Op vrijdag 3 mei 2019 speelden de Wëreldbänd en het Scapino Ballet de dansvoorstelling All Hands on Deck. Twee kapiteins op een schip tijdens de show in de stadsschouwburg te Nijmegen. En ze laten ook nog eens zien dat het wél kan.
De combinatie van onstuimige muzikanten met het abstracte van de dansers geeft een heerlijke samensmelting. Onbezonnen origineel en oprecht plezier ten koste van de dans, en dat maakt eigenlijk helemaal niks uit…
Ik zetel mezelf in de traditionele roodfluwelen stoel van de stadsschouwburg voor mijn allereerste voorstelling van het Scapino Ballet, en ik ben nerveus. Misschien omdat er een taak van recenseren op mijn maag ligt, maar ik denk nog meer omdat het decor veel spanning met zich meebrengt. Er is namelijk geen greintje kleur te bekennen aan de binnenkant van het schip, daar waar de bemanning van dansers en muzikanten zich de afgelopen maanden in het zweet hebben gewerkt, en dat vanavond weer zullen doen voor een opgetogen publiek. Ook het geluid neemt me mee, het tekenende gekraak van oud hout doet meteen denken aan een schip op zee. Het is een aanblik die veel spanning oplevert, en gek genoeg ook veel voldoening brengt. Net als de rest van de voorstelling…
Verrukkelijke samenwerking
Ik mag namelijk in mijn handen klappen voor de Wëreldbänd, die een verrukkelijke samenwerking met het Scapino Ballet neerzet, vanaf het begin tot het einde. Ze hebben inderdaad een uitgebreid repertoire. Met Balkaninvloeden en zelfs rap, al is dit qua ademhaling duidelijk een overschatte taak. Maar dat deert niet, want de scene waar ik op dat moment naar kijk is geweldig. Het doet denken aan Disney, en misschien zelfs een vleugje Tim Burton, met zijn onderwatermonsters, mannen in iets te strakke jurkjes, vissenkoppen en horizontaal spelende muzikanten.
Het is duidelijk zichtbaar waar de grollige invloed van de Wëreldbänd zijn intrede heeft gedaan en bij welke scènes het Scapino Ballet de overhand heeft. Het is dan strak en traditioneler, meer zoals ik zou verwachten bij het zien van de flyer, die onderdoet voor de daadwerkelijke show. Er zitten weliswaar mooie, serieuze beelden in – met touw, ketting, en lampen – maar het weegt niet op tegen de vindingrijke invloeden van de band, die overigens net zo hard meedanst. Deze geven het echt het grensverleggende aanzwengelen dat het Scapino Ballet misschien wel nodig heeft.
Sterke karakters en kameraadschap
Daarentegen zijn er wel ontzettend sterke karakters te vinden op de dansvloer zoals Dalma Doman, Christian Leveque en vooral Lorenzo Cimarelli, met zijn bonte solo. Het is een opgewekt stuk met een sterk staaltje kameraadschap, waardoor je punctueel weg wordt gesleurd van je hedendaagse tijdsdruk. Her en der wat slordig of chaotisch, dankzij het zeevaartthema en de twee eenheden van dans en muzikant. Maar al met al bezorgt de voorstelling werkelijk puur plezier.
Getagd onder
