Als een act geprogrammeerd staat in Merleyn, maar door de grote belangstelling naar Doornroosje verhuist, ontstaan er sowieso hooggespannen verwachtingen. Of die worden waargemaakt, werd in dit geval bekeken door John Cremers, een van Ugenda’s nieuwste aanwinsten.
Frankie and the Witch Fingers uit Los Angeles stonden aanvankelijk in Merleyn gepland om daar hun psychedelische garagerock met funky ondertonen te spelen. Wegens grote belangstelling werd het concert verplaats naar Doornroosje. Als ik de paarse zaal in Doornroosje betreed lijkt het met die grote belangstelling wel mee te vallen.
Terwijl er lekkere swamprock uit de speakers komt, loopt de zaal al snel vol. Klokslag negen uur beklimt de band het podium. Zanger-gitarist Dylan Sizemore neemt de tijd om te soundchecken. Na een aantal minuten heeft hij voldoende galm op zijn microfoon en telt hij af. Wat we te horen krijgen zijn rammelende gitaren en galmende zang. De band houdt het tempo er stevig in. De songs volgen elkaar in rap tempo op. Je zou bijna gaan denken dat ze de bus moeten halen. Bij het derde nummer komt voor het eerst deze avond een funky gitaarrif voorbij. Die zullen we nog vaker horen deze avond.
Het duurt even voordat het publiek los komt. Tegen het eind gaan de eerste rijen van links naar rechts. De band rammelt op hoog tempo door. Gitarist Josh Menashe haalt zijn instrument van z’n schouders en zwaait ermee naar zijn versterker. Het beoogde geluidseffect blijft echter uit. Zijn keyboardgeluiden zijn wel een aangename toevoeging. Het geeft de garagerock van deze drie heren en dame bij vlagen iets psychedelisch. Bij de laatste nummer gaat het publiek pas echt flink los. De twee gitaristen staan met hun ruggen tegen elkaar en laten zich goed gaan. En ondertussen door blijven rammen op hun gitaren.
We worden bedankt voor onze komst en waardering en klaar is het. Het publiek hoeft geen moeite te doen om een toegift te krijgen. Een keer met je ogen knipperen en daar zijn de mannen van Frankie and the Witch Fingers weer. Dylan Sizemore heeft voor de gelegenheid zijn shirt uitgedaan. Vervolgens krijgen we als toetje I Wanna Be Your Dog van The Stooges voorgeschoteld. De zanger geeft daarbij een imitatie weg van Iggy Pop en mengt zich even in het publiek Daarmee wordt na dik een uur een avond met doordenderende garagerock afgesloten.
