Jaarlijkse verse portie poëzie van moeilijk tot toegankelijk
26 oktober was het weer tijd voor de jaarlijkse editie van het gratis poëziefestival Onbederf’lijk Vers. Vierentwintig artiesten maakten Nijmegen onveilig met hun vrolijke verzen, droevige dichten en treffende teksten. Voor degenen die er daarna nog geen genoeg van hebben was er aansluitend ook nog een feest in de Billabong.
Eerste ronde - Café De Opera
Het is nog redelijk rustig in café De Opera wanneer dichteres Saskia de Jong de aftrap doet. Er zijn zo’n 15 mensen en de lachers krijgt ze gelijk op de hand door blijk te geven van enige zelfspot: ‘Het is altijd maar weer afwachten hoe zoiets valt.’ Stilte en een bedenkelijke blik volgen. ‘Ach wat zeg ik nou, iets heel sufs eigenlijk!’ Ze besluit door te gaan met iets minder sufs en begint voor te lezen uit haar werk. Het stigma ‘moeilijke dichteres’ maakt ze waar. Het enige begrijpelijk was het gedicht over de Yak, een kindergedicht. Als tweede spreker is Nicole Teunissen aan de beurt. Zij schrijft niet alleen poëzie, maar ook proza en ‘nog iets wat daar tussenin zit’. Na een aantal gedichten leest zij zo’n tekst voor, een handleiding voor het om zeep helpen van een goede relatie. Ze weet de harten van het publiek tenslotte te stelen door af te sluiten met een gedicht over blozende sprekers. Als afsluiter van de eerste ronde is Gerrit Vennema de enige die zijn teksten ook daadwerkelijk voordraagt en niet louter opleest. Met zwoele stem decanteert hij over eros, oftewel erotiek en liefde. Ook zijn werk ligt behoorlijk zwaar op de maag. Voor wie de behoefte heeft een avondje rustig in zijn comfortabele luie stoel diepgaande gedichten te analyseren en daarnaast de nodige pijn in zijn brein niet schuwt, is het werk van met name De Jong en Vennema uitermate geschikt. Maar voor een avondje poëzie in de pub is het werk van beiden toch een tikkeltje ontoegankelijk en weet alleen Teunissen het nog enigszins luchtig te houden.
Tweede ronde - Extrapool
Het is aardig druk in Extrapool als de heren Bhaerts & Gaarder hun gitaar erbij pakken om te gaan beginnen. Alle varianten van het samen voordragen passeren de revue: om de beurt, tegelijk en zelfs in canon. Thema’s die uit het leven gegrepen zijn weten zij prachtig te verwoorden en ondersteunen met hun gitaarspel. Dan volgt Ellen Deckwitz. Seminerveus frunnikend aan haar kleding begint ze te vertellen. Over van alles eigenlijk. Zware thema’s als de liefde en kinderen die tegenvallen weet zij op humoristische en luchtige wijze bespreekbaar te maken in haar werk. We mogen ons gelukkig prijzen dat Deckwitz ons ook deel maakt van haar jeugdtrauma’s, want haar moeder wilde deze ronde toch liever even bij collega dichteres Judith Herzberg kijken. Last but not least komt Maarten Beemster aan de microfoon. Hij schrijft prachtige eerlijke gedichtjes over de liefde en vervlogen idealen. Hij weet met zijn bescheidenheid de sympathie van de toehoorders te winnen als hij begint met ‘ik ben een man om snel te vergeten’. Gelukkig vindt het publiek dit wel meevallen. Al met al is de tweede ronde in de Extrapool een stuk luchtiger en jeugdiger en slagen deze heren en dame er beter in poëzie toegankelijk te maken.
Derde ronde - NDRGRND
Aan Elle Bandita de nobele taak een gedicht van Willem – hoe heet ‘ie ook alweer – Elschot uit te voeren. Hoewel ze de naam van haar dichtend voorbeeld niet zo goed wist te reproduceren is Elschot’ s ‘k Heb in mijn jeugd gelijk een beest gezopen haar natuurlijk op het lijf geschreven. En dat krijgt het publiek te weten ook. Vrolijk kletsend onderwijl over ‘Nimma’, negers en de trein moeten halen weet ze het publiek te entertainen met haar liedjes en eigenlijk vooral met haarzelf. Duizendpoot Anne Soldaat brengt een liedje geïnspireerd op Gerard Reve’ s Alleen ten tonele. En dat doet hij op zijn zachtst gezegd best leuk. Hoewel hij de opdracht het minst letterlijk neemt en een nummer zingt over de winter van Reves leven, kwijlend en seniel in een verpleegtehuis, ligt zijn muziek prettig in het gehoor. Tenslotte kwam Anneke van Giersbergen er vanavond pas achter dat Hugo Claus, van wie zij al jaren het 27 verzen lange Nu nog zingt toch echt een Vlaming is. Het zij haar vergeven, al is het alleen al omdat ze zelfs al ze zingt een zachte g heeft. En tevens over een strot beschikt waar men u tegen zegt.
Wat: Onbederf'lijk Vers 2011 - Diverse Dichters
Waar: NDRGRND, Extrapool, Opera, Bibliotheek Mariënburg, Villa LUX, Café TouT, De Mug en Selexys Dekker van de Vegt
Wanneer: 26-10-2011
Door: Nicole Huijbregts & Jozien Wijkhuis
Foto's: website Onbederf'lijk Vers
