overtuigende 4-2.
Met de constatering(en) dat Captain America: Civil War ook over superhelden gaat, dat die zich tegen elkaar keren én dat de verwoestende resultaten van hun acties weerzin bij het volk hebben oproepen, houdt elke vergelijking met het verguisde Batman v Superman: Dawn of Justice wel op. Dat zijn trouwens drie overeenkomsten – best veel nog wel. Oké, laat ik het dan maar over het belangrijkste verschíl hebben: de derde Captain America-film – eigenlijk ook te zien als derde Avengers – neemt zichzelf en z’n helden namelijk níet te serieus. En knap is dat de balans ook weer niet de andere kant op slaat. Ze worden dus ook weer niet belachelijk gemaakt. Bepaald niet zelfs.
Bagage
Marvel durft het aan zijn helden zowel met een knipoog te presenteren als bagage mee te geven, waardoor ze zich per film steeds ontwikkelen tot volwaardige personages. Dit begint al bij de discussie, vroeg in de film, over de vraag of de Avengers onder een organisatie als de VN moeten werken of het kwaad blijven bestrijden als autonoom MKB-clubje. Steve Rogers (Chris Evans) vertikt het zich aan een autoriteit te onderwerpen, terwijl Tony Stark (Robert Downey Jr.) daar wat genuanceerder over denkt. Mede vanwege de ontmoeting met de moeder van een collateral damage-slachtoffer van Sokovia (zie The Avengers: Age of Ultron van vorig jaar), die hem niet onaangedaan laat. Hoe dan ook: er ontstaan twee kampen binnen voorheen S.H.I.E.L.D., die het ook daadwerkelijk tegen elkaar opnemen.
Uitzend-Avengers
De onderlinge strijd duurt langer dan die tussen Batman en Superman (die schudden na een kwartiertje of zo elkaar al de hand) en is ook stukken vermakelijker. Vooral doordat beide kampen versterking zoeken binnen uitzendbureau Marvel. Tony Stark brengt een bezoekje aan tiener Peter Parker (Tom Holland), die als Spider-Man bijna elke knokscène steelt. In het Captain America-kamp doet Paul Rudd als Scott Lang/Ant-Man hetzelfde. De strijd eindigt niet onbeslist, maar wel een beetje onbevredigend, onlogisch en toch behoorlijk grimmig. Zoals Rogers met zijn Captain America-schild op de ijzeren borst van Stark blijft inbeuken, komt te fel en agressief over. Daar waar nederige excuses van hem en zijn maatje Bucky Barnes/Winter Soldier (Sebastian Stan) op hun plaats waren geweest. Maar ja, die moet Iron Man dan natuurlijk wel aanvaarden…
In de ‘toegift’ kondigt zich een nieuwe film met een in deze film geïntroduceerde nieuwe held aan: Black Panther, verwacht in 2018. Benieuwd met wie die het aan de stok krijgt.
