Na een regenachtige dag klaarde het in de avond op om plaats te maken voor twee donkere concerten in het openluchttheater Goffert: Mark Lanegan en voorprogramma Ella. De locatie was een goede keuze want zowel de hoofdact als support maakte het soort muziek waar je het best bij kan gaan zitten en wegdromen.
Het theater was redelijk goed gevuld. Echter, de stoelen aan beide zijkanten bleven leeg. De leeftijd van het publiek lag ergens tussen midden twintig tot zestig. Veel mensen leken onderdeel van een kleine doch trouwe fanbase van Mark Lanegan. Aangezien dit een zitconcert was gingen er weinig mensen los op de muziek (niet dat het daar de muziek voor was). De meeste mensen zaten rustig te luisteren, of achter bij de bar een biertje te drinken en knikkend met hun hoofd te luisteren. Toen Mark na het concert ging zitten om handtekeningen uit te delen vormde zich een flinke rij.
Het geluid was, als je op de voorste rijen zat, best prima te doen. Oordopjes waren niet nodig en alles was goed te horen. Alleen de meeste mensen zaten toch verder naar achter en daar verwaaide het geluid snel. Dit zorgde voor een afstand tot het concert. De performance van Mark is dusdanig subtiel dat het je niet direct de muziek introk en wanneer de conversaties van het publiek ongeveer net zo hard zijn als de muziek moet je toch veel moeite doen om helemaal op te gaan in de muziek. Geen spetterende taferelen, geen gegil, maar meer een huiskamersfeer met rustige mooi sombere muziek.
Voorprogramma: ELLA
Als voorprogramma stond de onbekende Ella met band op het podium. Er is online weinig te vinden van deze groep maar hopelijk komt daar nog verandering in. De band stond duidelijk in dienst van de (nog een beetje onzekere) zangeres Ella. Toch vonden alle bandleden hun eigen plekje in de muziek en op het podium. Ella’s mooi warme en karakteristieke stem was prettig om op weg te dromen en sloot goed aan bij de dromerige gitaar pop/rock. De bas was warm maar stuwend en de uitstraling van de bassist paste goed bij de mysterieuze muziek. De drums waren doorgaans rustig op de achtergrond maar kon op het juiste moment kracht geven aan de nummers. De gitarist/achtergrondzanger wist een mooie sfeer neer te zetten met elektrische tokkels en soms een ingetogen solo. De bandleden wisselde vaak af tussen akoestische en elektronische instrumenten wat een welkome afwisseling gaf in de muziek. Ook het spaarzame gebruik van meerstemmigheid kwam goed tot zijn recht. Wat betreft de nummers vielen er een paar op die erg goed paste bij het geluid van de band. Helaas zaten er ook een aantal nummers die niet verder kwamen dan veredelde singer/songwriter liedjes. Dit lijkt een restant uit de tijd dat Ella zonder deze band muziek maakte. Hopelijk gaat ze verder met deze mensen want als geheel was het een aangename verrassing.
Hoofdprogramma: Mark Lanegan
Nadat iedereen weer voorzien was van een drankje en de laatkomers een plekje hadden gevonden begon de main act van de avond. Mark Lanegan: een man die al tientallen jaren meedraait in de muziekwereld en onder andere heeft gewerkt met Queens of the Stone Age. De muziek klonk alsof deze ontsnapt was van een soundtrack van een Quentin Tarantino-film. Donker, rauw en doordrenkt met sfeer. De stem van Mark, waar het natuurlijk om te doen is, is inderdaad zoals geadverteerd; een rauwe, lage, roestige stem afgetraind met veel rook en whiskey. Zijn bijzondere stem alsmede sombere zanglijnen geven veel sfeer aan de muziek. Het deed mij denken aan Nick Cave en Chris Isaac. Het verschil met Mark en bijvoorbeeld een Nick Cave is dat de laatst genoemde in zijn muziek veel ruimte maakt om zijn stemgeluid te laten ademen. Bij Mark Lanegan was dit helaas niet het geval. Te vaak was de muziek te vol met gitaarlikjes, geluidseffecten en een algemeen vol geluid. Het ontbrak wat mij betreft aan stukken met een minimaal arrangement zodat zijn stem de ruimte kreeg. Begrijp mij niet verkeerd, de band bestond uit uitstekende muzikanten. Strakke drums, een goede pompende bas, een toetsenist/gitarist die zeer karakteristieke geluiden en geluidseffecten aan de muziek toevoegde en een gitarist met een sfeervol gitaargeluid. Echter dit alles leek meer om de aandacht te strijden met de stem van Mark dan dat het ondersteunend werkte. Vooral de gitarist leek nogal opzoek naar aandacht zowel in zijn presentatie als in zijn spel.
Van interactie met het publiek, of een kleine inleiding van een nummer was niet te spreken. Ik hoorde van verschillende fans dat hij vaker een “less is more” presentatie erop nahield. Op zich prima en past zeker ook bij de sombere sfeer van de muziek. Toch leek het allemaal veraf. Zeker omdat de setting de sfeer opriep van een huiskamerconcert miste het wat mij betreft intiemere momenten. De muziek was gevarieerd, van bluesrock tot elektronica. Zeker de elektronische nummers deden mij denken aan het nieuwere werk van Editors, alleen dan wat minder hitgevoelig.
Al met al een prima optreden qua muziek, maar om de show hoef je het niet te doen. Maar als je groot fan bent van Mark kan ik mij voorstellen dat het mooi is om deze ingetogen excentrieke man live te zien.
Tekst & foto's Joris van de Kerkhof
Getagd onder
