zomerfeesten 2011 review woe 20 juli
Geschreven door Remy Angel woensdag, 20 juli 2011 23:00
Een woensdagavond vol verrassingen.
20.25 Habana Hoofdpodium: CW Stoneking & The Primitive Horn Orchestra. Deze in Australische geboren zanger lijkt met de teletijdmachine van professor Barabas vanuit de jaren 20 naar het heden te zijn geflitst. Met zijn rouwe stemgeluid en pure muziek brengt Stoneking zijn authentieke blues in eerste instantie alsof hij zelf niets van de omgeving meekrijgt. Hij staat er bij alsof hij zonder emotie aan het playbacken is. Een onwerkelijke aanblik, juist omdat het optreden bol staat van emotie. Zal hij zo aan zijn naam Stoneking komen? Maar na een paar nummers, en na het op licht spottende wijze voorstellen van zijn Primitive Horn Orchestra, oogt hij zichtbaar meer open en ontspannen. Zo komen zijn zeer grappige liedjes veel beter over. Het repertoire bestaat uit eigen materiaal geïnspireerd door de oerblues zoals we die kennen van onder meer Robert Johnson. Gebruik makend van verschillende instrumenten en ondersteunt door variërende ritme invloeden als junglebeat, Cubaanse son en aanstekelijke swing, verhalen zijn nummers over eigen ervaringen. Leuk zijn ook de conversaties welke onderdeel uitmaken van de liedjes. Al snel waan ik me in de tijden van weleer. Als het optreden plotsklaps is afgelopen en ik uitkijk over de Waal naar het sfeervol verlichtte Nijmegen in de schemering vraag ik mezelf opeens af: waar is eigenlijk dat radarschip de 'Missisippi Queen' gebleven?
21.00 Waalpark Nijmegen Rock City gaat vreemd. Terug op de Affaire krijg ik nog net iets mee van het optreden van System of a Down, neergezet door verschillende Nijmeegse muzikanten. Onder de noemer Nijmegen Gaat Vreemd presenteren verscheidene gelegenheidsformaties bestaande uit Nijmeegse muzikanten hun interpretaties van The Cult, System of a Down en Motörhead. Even later begint het laatste optreden van deze thema avond, dat van Motörhead. Op drums zie ik Pieter, normaal zanger gitarist bij Automatic Sam. Hij drumt een beetje als Caroline Corr van the Corrs, en mist daarom een beetje het solide beukwerk wat je bij een Motörhead cover band mag verwachten. Maar dit wordt in hoge mate gecompenseerd door de zichzelf flink uitlevende bassist Mike. Mike kennen we normaal als de gitarist van Black Bottle Riot, maar als bassist in deze band staat hij zeker zijn mannetje! De gitaar wordt verzorgd door Wout, gitarist van Shaking Godspeed. Maar het geluid van deze band heeft zijn herkenbare Motörhead sound vooral te danken aan de zanger, die een strot heeft die perfect past! Maar wie is deze zanger? Navraag her en der op het terrein levert geen resultaat. Opvallend is zijn verschijning in 'Mart Smeets vest', waarin ter compensatie doodshoofdjes in het breiwerk verwerkt zijn. Maar genoeg flauwekul; deze band verdient geen kritiek. Het gaat hier vooral om een leuk en gezellig feestje, en dat is het zeker! De lol spat van het podium af en ook het publiek geniet zichtbaar. Ondank de pret van dit optreden wordt het terrein gedurende het optreden toch zichtbaar leger. De reden hiervan blijkt als ik na afloop langs het Lift! podium loop.
22.00 Lift! Yori Swart. Voor een gevuld veld bij het lift! Podium worden de monitoren eerst drukdoende afgestemd op de diverse artiesten. Yori bedankt de geluidsman voor zijn geduld en ze beginnen rustig.
Yori is een kleine gestalte met een gezellige en oprechte voordracht. Een communicator gezegend met een prachtige volle veelzijdige stem.
De band speelt een set die op een even gezellige manier muzikaal is, er klinkt dat intieme van haar solo-optredens doorheen.
Jammer dat het geluid niet veel beter kan. Jammer dat de geur van de WC's aan de voerweg plotseling over het veld daalt. Jammer dat het optreden maar 45 minuten mag duren: deze band verdient een avondvullend optreden.
Sfeerimpressie: zowel de vrouwen als de mannen worden meegetrokken in het publiekskoor waar Yori bij het een na laatste nummer om verzoekt.
Aan dit optreden merk je goed dat de oorsprong van een liedje begint in een intieme setting en dat je die intieme setting daarna gemakkelijk kunt neerzetten tijdens een liveopreden van een band. Zo krijgt het optreden meerwaarde. En het beloofde album zal dan een meerwaarde worden, een mooie souvenir vol speelplezier.
Ze legt ook gemakkelijk contact met het publiek. Met deze charmes én enthousiasme én warmte wint Yori Swart luisteraars. Dit maakt het leuk om er bij te zijn. Warm en goed. En de mensen die haar weken geleden solo gezien hebben als voorprogramma van Agnes Obel vinden het ook goed, want deze band is een mooie verbreding van haar nummers.
23.30 Lift! Radio Moscow. Soms heb je dat wel eens, je loopt langs een podium en wordt als door de bliksem getroffen staande gehouden. Zo staan er drie jongens op het Lift! podium die de muziek van Cream opgepakt hebben daar waar deze band destijds gestopt is. Gebaseerd op oude hardrock doordrengt met blues en ondersteund door een onophoudelijk vette groove wordt hier even een superstrak optreden neergezet wat zijn weerga niet kent! De psychedelische rock met verrassende tempowisselingen klinkt alsof deze jonge honden nooit anders gedaan hebben. Dit optreden is wat mij betreft dè verrassing van de Affaire van dit jaar. Ik vraag mijn buurman hoe deze band heet: Radio Moscow! Onthou die naam!
Wat: Zomerfeesten Woensdag 20 juli 2011
Waar: Nijmegen Zomerfeesten
Wanneer: 20-07-2011
Door: Wim IJff (Habana / Affaire) Remy Angel (Yori Swart / Knalpot)
Foto's: