Tindersticks opgerookt?
De Britse popband speelt in plaats van in het gebruikelijke Doornroosje in Nijmegen, in de schouwburg. Is deze band daar qua leeftijd aan toe of levert dit juist een extra dimensie op bij de dramatiek van The Tindersticks?
De band rond Stuart A. Staples (de man met dé stem) bestaat een jaartje of twintig en de tijd wordt blijkbaar rijp geacht dat Tindersticks het goed zal doen in theaters. De pop-noir van het vijftal (deze tour aangevuld met een saxofonist) doet het ook prima bij een rood wijntje, vanuit een luxe stoel. Dus in deze zin past deze locatie hen zeker. Ook het geluid en de schouwburg-ambiance zijn uitstekend te combineren met dit type muziek.
Maar… wat moet een statische formatie als Tindersticks met al die podiumruimte? Men lijkt elkaar bijna kwijt te raken op zoveel vierkante meters. De band die zeker nogal wat dramatiek verwerkt in hun muziek, moet het niet hebben van grootse gebaren over al dan niet gekunselde bombast. Daarvoor kan beter uitgeweken worden naar het gelijktijdig spelende Kyteman’s Orchestra, aan de overkant van het Keizer Karelplein. Tindersticks zoeken het meestal in de dramaturgische diepgang van de muziek en vooral de teksten. ‘Dying Slowly (is better than shooting myself)’ is daar een lichtend voorbeeld van. Minimalistische begeleiding, maximale impact.
Helaas behoort dit nummer tot de eerste drie kwartier van het optreden deze avond. Deze zijn niet bepaald om over naar huis te schrijven. Tindersticks hebben tijdens de nummers die ze spelen binnen deze vijfenveertig minuten meer weg van de zoveelste theatertour van Boudewijn de Groot en het Radio 2 Orkest, dan dat met waar men ooit hun naam en faam mee heeft gemaakt. Vlakke en zelfs gelikte uitvoeringen van hun eigen nummers die misschien in de Vereeniging ook nog niet eens misstaan zouden hebben. Zij het dat de muziek het feestverhogende element ontberen.
Hierna klinken de Britten een stuk meer als henzelf. Dwingender, losser musicerend, maar vooral wat broeieriger en meeslepender. En dat is precies wat je van deze mannen verlangt. Dat ze je bij je strot grijpen en/of tot tranen toe weten te roeren. Dat ze je meenemen, je gelooft ze en zij jou…
Deze euforie duurt welgeteld een vijftal nummers, welke binnen een half uur afgewerkt worden. Daarna gaat het bal wederom net zo onbevlogen verder als waar het mee gestart is. Dit dik anderhalf uur durende optreden van Tindersticks in de schouwburg is de entreeprijs niet waard. Het voorprogramma (een zenuwachtige vogel als eenmansband die zichzelf ‘looped’ met herhaling van dezelfde kunstjes en ideetjes) al helemaal niet. Voor een totaal van half uurtje sublimiteit is 30 euro simpelweg teveel.
Stuart A. Staples is een perfectionistisch podiummannetje dat zijn band degradeert tot sessiemuzikanten en het personeel tot voetvolk. Hopelijk verdienen zij er een aardige boterham mee, want dit avond aan avond doen kan weinigen de intrinsieke motivatie voor vinden, lijkt me.
Jammer, want ‘Tindersticks’ hebben zulk een prachtige nummers binnen hun omvangrijke oeuvre. Het kan zoveel beter. Dit optreden is strak en professioneel, maar mist de noodzakelijke spanning, bevlogenheid en diepgang.
Wat: Tindersticks & Thomas Belhom
Waar: Schouwburg Nijmegen
Wanneer: 08-11-2013
Door: Eelco van Eldijk
Foto's: Bernard Bodt
Website Tindersticks
{ugallery}tindersticks{/ugallery}
