Na tien jaar geleden even van de radar te zijn verdwenen maakte de experimentele noise-rockband Daughters vorig jaar een dijk van een comeback met het album You Don’t Get What You Want. Vanavond siert de formatie uit Providence, Rhode Island een hoge positie op het jaarlijkse Soulcrusher-festival in Nijmegen en op een kantoor bovenin Doornroosje vinden we even een moment om aan te schuiven bij zanger Alexis S.F. Marshall.
Achter zijn koffie zit hij er enigszins gepijnigd bij, want hij is gisteren in Antwerpen op een toeschouwer gesprongen, waarna ze vervolgens samen omvielen. Een Daughters-optreden bestaat nooit uit half werk.
De band heeft enkele jaren op non-actief gestaan. Zie je de doorstart met het nieuwe album van vorig jaar als een nieuw begin?
Nee, want onze basisideeën zijn niet veranderd. Op ieder voorgaand album zijn die ook al verschillend uitgepakt. Wat vooral is veranderd is de ontvangst in de buitenwereld. De reacties zijn consistenter. Vroeger verschilde de ontvangst bij de steden op tour onderling veel meer. Maar wijzelf functioneren, of dísfunctioneren, zoals we altijd gedaan hebben. We zijn bijna achttien jaar bezig en voor veel mensen nog steeds nieuw, en dat is prima verder.
Het geluid van de band heeft in de loop van vier albums behoorlijk wat muzikale ontwikkelingen doorgemaakt. Is dat bewust of is dat meer evolutionair gegroeid?
Ik zou zeggen een bewuste evolutie. Het moet voor onszelf interessant blijven. Ik vind het zelf prima wanneer bands vergelijkbare platen blijven afleveren, maar dat zou voor ons niet werken. Al weet ik dat er mensen zijn die ons graag een nieuwe Canada Songs zien maken.
Wat altijd is gebleven is het luide, en hoekige karakter van de muziek. In nummers als The Reason They Hate Me en Long Road, No Turns klinken de gitaren als een tergend alarm. Is jullie muziek oncomfortabel bedoeld?
“Niet echt bewust. Mijn teksten kennen vaak een dystopische inslag en daar gaat dat goed mee samen. Wel zijn we op ons laatste album meer dan ooit uitgegaan van een overkoepelende sfeer en hebben we het aangepakt als een filmscore.”
Je hebt over een filmscore. Inmiddels heb jullie voor Less Sex een eerste muziekvideo gemaakt. Hoe is het om jullie muziek te vertalen naar beeld?
“Nick (Sadler, gitarist en songschrijver - red.) maakt ook filmmuziek en muziek voor skatevideo’s en is zodoende al behoorlijk visueel ingesteld. Zijn ideeën en die van mij vormen zo de basis voor het visuele concept. Er is een tweede video in de maak nu.”
In de line-up van Soulcrusher vanavond wijken jullie muzikaal enigszins af van veel van de andere bands. Hoe zie je dat zelf?
“We delen allemaal een hardcore/punk/metal-achtergrond. Met enkele van de bands hebben we jaren geleden al getourd. Met Pelican bijvoorbeeld, en volgende week spelen we ook weer Lingua Ignota. Mensen in Europa lijken wel een bredere smaak te hebben dan in de VS, waar je eerder tot bepaalde genres wordt gedwongen. Afgelopen zomer hebben we in Europa een hoop hardere festivals gedaan waar we van te voren wel wat twijfels bij hadden, zoals Hellfest en Brutal Assault. De reacties daar waren echter uitstekend, dus men blijkt ook daar ontvankelijk voor ons. Ik ben snel gefrustreerd over de maatschappij, maar mensen zijn waarschijnlijk slimmer dan ik wil toegeven, haha.”
Is het succes van het laatste album intimiderend voor de toekomst?
“Er is een zekere druk in dat opzicht dat we nu van de muziek afhankelijk zijn geworden voor ons levensonderhoud. Het is ons werk nu, en zoals met iedere baan voel je de druk om niet ontslagen te worden. Maar dat speelt voornamelijk aan de oppervlakte. Verder zijn we jaren geleden al op de bodem begonnen en ooit zullen we daar wel weer terechtkomen. Dat zie je met talloze bands om je heen. Het publiek is wispelturig. Je moet dat in je achterhoofd houden, anders raak je zonder meer teleurgesteld. Zolang we zélf tevreden zijn met ons muzikale resultaat komt het voor ons wel goed.”
