Vol verwachting en goede zin vertrek ik op deze winderige zaterdag 8 juni naar het festival Music Meeting in park Brakkenstein. Het festival sloeg vorig jaar een nieuwe koers in met een andere podiumindeling en een volledig betaalprogramma voor de echte muziekliefhebber. Hierover waren de meningen van het trouwe publiek verdeeld. Ook deze editie vaart weer verder met de vernieuwde opzet. Tijdens deze 35ste editie is Londen de 'city in focus' op de Meeting.
Londen is happening, daar ontstaan momenteel in de muziekscene spannende en vernieuwende crossovers door een lichting nieuwe muzikanten. Twee artiesten in focus uit Londen zijn de Cubaanse pianiste en componiste Eliane Correa en gyilspeler en componiste Bex Burch. De eerste indruk van het festivalprogramma is opwindend dit jaar, met een diversiteit aan muziekstijlen. Van wereldmuziekgroepen tot avant-gardistische jazz en spannende mixen tussen verschillende stijlen hiphop, afrobeat en jazz.
Dit jaar staat lokaal muziektalent in de spotlight op het podium Forssa en is de Meeting aangesloten bij het internationale iniatief Keychange. Dat staat voor een gelijke verdeling van mannen en vrouwen op het podium.
Zaterdag 8 juni
De opening van het Music Meeting Festival is aan het Amsterdamse collectief Roda de Holanda. Middenin het festivalhart zit deze groep muzikanten rond de tafel en speelt een Roda de Samba. De spelers nodigen het aanwezige publiek uit om gezellig onder het podiumzeil te komen luisteren en dansen. Braziliaanse klanken laten ons de winderigheid vergeten en warmen ons op voor de rest van het festival.
In de Ziro speelt Portugees-Braziliaanse groep Coladera. Het podium biedt uitzicht op het prachtige achterliggende bos, wat als een soort 'tropisch regenwoud' een perfect decor blijkt voor de muziek van Coladera. Vitor Santana uit Brazilië en Joao Pires uit Portugal – beide zanger en gitarist – brengen smooth klinkende liedjes in hun gemeenschappelijke taal Portugees.
In de Nikko speelt rond etenstijd Bassekou Kouyaté & Ngoni Ba. Dat is een familieband, waarvan ik eerder die dag in de Oyo de bandleider met zijn vrouw in een intieme setting heb gehoord. Kouyaté wil de traditionele West-Afrikaanse muziek voortzetten met zijn band, waarin alleen familie speelt. Zelf speelt hij de traditionele West Afrikaanse luit de ngoni. De band swingt heerlijk met een transparante sound, door de traditionele instrumenten en percussie. Later zet Kouyaté zijn ngoni in met wat extra gitaareffecten en horen we een swingende mix van Afrikaanse blues en traditionele muziek.
Mooie route
Podium Mystic, dat bereikbaar is via de mooie looproute door de botanische tuin, wordt gevuld met trompetklanken. Er is een soloconcert van de Amerikaanse trompettist Peter Evans, een op zichzelf staand optreden dat bij mij toch even vraagtekens oproept wat de visie achter deze programmering is.
Het concert van de charismatische Nesrine Belmokh wordt goed ontvangen in volle Ziro. Ze raakt het publiek met haar emotionele eigen stukken, die in een popformule gegoten zijn. Naast de percussie vervult de cello een belangrijke rol. De elektrische cello die zij zelf bespeelt, plukkend en strijkend, en het exemplaar waarop haar begeleider verdienstelijke solo's geeft. Arabische invloeden zijn duidelijk te horen. Het is een concert dat stof doet opwaaien, maar toch gecontroleerd blijft binnen de strakke composities en verpakte emotie. Rum Buffalo biedt even later op podium de Nikko een vrolijke tegenhanger met dansbare, lekker in het gehoor liggende swingbleus. Het wordt tijd voor een biertje en een hapje eten op het veld.
Een van de twee hoogtepunten van deze zaterdag is het Schots-Nederlandse ensemble Lo-Landers. Zij bieden volksmuziek en jazz, vertolkt door een ensemble van musici uit verschillende disciplines. De kamermuziekachtige setting wordt gevuld met beeldende en dromerige stukken. Prachtig composities en improvisaties van Fraser Fifield op pennywhistle en doedelzak, met Oene van Geel op de altviool. Verder is er percussie van Udo Demandt, tabla door Hardip Deerhe, speelt Mark Haanstra op de basgitaar en Graeme Stephen op elektrische gitaar.
Duivels spel
Het absolute hoogtepunt van de zaterdagavond is het onovertroffen duo van pianist Alfredo Rodriguez en percussionist Pedrito Martinez. Van begin tot eind van dit concert zit het publiek op het puntje van zijn stoel. De energie spat ervan af. Rodriguez speelt op percussieve wijze de toetsen, congaduivel Pedrito is intussen gezeten achter vier conga's met daarboven bekkens en percussie, en speelt met vuur. Het duo voelt elkaar muzikaal perfect aan. De staande ovatie achteraf is dan ook volledig terecht.
De avond wordt afgesloten met – zoals de traditie van de Music Meeting eigen is – een swingende salsaband: Mercadonegro, met speciale gast Eliane Correa. Zij laat van zich horen in een tweetal nummers, met een pittige pianosolo vol overgave. Deze eerste dag van de Meeting puilde het niet uit van de bezoekers; het weer hield dit wat tegen. Het publiek dat wel is gekomen danst nog lekker na op de klanken van Mercadonegro, terwijl de zon achter de wolken wacht om hopelijk wat meer fleur te bieden aan de volgende dag van het Music Meeting Festival.
Zondag 9 juni
De zon is inderdaad tevoorschijn gekomen en het is beduidend drukker dan de eerste dag van het festival. In de Ziro wordt het spits afgebeten door het Global Improvisers Orkest. Een tienkoppig ensemble met musici uit verschillende landen, verzameld op iniatief van saxofonist Jan Klare. De bijzondere verdeling van instrumenten is opvallend. Een pat waing, een Birmese circel van 21 drummetjes, omgeven door een gouden kroon, een – luitachtige – theorbe en de gyil die wordt gespeeld door artist in focus Bex Burch. Verder speelt op drums Maria Portugal, die vorig jaar ook op de Music Meeting te horen was.
Het blijkt een volledig geïmproviseerd concert. Het orkest begint met losse klanken, alsof een hele stad ontwaakt en langzaam wordt opgevuld met een kakofonie aan dagelijkse klanken. Dan horen we de theorbe een prachtig solostuk inzetten. De pat waing is ook geregeld te horen met inspirerende solo’s. Individuele uitspattingen, duo- en trio-improvisaties wisselen elkaar af, met tussendoor weer groepsimprovisaties en korte terugkerende thema’s. En vanuit de Nikko hoor ik tussendoor ook kort de mooie samenzang en trommels van de enthousiaste groep San Salvador.
Tokkelen
Het podium Mystic zit helemaal vol met aandachtig luisterend publiek, tijdens het concert van de North Sea String Quartet, met als gastspeler de altviolist en zanger Roland Satterwhite. De zanger vult zijn americanaliedjes aan met getokkel op zijn altviool, alsof het een banjo is. Er ontstaat een mooie combinatie met het String Quartet, dat voor een lyrische maar ook swingende omlijsting zorgt.
Drie Bulgaarse zangeressen, een pianist en een Noorse saxofonist – begeleid door een ritmetandem van bas en drums – zorgen voor een betoverende sfeer in de overvolle Ziro. Er klinkt een bijzonder lyrisch en gevoelig spel op de tenorsaxofoon en sopranino, verzorgd door de charismatische Trygve Seim. In de Oyo geeft Eliane Correa intussen een swingende teaser voor haar latere concert, waar ze samen met de band Wara zal spelen in de Nikko. Blick Bassy in de Ziro weet helaas niet te boeien; wat een afstandelijk concert van deze zanger.
Het publiek maakt zich op voor het concert van Wara. De aanwezige artist in focus, Eliane Correa, heeft al een paar keer van zich laten horen dit festival. En ook haar optreden bij VPRO's Vrije Geluiden maakt de verwachtingen richting haar verschijning en muziek hooggespannen. En dat blijkt geheel terecht, met deze swingende geëmancipeerde band, waar de vrouwen in de meerderheid in zijn. Wara maakt Cubaanse muziek met een politieke boodschap die wordt uitgedragen door de twee frontvrouwen. Het publiek wordt getrakteerd op lekkere groovende en swingende muziek, met mooi pianospel en schitterende solo’s van Correa.
Vier reuzen
Nog zo'n bijzonder concert in de Ziro waar je niet snel een tweede van hoort: Anderson-Bennink-Glerum-Van Kemenade. Een combinatie van trombone en altsax, bas en drums. Vier reuzen uit de geïmproviseerde muziek komen met een heerlijke blues op de proppen en swingen met een flinke dot impro. De luisteraars joelen en hangen aan de lippen van dit viertal, dat erbij staat alsof het allemaal een eitje is.
Tot en met vandaag was de programmering zeer avontuurlijk en afwisselend. Mooie en spannende luisterconcerten overlapten elkaar, op de twee podia Ziro en Mystic. De concerten voor het grote publiek waren op het veldpodium Nikko, waar dit jaar nog meer aandacht was voor de festivalsfeer: met lekker gezond eten, een terras en alles wat je verder nog nodig hebt voor een geslaagd festival. Het is nog steeds gezellig druk op deze tweede festivaldag. En op het podium Nikko staat de band Mokoomba uit Zimbabwe klaar, om onze avond met een goed gevoel af te sluiten.
Getagd onder
