De vijfde editie van festival de Oversteek werd getekend door de chaotische bouwput die gemeente Nijmegen van Lent heeft gemaakt, door de bouw aan twee bruggen. Het programmaboekje (en de website) hielpen ook niet echt mee de weg te vinden; Steven Trooster fietste zich suf. Heeft hij toch nog van de acts genoten?
Ik begin de middag in het oosten bij restaurant de Zijdewinde. Hier speelt La très illustre compagnie du Chat Noir. Helaas onversterkt en ondanks de grootte van het gezelschap, komen ze maar nauwelijks boven het geroezemoes uit van de families die meer geïnteresseerd zijn in de zondagse pannenkoek, dan de mooie chansons.
Bij de Historische Tuin beland ik in de boomgaard in de kindertheatervoorstelling van Pieter Prots. Een mooie en rustige plek. De voorstelling zelf is wat traag en onduidelijk, maar de kinderen doen enthousiast mee. (Een heel aantal is zelfs recalcitrant, maar de hoofdrolspeelster pakt dit goed op.)
Via een enorme omweg begeef ik me naar café Waalzicht aan de dijk in Lent. Daar komt net een groep mensen naar buiten met koptelefoons op het hoofd. Ze staan op straat te luisteren als er een zwerver langs komt sjokken. De zwerver verdwijnt uit beeld en loopt na een paar minuten weer langs. Ik heb zelf geen koptelefoon, dus krijg niet mee wat er speelt, maar veel reactie van het publiek zie ik niet.
Even verderop in de piepkleine galerie de Dorpsschuur zijn er fraaie liedjes van Royal Parks, een soloproject van zanger/gitarist Diederik Nomden (bekend van o.a. Johan, Daryll-Ann en Ellen ten Damme). Diederik heeft een mooie stem, als een Neil Young die niet vals zingt.
Ik begeef me over de dijk verder naar het westen. Bij Koken aan de Waal zit de sfeer goed in. Eigenaar Rob Beernink heeft de buitenoven aangestoken en een tafel uitgestald met heerlijk eten. Het zonnetje is dan inmiddels goed doorgebroken en het publiek luistert onder het genot van een hapje en drankje naar Hoempa Trash, met een drumstel van potten, pannen en een oude vuilnisbak.
Ik moet echter al weer door om bij de volgende locatie op tijd te zijn: de Schuur van Jan Hupkes in Oosterhout. Hier heeft het duo Bismuth een gigantische hoeveelheid zelfgeknutselde elektronica uitgestald. Het lijkt in eerste instantie maar wat gepiel, maar op een gegeven moment word je toch in de samples en beats meegezogen.
Via de wijk Oosterhout fiets ik als een speer terug naar het Witte Kerkje in Lent, maar raak weer de weg kwijt. Hierdoor moet ik helaas de theatervoorstelling van Jennine Grootemarsink missen. Enigszins teleurgesteld ga ik weer naar huis.
Het weer zat mee en ik heb weer wat aan mijn conditie gedaan. Maar de organisatie had er mijns inziens beter aan gedaan om een jaar over te slaan en te wachten tot je rondom Lent weer fatsoenlijk je weg kunt vinden. Ik had ook de indruk dat er daarom minder publiek was dan andere jaren. Laten we volgend jaar hopen op net zo mooi weer en een betere bereikbaarheid van dit mooie festival.
[Tekst en foto: Steven Trooster]
