Dagelijkse geluiden om ons heen, ze hebben een functie. Componist en bassist Luc Ex (oud-bassist van punkgroep The Ex) gebruikt deze onvermijdelijke dagelijkse geluiden als muzikaal tableau voor zijn composities. Samen met negen eigenzinnige improvisatoren laat hij vanavond voor podium JIN in Brebl zijn programma Music of Inevitable Sounds horen.
De industriële omgeving van het Honigcomplex, met zijn inmiddels uitgestorven geluiden en de zaal van Brebl, leent zich bij uitstek voor dit ensemble. De opstelling van het podium springt meteen in het oog. Twee vleugels aan weerszijden bakenen de halve cirkel af waar de overige ensembleleden zijn opgesteld. Achterin het drumstel met een aantal zelfontworpen percussie-instrumenten. De vleugel staat open; op de snaren staat een futuristisch transistorradiootje.
Ventilatoren
Luc Ex kondigt Ode to the Machine aan, over de moderne fabriek met geluiden van digitaal aangestuurde robotarmen, de autofabriek met klik- en ponsgeluiden. De pianiste staat op haar stoel met een lat, de fabriek is in volle gang, een georganiseerde machine. Sopraansax en trombone brengen klankimprovisaties, waar later meer melodie in komt, en een puls vanuit de ritmesectie. De klanken sterven weer uit, zoals ook de fabriek zijn poorten weer sluit.
Het programma Music of Inevitable Sounds bestaat uit acht stukken. March of the Ventilators opent met een ronddraaiende, zelfgefabriceerde 'windgeluidmaker' door de slagwerker. Geheimzinnige klanken van ronddraaiende, piepende en zingende ventilatoren zwellen aan. Het ensemble neemt de klanken over en vormt nieuwe melodieën. Ik wordt meegezogen in de klankwereld van dit prachtige stuk. De ventilator van de kachel van Brebl staat inmiddels uit, maar was in dit stuk beslist niet storend geweest. Een andere opvallende compositie is City Shake, die een indruk van stadsgeluiden wil geven. Soundflarden van een ontwakende staden en vogelgeluiden, verklankt door elektronica en gestreken cellosnaren, scheppen een droomwereld. Een dirigerende slagwerker zorgt dat de muzikale hectiek van het spitsuur door de musici weer in goede banen wordt geleid. De stad mag weer tot rust komen.
Grafische notatie
Opvallend zijn de flinke lappen met partituren die het ensemble gebruikt. Naast het gebruikelijke notenmateriaal staan er ook tekeningentjes en grafische notaties in. Hier kan de musicus zijn eigen invulling aan klankimprovisatie laten horen. Ook de PA-vrouw heeft een partituur om het geluid op tijd en goed uit te balanceren. De toegewijde muzikanten vormen samen een organisch orkest met als spil bassist Luc Ex.
Luc Ex - Foto: Emil Roes
De kwekkende blazersklanken bij Loud Speaking People, die het gebabbel van telefonerende mensen nabootsen, wekken het publiek soms op de lachspieren. De gesprekken worden drukker; het zou ook een familiebijeenkomst kunnen zijn, waar toch nog een gezamenlijk gesprek ontstaat. Leuk gespeeld, dit stuk.
Transistorradiootje
Het futuristisch transistorradiootje klinkt luid in het stuk Bouw o bouwput. Het moet immers boven de bouwgeluiden uitkomen. In dit stuk ook tekst en zang van de pianiste en een lekker groovy gitaartje. Bij het afsluitende stuk van de avond, De cementmolen, kun je het cement horen draaien: rommelige klanken en een improvisatieduet door beide pianisten.
Het is niet druk, maar na een daverend applaus krijgen we nog een korte geïmproviseerde toegift. De deur in Brebl kraakt en het publiek zucht nog even, waarna de bargeluiden de avond overnemen.
Bezetting: Veryan Weston - piano/synthesizer, Nora Mulder - piano/zang, Mika Szafirowski - gitaar, Renato Ferriera - saxofoon, Vladislav Psaruk - trombone, Yedo Gipsen - reeds, Nina Hirtz - cello, Pepe Garcia - drums/percussie, Luc Ex - bas.
Getagd onder
