Jazzsaxofonist Kika Sprangers groeide op in Nijmegen, waar ze haar scholing kreeg aan de Lindenberg en jamde op het podium van Otis Park. Ze studeerde aan het conservatrium in Utrecht en maakte in Nederland al snel naam als lid van het National Jeugd Jazzorkest onder leiding van Martin Fondse. Na haar afstuderen formeerde ze Kika Sprangers Quintet en Large Ensemble waarmee ze op vele podia en festivals gestaan heeft. Haar eerste plaat Leaves of Lily uit 2017 werd lovend ontvangen. Met Human Traits van het Large Ensemble, waar ze muziek met beelden combineerde, werd ze genomineerd voor Edison Jazz/World Publieksprijs en de Edison Jazz Nationaal. Ook werd Kika in 2020 uitgeroepen als een van de 101 veelbelovende kunstenaars van Nederland en België door het NRC. Samen met pianist en componist des vaderlands Martin Fondse en cellist Jörg Brinkmann vormt ze een trio. Kika speelt nog regelmatig op de Nijmeegse podia van Brebl, Lindenberg en LUX.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
Pfoeh dat is lastig te zeggen. Ik denk een combi van Prince en Erykah Badu. Dat draaide mijn moeder vaak vroeger. Eerst wilde ik danseres worden en toen die saxofoon in the picture kwam, en daarmee ook de jazzplaten van mijn ouders en vrienden en toen ik kennis nam van het bestaan van Candy Dulfer en Benjamin Herman, ontstond de droom om muzikant te worden. Toch wist ik tot op de dag van mijn conservatoriumauditie nog niet zeker of ik het wel echt wel wilde, die jazzmuzikant worden. Muziek was nog zoveel meer voor mij en ik had ook interesse in andere dingen zoals taal en filosofie, maar toen ik de auditie in Utrecht achter de rug had en dat een enorme boost gaf, dacht ik, ‘dit is mijn plek’.
Welke plaat of artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Waarschijnlijk zou ik hier elke maand iets anders op antwoorden maar ik denk Infant Infant Eyes van Wayne Shorter (van de plaat Speak No Evil). Evenals veel van Maria Schneider en de minimalistische plaat van de Noorse saxofonist Mette Henriette. Shorter vanwege zijn intensiteit en ongrijpbare lyriek, Schneider vanwege de kleurrijke wereld die zij schept en Henriette vanwege haar durf om zo verstild en toch ‘genoeg’ te spelen.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Nou dan noem ik denk ik toch een van de meest recente concerten, Avishai Cohen (trumpet) met zijn quartet. Dat was niet normaal, zo mooi, alsof we met z’n allen in de zaal werden opgetild. Ontroerend goed vond ik het. Maar ik moet zeggen dat veel concerten zien op North Sea Jazz samen met mijn vader ook veel indruk hebben gemaakt op mij als veertienjarig meisje.
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren? Of welke nieuwe artiest moeten we in de gaten houden?
Vermillion van Kit Downes, Petter Eldh en James Maddren. Charlotte Adigéry en Adrianne Lenker vind ik vet. Mette Henriette heeft net mooie nieuwe singles uit dus daar komt een nieuwe plaat aan en van Nederlandse bodem zou ik de mooie muziek van Pitou aanraden en de zangeres Fenne Scholte in de gaten houden. En nog zoveel meer…
