Na een eerdere vader-dochter recensie van een concert van Teske, konden we het niet laten om samen naar het concert van een andere Youtube-ster te gaan: Djamila, ook bekend als MeisjeDjamila.
Zoetige parfumlucht onthaalt ons als we Doornroosje binnenkomen, verkocht bij de merchandise-bar waar het druk is met meisjes en ouders. Laten we zeggen dat voor alles een eerste keer is. De concertzaal is goed gevuld met ouders en kids, maar niet overvol; het balkon in de grote zaal is niet in gebruik. Een omroeper roept ouders op om achter de kids te staan. Toch blijven veel kids bij ouders staan en veel ouders stoïcijns op dezelfde plek vooraan. Het is een uur wachten totdat ze op het podium verschijnt. In een roze onesie.
Imme: “Toen het bijna zou gaan beginnen werden de ouders verzocht om achterin de zaal te gaan staan. Sommige ouders bleven toch gewoon staan en trokken zich er niets van aan. Toen Djamila het publiek in kwam gingen andere ouders weer tussen de kinderen staan.
Djamila had haar eenhoorn helm meegenomen en tussendoor even opgezet. Het eerste nummer had ze een eenhoorn onesie aan en een zonnebril met lampjes. Die ging het tweede nummer uit en eronder had ze een footbal shirt aan en een wit kort broekje. Haar haren waren blauw en paarse tinten. ”
Disney-glazuur
Getatoeëerde kerels betreden het podium, waar een serieuze bandopstelling staat. Zou het dan toch goedkomen? Het lijkt wel een echte rockband. Totdat ze beginnen te spelen. De eerste deunen van Wild zijn huppelend energiek met een aardige hook, maar alles behalve rock. Gelukkig gaat de onesie van Djamila uit na het eerste nummer. Haar zangstem is dik in orde, maar wel met een flink Disney-Frozen glazuurgehalte. De “inspirerende” nummers als Stronger than fear worden hiermee melodramatisch, op het pathetische af. Wanneer haar zang de boventoon voert en ze meer als een vocalist op het podium staat, zoals bij Who knows en Misfits, wint de zangkwaliteit het van de melodrama. Bij de Pink-cover What About Us wordt wel duidelijk dat ze ondanks de goede vertolking niet het rockrandje van Pink heeft; alles klinkt zoet en gladjes.
Imme: “De bandleden waren stoere mannen met een muts en tatoeages. Maar de liedjes waren bijna allemaal heel vrolijk. Who Knows was wel een wat serieuzer nummer. Ze danste veel op podium.”
Djamila (links) en haar fans © Geert Oldenmenger
Meet and greet
Djamila heeft meteen leuk contact met het publiek. Tussen ieder nummer door babbelt ze vrolijk met de kids, die tijdens Love it Loud ook het podium op mogen komen om te dansen. Bij Who Knows loopt ze zingend het publiek in, waar ze door haar fans aangeraakt en gefotografeerd wordt. Opvallend is hoeveel mensen het volledige concert lijken op te nemen op de telefoon. Het hele concert lijkt wel een soort meet and greet met haar fans en hun ouders. Nog los van de echte ontmoetingsmogelijkheid die er in de middag voor het concert was voor de flink betalende (ouders van) fans.
Imme: “De sfeer was erg leuk en gezellig; iedereen zong mee. Na bijna elk lied vertelde ze iets. Ze was dingen aan het publiek aan het vragen. En ze deed een spelletje met de ouders "wie roept er harder, de ouders of de kinderen”. Tijdens het nummer Love it Loud mochten er kinderen op het podium komen en meezingen en hun beste dansmove laten zien. En bij Who Knows ging ze het publiek in. Sommige kinderen gingen op de foto. En je hoorde de hele tijd dat kinderen DJAMILAA aan het schreeuwen waren.”
Djamila © Geert Oldenmenger
Powerballads
Tijdens het concert komen aardig wat genres voorbij: van de powerpop van Bad Habit tot de Greenday-achtige punkrock van Patato. Het maakt alleen niet uit welke stijl de band speelt, alles klinkt als een jaren 80 Marco Borsato power-ballad. Het latin-achtige Best Thing komt eigenlijk nog het meest vernieuwend over en is bijna aan het einde van het concert het hoogtepunt van de avond. In dit nummer komen de vrolijkheid en energie van Djamila het beste tot hun recht en die is echt beter te verteren dan de inspirerende drama en pathos. De vrolijkheid blijft aan het einde dan ook het meeste hangen, mede door het contact dat ze maakt met het publiek.
Imme: “Ze had twee covers gezongen: What About Us en Old Town Road. Dat vond ik wel leuk tussendoor. Ze sloot af met haar bekendste nummer Brick Wall; die kon iedereen meezingen.”
