Een vriendin belde, dat er een kaartje over was voor het concert van Baskerville. Ze had mij er eerder al iets over verteld en wat laten zien, maar toen reageerde ik niet of niet enthousiast genoeg. Nu kan ik heen in plaats van de andere kaartbezitter die met een longontsteking thuis ligt. De één zijn ziekte is de ander zijn... Plezier? Het werd onverwacht een leuke avond.
Onverwacht want wat vreemd om een band te zien die ik hiervoor niet kende en die toch al vijf jaar aan de popmuziekweg timmert met zijn eigen geluid. Ook nog aangedragen door vrienden, Melanie, Roger en Jeen, die veel minder vaak naar een popconcert gaan dan ik. Ik besluit om de review gedeeltelijk samen met hen te doen. Omdat zij mij hebben uitgenodigd.
Melanie: "Mijn zeven en een half zakte langzaam af naar zeven door het steeds langzamere tempo en de zangeres. Met de komst van de zanger na de eerste drie nummers leek het interessant te worden, maar jammer van die zangeres, haar stem is niet mijn kopje thee."
Ik: "Komt het misschien door het minder goed uitgebalanceerde geluid?"
Melanie: "Nee, het is echt mijn afkeer."
Roger: "Ik vond haar juist wel een mooie vrouw, haar stem was minder maar dat boeit me niet zo. Ik vind de snellere nummers, het dansbare werk mooier. Ik ben geen enkel moment tijdens het concert ongeïnteresseerd geraakt, wat voor mij ook wel wat betekent. Een zeven."
Ik: "Vond je het geluid niet te hard?"
Roger, Melanie en Jeen: "Ja, dat was wel veel te hard."
Ikzelf was vooral blij dat ik kon dansen op de vette sound.
Het begin voelde inderdaad aan als 'hier komt een heerlijk dansbare house-set met veel live-invloeden door de echte bas en de echte drums'. Dat bleek gedeeltelijk te kloppen. Het gemeleerde publiek van overwegend dertig jaar en ouder, wat schaars in aantal, kreeg een cocktail van vijfentwintig jaar dance en underground te horen, met veel herkenningsgeluiden die je aan de muziek-kapstok van een tijd kunt plakken, maar wel op een volslagen authentieke manier in mooie eigen muziek verpakt. We herkenden de tachtiger en negentiger jaren vieze synthgeluiden en hoekige songcompositie die we ook bij Madonna (uit de 'Holiday' - tijd), Joy Division en Fast Eddie hoorden, maar ook geluiden van latere bands als Underworld, het vroege werk van Dave Clarke en later Twin Shadow.
We voelden hints naar zware bigbeats met vocalen uit de triphop, zoals die van Portishead maar ook het ten onrechte verguisde en óók Nederlandse Peplab. We horen samples en geluiden die bekend zijn maar nooit als puur jatwerk kunnen worden beschouwd; daarvoor zijn de verwijzingen te veel en te fragmentarisch. Met de vocalen onder een dancebeat wordt ook gelinkt naar een trend die we ook bij Tiësto en Armin van Buuren zien, maar door de vuige sound en artistieke performance blijft Baskerville gelukkig ver van de pop/trancehouse weg.
Opvallend: er wordt nog in liedjes gedacht, terwijl tijdens het optreden de hunkering naar een set met lange houseklassiekers op de loer ligt. De set voelt daardoor een beetje onevenwichtig aan omdat met dikke snelle instrumentale dancenummers wordt begonnen en de langzamere stukken in het midden komen, weer afsluitend met een zware snelle dansbare toegift.
Positieve verbazing ook over de veelzijdigheid van de geluiden. Waarbij streng aangetekend dat het geluid veel te hard stond en bij de nummers met vokalen beter gelet mag worden op de balans tussen de verschillende geluiden en instrumenten.
Het voelde af en toe aan als een bak herrie, hetgeen met name de wat rustigere nummers niet ten goede kwam.
Afijn, naderhand het vinyl gekocht en thuis luisteren of ze het in de studio iets taktvoller hebben gedaan.
Maar overall: ga ze checken als je even lekker los wilt gaan, dit is een band die het denk ik heel goed kan doen tijdens de grote openluchtfestivals deze zomer.
Wat: Baskerville
Waar: Doornroosje
Datum: 9 januari 2014
Door: Remy Angel
Getagd onder
