Dit jaar werd voor de negende maal de Flamenco Biënnale georganiseerd; voor veel mensen nog onbekend terrein en voor de aficionado een noodzaak. Drie weken lang was de internationale flamencovoorhoede op tour door Nederland. Van rauwe traditie tot ritmisch electro-experiment. Aan Stadstheater Arnhem de eer om op donderdag 9 februari het festival te sluiten met Flamencovoorstelling Espacio creativo.
Een volle zaal genoot tachtig minutenlang van de toonaangevende Madrileense danser Alfonso Losa, die wordt geroemd als de meest klassieke danser onder zijn tijdgenoten en de meest eigentijdse van de klassieke dansers. Strakke elegantie, sublieme beheersing en een verbluffend tempo.
Espacio creativo (creatieve ruimte) zoekt vanuit liefde voor flamenco naar nieuwe manieren om jezelf vorm te geven, elkaar te inspireren en te improviseren. Alle optredens zijn uniek en altijd een geraffineerde suite van dans, zang en gitaar. Iedere keer weer nieuw.
Alfonso Losa tijdens nagesprek
Alfonso Losa werkt hiervoor samen met choreografenduo Estévez & Paňos, met de gastdanser Concha Jareňa, met een gitarist en met twee fantastische zangers. Ze dagen elkaar uit en pushen elkaars ontwikkeling verder.
Minimalistische poëtische reis
De voorstelling opent met Losa in volledig zwart decor met een vleug blauw strijklicht. Met strakke bewegingen krijt hij met de punt van zijn schoen scherpe lijnen over de vloer, de sereniteit is voelbaar. Vanaf zijn stoel begint gitarist Francisco Vinuesa te spelen, het samenspel begint als zangeres Sandra Carrasco met haar doordringende stemgeluid door de lucht snijdt, kippenvel. Even later betreden ook Concha Jareňa en zanger Ismael de la Rosa él Bola’ het toneel. In verschillende samenstellingen brengt het gezelschap op een vernieuwde, dynamische manier flamenco over. Een eigentijdse ode aan de oude dansmeesters.
Opvallende elementen zijn de bata de cola – lange sleep – in vlammend rood waarin Jareňa danst met castagnetten in haar handen. Het lijkt alsof de jurk leeft en als vanzelf om haar heen beweegt; pure schoonheid. Dansduetten in het zwart, die aan Fred Astaire en Ginger Rogers doen denken in hun beste jaren; het knettert letterlijk op de vloer. En dan het einde! Alfonso Losa alleen op de zwarte vloer, zoals aan het begin creëert hij strakke lijnen met zijn lichaam. Net als je rustig achterover wilt gaan zitten, valt het doek. Een moment van stilte voorafgaand aan het daverende applaus.
Na het geweldige optreden nemen de dansers en musici de tijd voor een nagesprek en spreken ze innemend over hun passie en hun collectieve processen. Een storyboard van lijnen is het startpunt en vervolgens is er ruimte voor improvisatie.
Een grappige bijkomstigheid: het schijnt dat Losa letterlijk altijd met dans bezig is, zelfs bij eten van een sinaasappel danst hij. ‘Flamenco is niet alleen kunst, maar een manier van leven.’
