Eric van Dijsseldonk is gitarist en singer-songwriter, groeide op in Eindhoven maar is sinds 2006 woonachtig in Nijmegen. Begin jaren nul was hij frontman van poprocktrio Smalltown Romeos, voordat hij zijn solodebuut 33 1/3 uitbracht. Daarna volgden twee albums en een ep in het Nederlands. Begin 2025 verscheen zijn nieuwe album Half-Time met Engelstalige rootspop. Nu tourt hij door Nederland met Erik Harbers op bas en Stefan Wolfs op gitaar en pedal steel.
.
In het verleden speelde Van Dijsseldonk gitaar bij artiesten als JW Roy, Malford Milligan en Erwin Nyhoff en in theatertournees van Leo Blokhuis en Ricky Koole. Sinds afgelopen jaar speelt hij bij Birdcatcher (Roel Spanjers) en BJ's Wild Verband (BJ Baartmans). Verder is hij docent songwriting en bandcoach bij ArtEZ Conservatorium in Arnhem.
Bij het horen van welke artiest besloot je muzikant te worden?
"Als nakomer in een groot gezin had ik oudere broers en zussen met veel platen, die al op jonge leeftijd een enorme aantrekkingskracht op mij hadden. Uit iedere slaapkamer klonk geweldige jarenzeventigmuziek, maar één broer had zowel Queen (A Night At The Opera) als The Beatles (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band) en toen viel het kwartje definitief. Door Brian May wilde ik ook gitaar spelen, al snapte ik niet hoe hij dat geluid maakte, met een Spaanse gitaar op schoot. Zijn hele voorkomen (haar, outfit) was ook indrukwekkend. Ik vind zijn gitaarwerk en sound in die begintijd nog steeds meesterlijk, al heb ik vreemd genoeg nooit iets van hem uitgezocht, in tegenstelling tot andere gitaarhelden. Zijn klassieke gitaarsolo's zijn prachtige minicomposities, maar in Sweet Lady gaat hij helemaal los met riffs en op het eind wordt het zelfs een beetje Hendrix-achtig."
"Sgt. Pepper was voor mij als kind een soort sprookjesplaat, ik zag in dat eerste nummer het park voor me waar ze optraden, met die publiekgeluiden en dat stemmende orkest vooraf. Een oudere zus had de rode en blauwe verzamelalbums, en dat was het begin van een levenslange Beatles-liefde."
Welke artiest is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
"Uh, heb je even...? Door de jaren heen heb ik veel verschillende stijlen verslonden, en die hebben allemaal wel invloed gehad op mijn eigen muziek, als gitarist of songwriter. In de brugklas was ik enorm in de ban van Doe Maar (Skunk). Jaren later (2010) heb ik een cover van De Laatste Keeropgenomen, en vorig jaar speelde Jan Hendriks reggae-gitaar(!) op een nummer dat ik geschreven heb voor Rieany Janssen (You Won't Do As I Did)."
"Gedurende de middelbare school luisterde ik veel naar U2 en R.E.M. Maar in mijn eerste bandje op school speelden we toch weer oudere muziek van Eric Clapton (Cream) en Pink Floyd. Eigenlijk heb ik gitaar leren spelen door solo's van Clapton en David Gilmour uit te zoeken. Mijn eerste serieuze band heette Little Miss Strange, naar een nummer van Jimi Hendrix, en begon met covers van Hendrix en Led Zeppelin. Later maakten we eigen nummers die meer richting de funkrock van Mother's Finest gingen."
"Jeff Beck was nog zo'n gitaarheld met een volstrekt eigen sound. Met een noot voor noot nagespeelde cover van zijn Goodbye Pork Pie Hat (origineel van Charles Mingus) werd ik aangenomen op het conservatorium. Ze dachten waarschijnlijk dat ik aan het improviseren was haha... Verder luisterde ik begin jaren '90 veel naar Nederlandse gitaarhelden Wouter Planteijdt (Sjako!) en René van Barneveld (Urban Dance Squad). Met Wouter speel ik inmiddels al vele jaren samen en ook met René heb ik op het podium gestaan."
"Via de platenkast van vriend en collega Roel Spanjers ben ik uitgebreid in oude soul en funk gedoken, en ontdekte zo o.a. The Meters (Rejuvenation) met de funky riffs van gitarist Leo Nocentelli en Curtis Mayfield (Curtis/Live!). Bij Curtis viel ik voor de prachtige soulvolle manier van begeleiden, een stijl die Hendrix heeft geperfectioneerd in nummers als Little Wing.
Na mijn 'bluesrockjaren' was ik gaandeweg meer geïnteresseerd geraakt in liedjes maken, en die wilde ik ook zelf gaan zingen. The Beatles waren nooit verdwenen, inmiddels was Revolver mijn favoriete album (of toch de witte dubbel-lp?). En ik had een zwak voor George Harrison, toch een beetje een ondergewaardeerde Beatle. Een gitarist naar mijn hart, die stiekem een aantal prachtige songs op zijn naam had staan. Zijn soloalbum All Things Must Pass maakte grote indruk op mij."
"Daarnaast waren Elvis Costello (Brutal Youth) en Paul Weller (Wild Wood) belangrijke platen. Costello ging eigenlijk verder waar The Beatles en The Kinks gestopt waren, en bij Paul Weller hoorde ik dat Britse pop heel soulvol kon zijn. Ron Sexsmith was ook een zeer grote invloed. Vanaf Other Songs heb ik al zijn andere platen ontdekt, vol met melancholieke pareltjes.""Rond mijn dertigste speelde ik regelmatig met JW Roy en deed ook een aantal tournees met artiesten uit Austin, Texas (George DeVore, Trish Murphy). Via hen kwam ik meer in de americana terecht. Ik luisterde al wel naar bijvoorbeeld Sheryl Crow en John Hiatt, maar leerde nu ook Neil Young (After The Gold Rush) en vooral The Band waarderen. Dit was meer 'rafelige' muziek waar ik echt naar heb leren luisteren, gewend als ik was aan de perfectie van The Beatles. De Classic Albums-aflevering over het titelloze album van The Band was een eyeopener. Dit was pure en organische muziek zonder opsmuk, recht uit het hart (en vanuit de tenen) gespeeld en gezongen. Sinds jaar en dag spelen we met enige regelmaat als And the Band Played On al die geweldige songs live (met Wouter Planteijdt en Roel Spanjers e.a.). Komend najaar doen we weer een clubtour, nu al zin in!"
Welk live-concert heeft het meeste indruk op je gemaakt?
"Dat zijn er ook een heleboel! De eerste die me te binnen schiet is Paul McCartney in de Gelredome in 2003. Ik heb dat eigenlijk nooit, maar toen hij het podium opkwam voelde ik het echt in mijn buik: 'Daar staat ie!' Dan realiseer je je hoeveel je met zo'n man bent opgegroeid en wat hij voor je betekent. Hij was toen nog goed bij stem en had ook een erg fijne band. En dan zo'n eindeloze rij klassieke songs voorbij horen komen, pfff..."
"Ry Cooder in Carré in 2018 was ook fantastisch. Een virtuoos (slide)gitarist natuurlijk, maar heel bescheiden en totaal geen 'show-off'. Het gaat hem alleen maar om de pure schoonheid van de muziek. We zaten op rij vier en waren in de zevende hemel.
Vorig jaar zag ik My Baby in het Speelhuis in Helmond, een geweldige band die ik al vaker had gezien. In de clubs werden ze steeds meer een trance-act, ook goed maar niet echt mijn ding. Nu in het theater was het heel intiem en akoestisch, en kon je echt horen hoe goed en soulvol ze alle drie kunnen spelen en zingen. Fijn dat er nog zulke bands zijn in Nederland!"
Welke recent uitgebrachte plaat zouden we móéten luisteren?
"Ik ben nooit zo op de hoogte van recente muziek, ben daar vaak een beetje laat bij. Nieuwe muziek is bij mij al gauw tien jaar oud... In het algemeen houd ik van artiesten die enerzijds traditioneel zijn, maar daar wel iets eigens aan toevoegen. Wilco is daar een goed voorbeeld van, vooral het album Sky Blue Sky. En Blake Mills (Heigh Ho) vind ik ook te gek. Via mijn kinderen kom ik wel in aanraking met de popmuziek van nu. En zo ontdek ik dat ik sommige dingen van Ed Sheeran en Harry Styles heel erg goed vind!"
Fotogallerij Eric van Dijsseldonk
Website: www.dijsseldonk.nl
Beluister de nieuwste plaat van Eric van Dijsseldonk, Half-Time, hier.
