Ugenda start męt een nieuwe rubriek, waarbij we Nijmeegse muzikanten vragen door wie ze geïnspireerd zijn bij het maken van muziek. Het spits wordt afgebeten door Pieter Nabbe. Nabbe is leadzanger van de band Juneville, een band die door muziektijdschrift OOR omschreven wordt als ‘Het best bewaarde geheim van Nijmegen tussen De Staat en Frank Boeijen’. Nabbe bracht in maart ook een tweede soloalbum uit, More Love & Mellon Collie, waarbij hij samenwerkte met producer en gitarist BJ Baartmans.
Bij het horen van welke plaat besloot je muzikant te worden?
Het idee om zelf muziek te gaan maken was aanvankelijk niet echt serieus. Het ontstond een jaar of tien geleden, tijdens een optreden van een feestband in het Hunnerpark, iets uit Latijns-Amerika. Wie of wat dat was, weet ik niet meer. Het was ook niet echt mijn muziek, maar wel heel aanstekelijk. Die muzikanten hadden zo veel lol met elkaar dat ik dacht: "Dat wil ik ook. Toen zei ik tegen de vriend met wie ik was: "Wij gaan ook een band beginnen."
Een week later zijn we begonnen met repetities in een muzieklokaal van de HAN. Dat was ongelofelijk leuk, maar muziek kon je het eigenlijk niet noemen, met twee gitaristen en een niet-drummer. Na maanden van prutsen ontstonden er ideetjes en was er ineens ook een bassist en een echte drummer. En nog weer later een toetsenist.
Uiteindelijk maakten de ambities en prioriteiten divergerende bewegingen, zoals dat dan gaat. Best jammer eigenlijk… Maar daaruit is uiteindelijk wel iets nieuws ontstaan. Net voordat het doek viel, overleed een goede vriend van me. Voor hem schreef ik toen een nummer. Dat was het beginpunt van een nieuwe band.
Welke plaat is van grote invloed geweest op / tijdens je carrière?
Soms denk ik dat het je het niet voor het kiezen hebt wat voor soort muziek je maakt, maar dat die zich aandient; woorden, een melodie… En daar ga je mee aan de slag. En als vanzelf ontstaat dan een song. Je bent als het ware een verlengstuk van iets dat er eigenlijk al was.
In de tijd dat ik ging schrijven, luisterde ik veel naar The Convincer van Nick Lowe. Alles aan die plaat is prachtig; zijn stem, de productie, de arrangementen, de verrukkelijke melodieën. Dat album heeft veel indruk gemaakt, meteen toen het verscheen in 2001. Datzelfde geldt voor Coles Corner van Richard Hawley, een totaal onhippe plaat. Maar ja, ik vind het prachtig.
Hoe dat precies werkt, durf ik niet te zeggen, maar dat zij van invloed zijn geweest bij de totstandkoming van mijn eerste album In the Garden staat voor mij vast. Van beide artiesten heb ik trouwens een nummer gecoverd. Onlangs nog op mijn album More Love & Mellon Collie.
Welk concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Ik ben een echte concertganger en heb de afgelopen jaren veel optredens gezien, vaak in Doornroosje maar af en toe ook buiten Nijmegen. LCD Soundsystem bijvoorbeeld in O13 was sensationeel, net als Wilco in Tivoli. En zo kan ik nog wel even doorgaan: Bill Callahan, ook in Utrecht, Primal Scream in de Melkweg, Radiohead in de Goffert, Spinvis op het Groene Strand, André Manuel & De Ketterse Fanfare in de Vijfpoort. Heel leuk allemaal… En niet te vergeten, Pavement in het oude Roosje, tijdens de WK-wedstrijd Nederland – Uruguay. Die wedstrijd wilden die jongens ook zien, dus begonnen ze hun optreden flink later.
Maar 3 mei 1988 is nog altijd een bijzondere datum. Toen speelde Frank Zappa in Rotterdam. Met zijn band toerde hij dat jaar over de hele wereld met een repertoire van meer dan 100 nummers; elke avond een andere show. Een dag later deed hij een tweede show. Ik heb nog altijd spijt dat ik daar ook niet heen ben gegaan. Vijf jaar later stierf hij. Nog altijd het grootste verlies in de popmuziek.
Welke recent uitgebracht plaat zouden we móéten luisteren?
Zo recent is het niet meer, maar ik ben een poosje in de ban geweest van Sault, net als de rest van de wereld trouwens, want al hun platen scoorden hoog in allerlei lijstjes. En terecht. Gek eigenlijk, want het is niet per se mijn muziek, dat genre, maar toch doet het me veel. Soms zijn een beat en een stem alleen al genoeg, zoals in Wildfires.
Wel recent is het nieuwe album van Sea Power. Jaren geleden brachten zij het album uit Do You Like Rock Music uit, daar ben ik een poosje verslaafd aan geweest. Toen heetten ze trouwens nog British Sea Power. Ik heb het nog niet gehoord, maar het staat wel hoog op het luisterlijstje. En het laatste album van The Delines, The Imperial is prachtig. Het is muziek die ik ook wel zou willen maken. Komende zomer zijn ze te zien in LUX, een buitenkansje!
Het album More Love & Mellon Collie van Pieter Nabbe is verkrijgbaar op vinyl en te bestellen bij De Waaghals en Kroeze.
