Koert van Essen, a.k.a. Einfach Kurt, is één van Nijmegens meest bekende singer-songwriters. Hij maakt, zoals hij zelf zegt, duistere pop die meestal gaat over de zelfkant van het leven. Maar nu is hij even columnist voor Ugenda. Deze keer zit er een luchtje aan zijn schrijfsel.
Kak!
Even een ranzig stukje persoonlijke informatie over 'le moi'. Ik word namelijk niet graag gestoord terwijl ik naar de wc ga. Vooral niet op openbare toiletten of op mijn werk. En al helemaal niet als ik ga poepen. Dan wil ik gewoon even in alle rust kunnen zitten en in ontspannen toestand een zak tuinaarde openscheuren. Ik wil graag in alle sereniteit mijn ruggengraat verlengen zonder dat er al te veel bedrijvigheid om mijn toilethokje plaatsvindt. Ik wil met een gerust hart een bruine beer verzuipen zonder allemaal bijgeluiden van andere mensen die ook uit hun heup aan het kuchen zijn. Ik wil in volledige concentratie mijn aambeien schoffelen zonder dat er iemand naast mij ook een laxatierapport aan het opstellen is. Een bruine hengst op stal zetten zonder dat er iemand…nou ja, je snapt het wel.
Aangezien ik in een heel groot gebouw werk met meerdere toiletvoorzieningen, heb ik er uit pure noodzaak een studie van gemaakt om te ontdekken welke toiletten het minst worden bezocht. Puur en alleen zodat ik solo, zonder een hele strontpolonaise aan voorbijgangers te horen, een fax uit Darmstadt kan ontvangen.
En ik kan je verklappen, het is niet makkelijk gebleken om in te schatten welk toilet op welk moment het minst bezocht wordt. Dit is namelijk afhankelijk van een flink aantal variabelen zoals looproutes, wanneer mensen pauzes houden, koffie- en sigaretmomenten, vakantieperioden en of er in de kantine weer een e colibacterie rondsnuffelt. Kortom: een ingewikkeld verhaal. Het komt helaas dan ook regelmatig voor dat ik met (mijn) goede hoop een, volgens mijn statistieken dan, rustig toilet heb uitgezocht, maar net op het moment dat ik mijn rioolbelasting wil betalen, komt er altijd toch weer een hele stoet mensen de hokjes naast mij bezetten om een bruine splinter uit hún rug te drukken, waardoor mijn hele belastingstelsel in de kramp schiet.
Sinds een poosje zijn er op mijn werk naast de gebruikelijke binaire heren- en damestoiletten ook drie genderneutrale toiletten. Het zijn toiletten met een poppetje erop met aan één kant een halve jurk en de andere kant een broek. Ik vind dat goed. Iedereen verdient het om stress-vrij de wc-eend te voeren.
Maar nu is het mij dus opgevallen in de resultaten van mijn kwantitatieve toiletonderzoek dat deze genderneutrale toiletten bijna nooit bezocht worden. Dat is ook niet zo raar gezien het kleine percentage mensen dat zich als een non-binaire poeper identificeert.
Hoewel de verleiding zeer groot is, heb ik me voorgenomen deze toiletten nooit te gebruiken om in diepe meditatie verzonken een paar bielsen te leggen. Want deze toiletten zijn er niet voor moeilijke poepers zoals mijzelf. Nee, deze zijn er voor een hele andere groep die om ingewikkeldere redenen spanning rondom het toilet ervaren. Een groep mensen die ook, zonder gestoord te worden, graag de aardappeltjes af willen gieten.
Mocht ik ooit de verleiding niet kunnen weerstaan en toch op het genderneutrale toilet betrapt worden met de vraag waarom ik, als man, op dit toilet mijn kringspieroefeningen aan het doen ben, dan heb ik me vast voorgenomen om mezelf eruit te lullen met de bekende Engelse wedervraag: 'who are you to assume my gender?' Woke moet je met woke bestrijden. Mij pakken ze niet.
