Het camping-gedeelte ‘Laagwater’ grenst aan het meer én aan het festivalterrein. Ik ruik nat gras - het heeft vrijdagnacht flink geonweerd - stap op platgetrapte plastic bekers (Lowlandsgevoel!), en om me heen rollen 20-ers uit hun koepeltentje zo het meer in of het festivalterrein op.
En wat voor een festivalterrein. Nadat ik onder een begroeide waterrad-poort ben doorgelopen, struikel ik links over een KuilieKuilie, (graaf je eigen relax-kuil). Rechts drijven mensen op hun zelfgemaakte vlot in het meer. Verderop zie ik iemand op een trampoline springen.
Bij het volgende loket dat ik tegenkom kan ik óf een Mojito bestellen, óf een livegezongen lied.
De spelende mens kan zich uitleven op DTRH. Handjes uit de mouwen hier! Het is wat je er zelf van maakt. En dat doe ik dan ook. Een van m'n persoonlijke hoogtepunten is het spray-painten van m'n eigen festivalshirt terwijl Blur’s Boys and Girls uit de boxen knalt.
Eén grote Instagramfoto
Door de zon, het opwaaiende stof, en de lieve festival-kleurtjes waan ik me in één grote Instagramfoto. Maar eerlijk is eerlijk, het weer maakt de sfeer. Je van je bovenkleding ontdoen en een duik nemen doe je nu eenmaal makkelijk bij ruim 20 graden.
Op DTRH ren je van Hotot naar Teddy Widder en via Fuzzy Lop weer terug. De podia zijn vernoemd naar 3 konijnerassen. Grappig, en weer wat geleerd.
Het Vuige- en het Idyllische veldje zijn met hun eigen sfeer en activiteitenprogramma bijna een festival op zich, en geven daardoor een leuk Droste-effect binnen DTRH.
Op het meer ligt een partyboot van Wilde Haren & Desperado's. Daarvoor staan constant mensen in de rij, één op één af, anders zinkt-ie denk ik.
Oh ja. Op de plattegrond stond ook ‘Het Bos’. En ik zag ergens een deur met daarop een bordje ‘Vuurwerkshow’. Maar Het Bos kon ik niet vinden, en de deur van de vuurwerkshow bleef dicht. Hmm hier moet je blijkbaar echt je best voor doen!
Later hoor ik dat Het Bos vrijdagavond decor is geweest voor een optreden van de Nijmeegse band De Staat, en dat ik me voor de vuurwerkshow had moeten melden bij het VuurwerkLoket.
Even onthouden voor volgend jaar.
Zaterdag
Rhye en The Glass Animals
Ik ben pas op zaterdagochtend op DTRH, En dat is jammer, want daardoor heb ik mijn favoriet Oscar&The Wolf gemist, en Flying Lotus.
Gelukkig staan er zaterdag en zondag nog een boel mooie bands geprogrammeerd. Ik begin heerlijk in de Hotot met Rhye. Precies de goeie start. De stem van zanger Milosh glijdt als honing m'n oren in. Later schuif ik in Teddy Widder aan bij The Glass Animals. Ook oorstrelend, zij het met iets meer groove. Verder ben ik vooral gefascineerd ben door de dansjes en armgebaren waarmee zanger Dave Bailey zichzelf en het publiek lijkt te dirigeren. En ik ben vanaf nu verslaafd aan het nummer Gooey. Met de live versie in mn achterhoofd. Dat wel.
Damian ‘jr Gong’ Marley
Dan een reggae intermezzo in Hotot, erg fijn met Damian ‘jr Gong’ Marley. Het optreden van de jongste Marley is ultra dansbaar, en: Hóe lang zijn z’n dreadlocks! En hóe lang en onvermoeibaar wordt er met de Jamaicaanse vlag gezwaaid op t podium…
The Gaslamp Killer Experience
The Gaslamp Killer, dj/producer uit Californië heeft de band Heliotropics meegebracht, die hij vurig aanjaagt als dj. Een funky, Oriëntaals, jazzy, scratchy geheel, dat de extensie ‘Experience’ eer aandoet.
Het bijna agressieve enthousiasme van The Gaslamp Killer werkt aanstekelijk. ‘You guys are fucking great! We were at Glastonbury last week, but you guys are waaay better!’ Nou dat laat je je als publiek geen twee keer zeggen: Ik zet in elk geval nog een tandje groovy moves bij.
Eetpauze
Voor een eetpauze kan ik op DTRH overal terecht. Op de heuvel bovenlangs de Hottot bijvoorbeeld voor Thais, Op het Idyllische veldje voor pizza en vis. Heerlijke gegrilde makreel serveren ze daar bij Zijpe Stijl. Tijdens het wachten krijg ik wat mee van de Speakers Corner, die hier in de ‘kooi’ met de ronddraaiende paraplu’s plaatsheeft. Iemand vertelt dat ze alle karakters uit Lewis Caroll’s roman kan vertalen naar haar eigen leven. En dat de wereld waarin we leven eigenlijk gewoon Wonderland ís. Hmm, zit wat in. Maar dan zou ik niet naar Down The Rabbit Hole hoeven te zijn gegaan, en dat is nu juist het leuke van dit weekend.
Roisin Murphy
Met deze filosofie in mn achterhoofd dwaal ik terug naar de Hotot. Een van de optredens waar ik het meest naar uitkijk: Roisin Murphy. Na 8 jaar is er van deze ex Moloko dame weer een soloplaat uit, Hairless Toys.
Er staat een bizarre vrouw op het podium. Beige trenchcoat, handtasje, sjaaltje om het haar… Het is het begin van een geweldige verkleedpartij. De electronummers van haar nieuwe album Hairless Toys zijn mij helaas iets te ontoegankelijk. Het kan eraan liggen dat ik wat achterin de Hotot sta. Het geluid is hier verre van optimaal, en Roisin lijkt vooral het publiek dat dichterbij het podium staat aan te spreken. Dat publiek gaat dan ook uit zijn dak, maar jammer genoeg grijpt haar performance mij niet.
Zondag
Max Richter
Zondagochtend. Ultiem wakker worden bij Max Richter. Samen met strijkers, keyboard, laptop plus een vertelster wordt ‘The blue notebooks’ opgevoerd. Prachtige, filmische composities, extra bijzonder omdat optredens van deze componist zeldzaam zijn.
Andrew Bird
Later op de dag nog een zeldzaamheid met een viool, Andrew Bird. Voor mij een held. Meester in het live-samplen van zijn eigen getokkel op viool, en de beste fluiter ter wereld. Met zijn folkachtige liedjes heeft hij de halfgevulde Hotot goed in z’n greep. Dat het ook dansbaar is bewijst een groepje in het publiek waar ik naast sta. Waar ik (en de meeste anderen) gewoon een beetje staan te heupwiegen, staan zij te dansen alsof hun leven er vanaf hangt. Een prachtig gezicht en ik geniet er bijna evenveel van als van het concert.
Hoe eindigt mijn zondag? Ik vind anderhalf muntje in het gras zodat ik tóch nog een crêpe kan kopen. En niet een met suiker, nee! Dankzij de vondst werd het er een met Nutella en banaan.
Kleine en grote genoegens, voor mij bedacht of me overkomen. Het kan op DTRH allemaal. En dat is tof.
PS: Wat klemmen die plastic bekers heerlijk tussen je tanden! Zo kan je tenminste applaudisseren als je bier nog niet op is! Dat is bij het systeem met plastic statiegeld-bekers op sommige andere festivals wel anders…
