Gitarist, zangeres en songwriter Imke Loeffen speelde met rootsband Bootleg Betty en chansoncollectief La Très Illustre Compagnie du Chat Noir op menig podium en festival. Momenteel werkt ze samen met producer Simon Akkermans en haar band aan nieuwe muziek en tourt ze met folkduo Garden in Gloom. Binnenkort brengt ze een nieuwe single uit: een filmisch duet met Karlijn Wolsing dat ze voor het eerst zelf produceerde vanuit haar thuisstudio. Achter de schermen maakt Imke zich sterk voor een nieuwe generatie muzikanten als talentontwikkelaar bij Poppunt Gelderland, docent bij ArtEZ Conservatorium, adviseur bij het Fonds Podiumkunsten en presentator bij muziekevents.
Bij het horen van welke plaat of artiest besloot je muzikant te worden?
Dat heb ik nooit besloten, dat kwam zelfs helemaal niet in me op. Als tiener pakte ik wel vaak de oude akoestische gitaar die bij ons thuis rondslingerde en speelde alle liedjes uit de gitaarmap van mijn broer kapot. Hij heeft de hele wereld in zijn hand werd al snel In the Pines van Nirvana. Een paar jaar later had ik zo’n my first Stratocaster-model gitaar en versterkertje met ingebouwde distortion en ging ik meespelen met B.B. King en King Crimson. Dat gaf mij een gevoel van thuiskomen dat ik nergens mee kon vergelijken en dat ik vanaf toen ben blijven opzoeken. Al moesten ze mij wel met de haren het podium op slepen hoor, ik was een onzekere bakvis en vond mezelf lang niet goed genoeg. Maar eenmaal op de planken wilde ik er eigenlijk nooit meer vanaf, haha.
Welke artiesten zijn van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Dat is iedere paar jaar weer anders. Maar als ik even uitzoom werd ik al vrij vroeg gegrepen door abstractere muziek als Pink Floyd, King Crimson en Radiohead. Maar ook door hele persoonlijke muziek van Carole King, Joni Mitchell, Fiona Apple en theatrale artiesten als Jacques Brel, Tom Waits en St. Vincent. Al die kanten vind ik nog steeds interessant, zeker als ze door elkaar gegooid worden. Dat komt ook wel terug in de dingen die ik maak: een beetje experimenteel, een beetje persoonlijk en een beetje theatraal.
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
Dit jaar nog zag ik St. Vincent op Down The Rabbit Hole, dat was echt een fantastisch leuke show. Die vrouw heeft zo veel humor en haar muziek zit vol gevatte en speelse elementen, zowel muzikaal als visueel. Daar kan ik echt van genieten. Andere DTRH-hoogtepunten waren de Mens-tour van Wende, zeer indrukwekkend. En de show van punklegende Patti Smith, wat bijna een kerkelijke ervaring was. Op Lowlands beleefde ik mijn eerste keer Nick Cave en PJ Harvey live, twee fascinerende artiesten waar ik ademloos naar kan kijken. Net als naar Radiohead op Best Kept Secret 2017; onwerkelijk om die eindelijk eens live te zien. Qua muzikale vorming was dEUS op Werchter 2006 denk ik de oerknal. Ze hadden net Pocket Revolution uit en speelden een thuiswedstrijd op het Belgische festival. Dat was de eerste keer dat ik een festival en zo’n show meemaakte, zo fragmentarisch, zo overrompelend, met licht, geluid en alles. Het stof daarvan dwarrelt nog altijd na.
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren?
King van Florence and the Machine is zeker de moeite waard om de tijd voor te nemen, wat een treffende track is dat. En zo staan er nog een paar indrukwekkende nummers op hun nieuwe plaat Dance Fever. Een nieuwe artiest die ik interessant vind is Jockstrap, een duo uit Londen. Wat zij doen is supertof, ze mengen hele catchy maar ongepolijste zanglijnen met glitchy beats en andere productionele gekkigheden uit de hiphop en andere genres. De combinatie is op de rand van irritant en geniaal, maar daardoor des te verslavender. Zegt dat wat over mij? Vast, haha.
Instagram: https://www.instagram.com/imkeloeffen/
Blijf op de hoogte van Imke Loeffen via haar nieuwsbrief.
