Een publieke performance en sculpturale installatie als reactie op de potentie van water als verbintenis tussen mensen in geïsoleerde tijden. Een verhalend ritueel rondom Narcissus en de waterspiegel, zich afspelend tussen mensen en binnen de intieme ruimte van hun telefoonschermen: Can I come to you, river?
Kunstenaars Melanie Maria en Nora Aurrekoetxea verzorgden de tweede ACT voor Social Aspects 2021 met een interactieve installatie, gebruikmakend van de openbare ruimte (de Waal) en de telefoons van de 'bezoekers. Peter van Esch legde het vast en kunsthistoricus Emiel van der Pol van Singular Art en Derde Wal beschrijft de beelden.
Deelnemers kregen een locatieomschrijving door waar ze een sculptuur in het water aantroffen. Er werd ze daar gevraagd om via zoom contact te leggen met een aantal performers elders in het land.
Nora Aurrekoetxea bereidt zich samen met Robbie Driessen, artistiek leider van Derde Wal, voor op de presentatie. Telefoons worden in het water geïnstalleerd zodat de performers de Waal en de sculpturen kunnen zien.
De verschillende livestreams worden gesynchroniseerd. Het idee is dat er meerdere perspectieven op een plek samenkomen tot een vervreemdende situatie. Een beetje als het al wandelend videobellen met iemand in een andere tijdszone. Verbondenheid maar toch afstand.
De sculptuur van Nora wordt in de waal gezet met meerdere telefoons er op gericht. Deze telefoons zenden beelden naar de performers in hun huiskamers.
Terwijl Nora haar werk installeert bereidt Melanie zich in haar huis voor op een performance. Het publiek zal reageren op de sculptuur en de plek, waarna de performers hier hun handelingen op aanpassen. Tegelijkertijd kunnen de bezoekers deze performers weer zien op hun telefoon. Een ingewikkelde dubbeling van tijdsbeleving die een mooi soort wezenloosheid oplevert.
Bezoekers arriveren op locatie en krijgen een kaartje met een link naar de zoomstreams van de performers. Het spiegelende water van de Waal staat volgens de kunstenaars in relatie tot de schermen waar we ons dagelijks blind op staren. Narcissus verloor zich in zijn reflectie.
In plaats van aandacht te hebben voor de omgeving, de sculptuur of elkaar lijken de schermen magneten te zijn voor de aandacht van het publiek.
De performers bewegen zich in een huiselijke setting voor de camera. Ze reageren op de beelden die zij ontvangen en het publiek.
Naargelang de interventie voortduurt gaan de ogen van de schermen af en kijkt men weer naar de natuur en elkaar. Er ontstaan gesprekken over de sculptuur, en over mogelijke plekken voor een borrel.
Het koude water kabbelt gemoedelijk voorbij het publiek en langs de sculptuur in het water. De sfeer wordt gemoedelijk in plaats van ongemakkelijk naarmate de telefoons weggestopt worden. Zo nu en dan kijkt er iemand op de zoom-stream om te zien of er nog actie is.
Op de kleine telefoonschermpjes lijken de beelden van de plek waar men staat wel ergens anders te bestaan. Aan het Waalstrand ontstaan gesprekken over de pandemie en het gemis van juist dit soort samenkomsten.
Terwijl Melanie haar performance in een kamer in Arnhem afrondt loopt het publiek, sommigen met de telefoon nog in de hand, richting de uitstalling van Opoe Sientje. Daar wordt onder het genot van een drankje gereflecteerd op deze performance over water en menselijk contact.
Meer informatie over het werk, Derde Wal/Social Aspects en de kunstenaars is te vinden op de websites van Melanie Maria en Nora Aurrekoetxea, en Social Aspects van Derde Wal.
