Bo van de Graaf is saxofonist, componist, geboren in Wijchen en getogen Nijmegaar. Hij speelt onder andere in Reeds & Deeds, een jazz sextet dat muziek van Rahsaan Roland Kirk ten gehore brengt. Maar Bo is vooral de bandleider van I Compani, een gezelschap dat al sinds 1985 bestaat en begon met het spelen van filmmuziek van Nino Rota en daarna onder andere ook vertolkingen van Last Tango in Paris en Verdi’s Aïda bracht. Eerder dit jaar verscheen de veelgeprezen cd Tempoo van I Compani. Komende zaterdag, kerstavond 24 december, speelt Bo in Brebl tijdens Take your hat off for Jazz & Classic met het quintet Cycle en op 28 december is hij een van vele muzikanten die met het Mega Jazzfest afscheid neemt van het huidige Brebl als jazzpodium
Bij het horen van welke plaat besloot je muzikant te worden?
Ik had een singletje van Frank Zappa toen ik een jaar of 16 was met het nummer Dog Breath, In the Year of the Plague. Een geweldig nummer! Daarin horen we een krijsend sax geluid dat me erg aansprak. “Zo wil ik ook kunnen spelen”, dacht ik. En zo geschiedde. Binnen een jaar had ik een sax, gekocht voor 125 gulden van een student. Na al enkele weken speelde ik mee in een bandje van schoolvrienden. Dit nummer speelde ik niet, maar ik kon wel het thema King Kong van dezelfde Zappa plaat (Uncle Meat) spelen. Ik had geen benul dat het misschien een moeilijk stuk was. Speelde gewoon de noten na.
Welke plaat is van grote invloed geweest tijdens je carrière?
Het zijn er feitelijk drie. Een soort “heilige drie-eenheid” De volgorde is niet van belang, maar in dit rijtje staan: Sun Ship van John Coltrane, Le Sacre du Printemps van Igor Strawinsky en Soft Machine Third, een dubbel-lp met vier lange stukken met bezwerende saxsolo’s van Elton Dean. Misschien moet ik ook 200 Motels van Zappa noemen. Magistraal hoe hij met een grote zwaai alle toen zo populaire rock opera’s van de tafel veegde.
Welk concert heeft het indruk op je gemaakt?
Als jongetje van 14 zag ik Pierre Courbois Association in de kasteeltuin in Wijchen, waar ik geboren ben. Een top bezetting met Jasper van ’t Hof en Toto Blanke. Er is een foto die toen in de krant stond waarop ik te zien ben. Ik was de jongste bezoeker en dat was ik lange tijd bij jazz concerten onder andere in Diogenes jaren ’70.
Welke recent uitgebracht plaat of welke artiest zouden we móéten luisteren?
Qua recente jazz vind ik saxofonist Chris Potter een verademing. Hij was een paar keer in LUX. Goeie nieuwe jazz waar saxofonisten hun vingers aan af kunnen kluiven. Verder ben ik erg gesteld op saxofoniste Nicolle Glover uit New York die een hedendaagse versie van de muziek van Coltrane brengt. Het wordt tijd dat ze naar Nijmegen komt! En recent is er een nieuwe plaat van Albert Ayler verschenen, Revelations, die ik zeker ook wil aanraden
