De Braziliaanse metalformatie Sepultura brak in het midden van de jaren negentig tot ver buiten de metalgrenzen door met hun inventieve mix van loodzware gitaren en wereldmuziek. Al jaren daarvoor waren ze echter binnen het eigen genre al een legende geworden middels de klassieke thrashmetalplaten Beneath the Remains en Arise. De broers Max en Iggor Cavalera hebben de band al lang geleden verlaten, maar touren momenteel met een speciale set, toegewijd aan deze klassiekers uit respectievelijk 1989 en 1991. Ze staan vanavond in een uitverkocht Doornroosje voor een exclusief optreden in het land dat met festivals als Dynamo Open Air zo belangrijk is geweest in de eerste jaren van hun muzikale carrière.
Eerst is het nog de beurt aan het uit Arizona afkomstige Healing Magic, met op bas en zang Max' zoon Igor Cavalera jr. Zo is deze vijfde december ook voor de familie Cavalera een echte familieaangelegenheid. De behoorlijk fantasieloze thrashmetal bevat vanavond echter weinig surprises. Soms lijkt het trio wat meer hedendaagse, trage postmetal in zijn nummers te verwerken, waarmee de set zijn beste momenten kent, maar wanneer de rammelende retro-thrash weer wordt voortgezet zakt het helaas allemaal snel weer ineen. Het laat het nog binnenstromende publiek dan ook behoorlijk onverschillig. Gebaren van Cavalera Jr. om mensen wat op te zwepen mogen niet baten en na veertig minuten neemt de zaalmuziek de rol van muzikaal behang weer geruisloos over.
Bassist Mike Leon © Gerard van Roekel
Wanneer na een korte pauze de introtape van Beneath the Remains uit de speakers komt, laat de inmiddels tot de nok toe gevulde zaal er geen twijfel over bestaan waarvoor men deze avond gekomen is. Al bij de eerste noten breekt de moshpit los en geluid en spel staan als een huis vanaf het moment dat het viertal het podium betreedt. Geheel chronologisch, met hier en daar een nummer overslaand, wordt het album uit 1989 doorgelopen. Men speelt het agressieve materiaal vaak net iets sneller dan op plaat, maar dat werkt in deze live-situatie heel goed.
Dertig jaar geleden
De behoorlijk uitgedijde Max Cavalera oogt inmiddels als een Latijnse Henk Schiffmacher en van zijn stem is eigenlijk al jaren niet veel meer over. Hij laat de van oorsprong toch al monotone brulpartijen dan ook regelmatig over aan het publiek. Dat publiek, wiens gemiddelde leeftijd vanavond suggereert dat velen er dertig jaar geleden ook al bij waren, neemt deze rol echter gewillig op zich. Klassiekers als Inner Self en Slaves of Pain liggen duidelijk nog als vers in het geheugen. Broer Iggor zorgt met zijn beukende drums voor een strakke basis en de Cavalera's worden vanavond uiterst competent bijgestaan door de Soulfly-leden Marc Rizzo op gitaar en Mike Leon op bas. Aan het eind van Stronger than Hate wordt deze laatste middels een korte bassolo nog wat eigen ruimte gegund.
Na Beneath the Remains, krijgt het album Arise eenzelfde behandeling. Na de snelle titeltrack kennen veel nummers een meer doordachte opbouw en ligt het tempo gemiddeld wat lager. Tijdens Altered State wordt de zaalverlichting even gedoofd en onder het licht van een zee van telefoons citeert men nog even een stuk War Pigs van Black Sabbath. De band sluit zijn reguliere set af met nog een cover in de vorm van Motörhead's Orgasmatron.
Max and Iggor Cavalera @ Doornroosje © Gerard van Roekel
Échte wortels
Bij de toegift is er nog even aandacht voor de rest van Sepultura's oeuvre. Het écht oude werk, zoals het van debuutplaat Morbid Visions afkomstige Troops of Doom, maar ook de latere festivalfavorieten Refuse/Resist en Roots Bloody Roots. De échte wortels van de band liggen echter in de klassieke thrashmetal en nog eenmaal worden we getrakteerd op een reprise van het titelnummer van Beneath the Remains. Voor hij het podium onder luid onthaal verlaat refereert Max nog wel even aan zijn band als "the real Sepultura", wat verwijst naar de animositeit tussen de Cavalera-broers en de 'officiële' Sepultura, die ook nog steeds actief is.
Zo werd het een mooie throwback thursday waarin we even zijn teruggenomen in de tijd naar de schemerzone tussen thrash- en deathmetal; toen de klassieke moshpit nog niet was verworden tot circle pit en de wall of death nog moest worden uitgevonden. Een periode die, getuige het enthousiaste onthaal van twee grote genreklassiekers vanavond, nog steeds volledig bestaansrecht heeft.
