Review Mayer Hawthorne in Doornroosje

20 maart 2012 | Niels Treffers | Muziek

Gelikte én originele soul / funk show

Een uitverkocht Doornroosje voor de Soulvolle Mayer Hawthorne en zijn begeleidingsband The County. Zijn vorige bezoek aan Nijmegen was tijdens de Affaire in 2010, als onderdeel van zijn Europese tour voor het debuutalbum 'A Strange Arrangement'. Ditmaal voerde het album 'How do you do?' de hoofdtoon.

In 2008 verhuisde de toenmalig 29 jarige Mayer Hawthorne van Detroit naar Californie, en nam hij de Motown sound met zich mee. Niet veel later kreeg hij een platencontract aangeboden door Stones Throw, het oorspronkelijk hiphop georienteerde platenlabel. Stones Throw is de thuisbasis van artiesten als MF Doom, J-Dilla, Madlib en Oh No. Maar de laatste jaren zijn er met succes veel artiesten uit andere genres aan de lijst toegevoegd, zoals Aloë Blacc en ook Mayer Hawthorne. Veel kwaliteit: een label om in de gaten te houden.

De vijfkoppige Mayer Hawthorne & The County verschenen op podium in stijl. Iedereen in een rood pak met een zwart overhemd. Het podium is links en rechts aangekleed met een grote lichtgevende M en een H.
Ze hebben er zin in en dat is te merken. “How do you do?” is de eerste vraag aan ons. Van het stralende gezicht van de toetsenist wordt ik vrolijk, evenals van de grote afro van de bassist. Mayer Hawthorne zet een klein hoofdschuddend poppetje van zichzelf neer op een bijzettafeltje, die het hele optreden lang mee lijkt te genieten. Ze spelen telkens drie nummers achter elkaar voordat ze even rusten. En tijdens die rust is er tijd voor een leuke interactie met het publiek, inclusief drank. Halverwege het optreden is het 'photo-time'. Honderden telefoons en camera's steken boven het publiek uit en Mayer neemt een aantal aantrekkelijke foto-poses aan. Meteen daarna volgt het verzoek om alle electronica heel even te laten voor wat het is, en vooral te genieten van het hier en nu.

“You may have noticed, that a lot of my songs are about love. Well, this next song is just about sex.” Beter kon hij het nummer 'Can't Stop' niet introduceren. De nummers zíjn zoet, soms echt mierezoet. Ze balanceren op een superfout randje. Maar ik kan er de humor wel van inzien, en er zelfs enorm van genieten. Het is muziek met een dikke knipoog, en hier en daar een rauw randje. Neem bijvoorbeeld het nummer 'The Walk' waarin hij een vrouw goddelijk ophemelt door al haar uiterlijke kenmerken poëtisch te benadrukken, maar zijn couplet afsluit met “... but your shitty f*cking attitude, has got me changing my mind”. Dat vind ik nou leuk.

Mayer Hawthorne ziet eruit als een blanke nerd, maar dit de schil om zijn muziekale inhoud. Hij zingt als een donkere soulartiest en heeft het zelfvertrouwen van een rockster. Zijn invloeden variëren van Isaac Hayes en Barry White tot J-Dilla, aan wie hij nog een ode bracht. Mayer Hawthorne heeft mijn avond gemaakt en The County speelde fenomenaal. Een show die het gehele publiek met gemakt meetrekt.
How I'm doing? Just fine, thanks.