Aan sommige gebouwen kun je in één oogopslag zien dat het nooit wat zal worden met Nijmegen, in de vaart der volkeren. Een bijzonder ongelukkige hand hebben onze bestuurders als het om sportfaciliteiten gaat, al noem je jezelf honderd keer City of Health. Na het kinder-ijsbaantje bij Dukenburg, mogen we in Oost gaan zwemmen in een glitterachtig pierenbadje, dat nu juist voor ouders met kinderen heel griezelig uitpakt.
Het was een geldkwestie, weten we allemaal. En dat straalt het nieuwe Erika Terpstra Zwembad, op het oude Orionveld aan de Kwakkenbergweg dan ook uit. Goedkope letters op een goedkope gevel die nu nog een soort van schittering afgeeft, maar waarvan je kunt vermoeden dat de glans er snel af zal zijn. Net als van het nu nog mooi ogende hout aan de onderkant van het overstek voor je het zwembad binnengaat. Over een paar jaar is dat morsig en vuil en helpt alleen een dekkende verflaag die het hele concept zal aantasten.
Voor zover er bij dit ontwerp, van de hand van het Britse FaulknerBrowns Architects, ook maar van een concept sprake is. Opdrachtgever Sportfondsen Nederland NV zal het bureau vooral gekozen hebben om haar expertise voor duurzaam en innovatief zwembaden bouwen.
Want laten we dat niet vergeten: de bewegende vloer onder het instructiebad is een verdraaid handig instrument om verschillende doelgroepen te bedienen, en ook de isolatie en de installatie schijnen allemaal state-of-the art te zijn waar het duurzaamheid en hergebruik van warmte betreft.
Ondertussen lijkt het alsof tussen het eeuwenoude bomengroen een zwarte doodskist is neergeploft; een glimmend gevaarte dat juist op zonnige dagen, als de pet naar zwemmen staat, een irritante schittering zal afgeven. Het zou mij niet verbazen als de leerlingen van het Montessori College, dat er pal naast aan het bouwen is, over een paar jaar over irritante reflecties zullen gaan klagen. Bij slechter weer zal het zwart de boventoon voeren. Dat zal de kindertjes op weg naar zwemles en examens niet bepaald opbeuren.
Want daarvoor is dit Terpstra badje: lessen, baantjes trekken en een potje waterpolo. Onze stad heeft kennelijk genoeg aan één volwaardig wedstrijdbad: Sportfondsenbad West. Kinderen die het in hun hoofd halen dat het leuk zou kunnen zijn om de nieuw Pieter van den Hoogenband of Ranomi Kromowidjojo te worden, mogen naar de andere kant van de stad om eens te kijken hoe zo’n 50 meterbad bevalt.
Een kinderbadje dus, daar in Oost. En dat heeft natuurlijk nut, want ook Nijmeegse kinderen moeten leren zwemmen. Maar wat wil nou het geval? Het instructiebad is zodanig gepositioneerd dat de ouders het alleen met nek verrekken in de gaten kunnen houden. En dat was nu juist zo prettig aan het oude, afgeleefde Sportfondsenbad Oost: je kon, gezeten op een plastic stoeltje, vanaf een prettige afstand je vier- of vijfjarige toch een beetje in het oog houden, onder het genot van een krantje en een cappuccino. Kleine kinderen hebben daar soms behoefte aan. En ouders van kleine kinderen ook. En alles ten goede, maar je hoort wel eens rare dingen over badmeesters en grote kinderen plagen kleine kinderen nog wel eens… allemaal zaken die bij een gespecialiseerd architectenbureau toch bekend verondersteld mogen worden.
Maar nee: ouders kunnen hun kind afgeven bij de balie en dienen zich dan om een hoek terug te trekken achter een glazen wand. Met enig geluk kun je zien wanneer de les is afgelopen en mag je in de wirwar van kleedkamers op zoek naar je kind.
Het zal allemaal in het gebruik wel weer meevallen, en we leren er wel weer mee leven. Net zoals met een voetbalclub die het steeds net niet goed doet, en een ijsbaan waarop geen Sven Kramer-rondje te rijden is. We houden van onze fijne, kleine provinciestad.
